Γιώργος Αραμπατζής | Το παιδάκι και το κακό

Το μικρό αγόρι άνοιξε την πόρτα του άδειου αυτοκινήτου, στον έρημο χωματόδρομο καταμεσής στο δάσος, άπλωσε το πόδι του και σιγά-σιγά, προσέχοντας να μη γλιστρήσει απότομα κάτω, ακούμπησε με την άκρη του ποδιού του το έδαφος και άφησε το βάρος του να πέσει αλλά κόντεψε να χάσει την ισορροπία του και να σωριαστεί κάτω. Τελικά, […]

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος | Η ρόμπα

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ Η ρόμπα  Μέσ’ στ’ άγρια μεσάνυχτα! Ποιος διάολος είναι νυχτιάτικα; Και επιμένει· δέκα φορές χτύπησε το τηλέφωνο, το ’κλεισε και ξαναχτυπάει αμέσως μετά. -Γύρισες; Πήρα πριν λίγο και στο γραφείο και δεν σε βρήκα…’ Πέρασαν κάμποσα δευτερόλεπτα ώσπου να καταλάβω ακριβώς τι άκουγα. Δεν είναι δυνατόν… -Ποιο γραφείο Νίκο μου· νυχτιάτικα;  -Τι…’ Ένας […]

Απόστολος Μαϊκίδης | Η Στάση του Νίκα

Η αναγνώριση του διδακτορικού τίτλου του Ανδρέα Καρτάνη στη θεολογία ως συναφούς με το εργασιακό του αντικείμενο στην Υποδιεύθυνση Περιβάλλοντος του Δήμου Χρυσοκάστρου γέμισε ικανοποίηση τόσο τον ίδιο όσο και την οικογένειά του. Στην τεραστίων διαστάσεων −και για πολλούς απροσδόκητη− αυτή επιτυχία συνετέλεσε οπωσδήποτε και η λαμπρή του ιδέα να τιτλοφορήσει τη διατριβή του «Ο […]

Αναστάσης Πισσούριος | Η κνήμη της ιστορίας

Του έδωσε απλόχερα ένα μέρος απ’ την κνήμη. Ευτυχώς κρατούσε τον δίσκο με τα υπόλοιπα οστά. Τα νεύρα του προσώπου δέχτηκαν ένα κρύο αέρα και τα δάχτυλα μαζί με τα νύχια άσπριζαν από την πίεση. Κρατούσαν τον δίσκο αρκετά σφιχτά κάθε φορά που έπεφτε μέσα ένα οστό. Η πτώση του οστού στο μέταλλο παρήγαγε ένα […]

Γιώργος Καφετζής | Υποβρυχηθμοί

Αποφασισμένος απόψε ο άνεμος, λυσσομανάει και θερίζει. Μου θυμίζει τα πνευστά του Sexton και τις πελώριες, ατελείωτες μωβ κουρτίνες της σκηνής του κινηματογράφου πίσω του. Τρεις του Σεπτέμβρη, μερικές ριπές χρόνου πριν σε γνωρίσω, σε μια πόλη που έμελλε να στοιχειωθεί. Ή μάλλον να δεις που στοιχειωμένη ανέκαθεν υπήρξε, απλώς απέμεινε για τα διαδικαστικά η […]

Μαρισόφη Αργυροπούλου | Ημερολόγιο

03.05 Κανείς. Κανείς κι απόψε. Έτσι απέμεινα στο δρόμο το μοναχικό μια νύχτα σαν όλες τις άλλες νύχτες. Ανάμεσα σε χίλια δυο κομμάτια του εαυτού μου, διάλεξα κι έδειξα όσα ήθελα να κρύψω. Φέρθηκα ανόητα. Αράδιασα λέξεις και φράσεις και αισθήματα μιας άλλης εποχής, ενός καλά κρυμμένου εαυτού, ξεχνώντας πως το τίποτά σου ήταν το […]

Απόστολος Μαϊκίδης | Επαγγελματικό δείπνο

Ο N.Χ. τελείωσε ένα σάντουιτς με ψητό κοτόπουλο και μανιτάρια. Βγήκε από το γραφείο του και κατευθύνθηκε στην αίθουσα συνεδριάσεων. H σύσκεψη ξεκίνησε στις πεντέμισι. Στα πρώτα πέντε λεπτά οι Β.Δ. και Κ.Ρ. προσπαθούσαν με κάθε ευκαιρία να τον κολακέψουν, κάνοντας σχόλια για το καλοραμμένο του κοστούμι και τον μεγάλο του γιο, που μόλις είχε […]

Λάζαρος Ζάγκας | Σημείωση κατάστασης: stagnation

κάπου στο δρόμο κλάμα μωρού ακούγεται τα μάτια μου βουρκώνουν γιατί ; Μια καθιερωμένη Πέμπτη άναψα τον θερμοσίφωνα να κάνω πιο μετά ένα μπάνιο. Με κάτι αφαιρέθηκα, τον ξέχασα να καίει, να προσπαθεί να ζεστάνει το νερό για ‘μένα. Τον άκουσα που ζοριζόταν. Πήγα τον έκλεισα, ξεντύθηκα και μπήκα στην μπανιέρα. Το νερό ήταν καλό, […]

Αναστάσης Πισσούριος | Η έμψυχη κούκλα

Ανοίγω δειλά τα μάτια αποφεύγοντας το φως της μέρας. Ξέρεις, καμιά φορά πονάνε τα μάτια. Τ’ ανοιγοκλείνω ακόμα λίγο. Ξεμουδιάζουν από τις πολλές ώρες στ’ όνειρο. Τώρα βλέπω καθαρά που βρίσκομαι. Το έδαφος είναι σκληρό. Πέτρες και χώματα. Ο ήλιος λάμπει αν και το βλέπω σκοτάδι. Ξέρεις, καμιά φορά δεν είναι όπως φαίνονται τα πράγματα. […]

Λάζαρος Ζάγκας | Σημείωση κατάστασης : μύγα

Το κρεβάτι μου ακουμπάει στον εξωτερικό τοίχο του δωματίου, όπου βρίσκεται και το παράθυρο. Με λίγα λόγια όταν ξαπλώνω έχω το παράθυρο ακριβώς στα δεξιά μου μισό μέτρο ψηλότερα απ’ το σώμα μου. Τώρα όμως είμαι καθιστός, το παράθυρο ανοιχτό και έχει λιακάδα. Αφηρημένος σχεδόν κοιτώ το εξώφυλλο του Μοναχικού Ταξιδιώτη. Ανοίγω στη σελίδα όπου […]