Ο φίλος μου Γιάννης Σίνης, ο ήρωας αυτής της ιστορίας, ο κολλητός μου από το Δημοτικό, τελευταία δεν είναι στα καλά του. Είχαμε κανονίσει για μπάνιο, όμως εκείνος, με διάφορες προφάσεις, με τράβηξε σπίτι του. Μένει στο πατρικό του, ένα τριάρι από σάπια ντουβάρια, μόνος του, ακριβώς στο κέντρο της πόλης που βλαστημάω κάθε φορά […]
Πεζογραφήματα
Βασίλης Μάστορας | Τηλεακοή και άλλα καθημερνιά παράδοξα
— Εγώ συνήθως ιδρώνω πριν τρέξω. — Αχ, εγώ το παθαίνω με το φαγητό, οπότε πριν φάω πίνω ανθρακούχο. — Και μετά; — Ύστερα θα κοιμηθώ και θα ακούω τηλεόραση. — Δεν θεωρείς ότι θα έπρεπε να το τροποποιήσεις λίγο; — Τι εννοείς; — Όραση και ακοή, αισθήσεις αναντίρρητα και οι δυο, ωστόσο η πρότασή […]
Σίμος Ιωσηφίδης | Ο κουρασμένος θάνατος
Κάποτε, πάνε χρόνια τώρα, η Βασιλική, μια παιδική φίλη, μου είχε εκμυστηρευτεί πως κάποια από τα προσεχή χρόνια, όχι πολύ μακριά, την ημέρα της γέννησής της, ένα μαγιάτικο απόγευμα που ο μήνας θα μετρούσε την 23η ημέρα του, θα ήθελε να βάλει τέλος στην ζωή της. Θυμάμαι πως είχα παγώσει. Όχι με εκείνο καθαυτό που […]
Λευτέρης Χονδρός | Δύο πεζά
Παραλήρημα πίστης Είναι πριν ν’ αγιάσεις που σε βασανίζει η αμαρτία. Μόνος στο ξωκλήσι του έξω χωριού αδυνατούν να με πείσουν. Φταίει που υπήρξα πάντοτε αειθαλής στην όψη. Σαν κορασίδα. Ποτέ σαν κούρος. Μπορείς να με αποκαλείς όπως εσύ θέλεις. Δώσε μου την ηλικία που φαντάζεσαι εσύ πως έχω. Μόνο μη με βάλεις να σου […]
Σίμος Ιωσηφίδης | Η στροφή του ορμίσκου
Σε εκείνο το νησί, θυμάμαι, που η άπνοια βασίλευε όλα τα πρωινά του καλοκαιριού, λίγο μετά τις έξι, όπου οι ιριδισμοί στα φοινικόδεντρα βρίσκονταν στο απόγειο του πράσινου και του μπλε, ενισχύονταν η εντύπωση ότι κάποιος από τους Θεούς θα ήταν λάτρης των έργων τέχνης του 18ου αιώνα. Κι όμως εδώ, παρόλο που μόλις είχες […]
Κία Φιλιππίδου | Το αρχέγονο μπλε
Το κοιτούσε που έβγαινε προς την ανοιχτή θάλασσα. Ακόμη διακρίνονταν τα χρώματα∙ λίγο κεραμιδί κοντά στα ύφαλα, όλο το υπόλοιπο άσπρο. Το ακολουθούσε ο λευκός καπνός του φουγάρου του. Σε λίγο θα φαινόταν μόνο αυτός ή και μια μικρή γκριζάδα που σιγά σιγά θα χανόταν στον ορίζοντα. Έλπιζε ότι όταν χανόταν θα ακολουθούσε ένα άλλο […]
Κυριακή Σαμπατακάκη | Το Δεντρόσπιτο στη Σάλε Ομπλίβιουμ
Ο Ζόσουα Ζόρντι ξαναβγήκε στα μονοπάτια για να σώσει τον κόσμο από την Ούρσα Λατάνια. Δεν ήταν κανένας μεσσίας, απλώς ειδικευόταν στο κυνήγι μαγισσών. Και πιο συγκεκριμένα στο κυνήγι μαγισσών καιρικών φαινομένων και, ακόμα πιο συγκεκριμένα, στο κυνήγι της Ούρσα Λατάνια. Όλα άρχισαν όταν ακούστηκε ότι «αυτή η μοχθηρή γυναίκα κατευθύνεται προς την κωμόπολη Πολλά […]
Μίνα Μοίρου | Γιορτινά τραπέζια
I Η οικογένεια στήθηκε γύρω από το γιορτινό τραπέζι. Ένα μικρό παιδί έλειπε, έσπασε τ’ αυγά και τιμωρήθηκε με αποχή. Δεν το ξέρει ακόμη, μα από τότε θα τρέμει στη θέα του κόκκινου. Κλείστηκε στο δωμάτιο μέχρι να ‘ρθει η μάνα να το προσκαλέσει. Συνέφαγαν με βαριεστημένη ευθυμία, ώσπου χόρτασαν σιωπή κι αποφάσισαν να πουν […]
Ανδρέας Κότσιφας | Οι σκιές της Χιροσίμα
Το όνομά της σημαίνει λευκό γιασεμί, Άιρι. Ήταν που από μικρή την έλουζε η μάνα της με πλάκες χειροποίητου σαπουνιού με άρωμα γιασεμιού. Κατάμαυρα μαλλιά, μακριά, λαμπερά, καθώς έπεφταν σαν αυλαία στους ώμους της, στο μέτωπο οδοντωτές αφέλειες. Μοσχοβολούσε ο τόπος στο διάβα της Άιρι, άστραφταν τα μαλλιά της σαν βροχή. Κι όταν, αργότερα […]
Σοφιαλένα Ψαρρά | Οι γόβες
Οι γόβες Το λεπτό της πόδι γλίστρησε μέσα στη μαλακή δερμάτινη σόλα. Άγγιξε με προσοχή το μαύρο καστόρινο ύφασμα και τα ακροδάχτυλά της διέτρεξαν όλη την επιφάνεια. Σηκώθηκε και περπάτησε γεμάτη αυτοπεποίθηση μέχρι την άκρη του διαδρόμου. Στάθηκε μπροστά από τον καθρέφτη. Αγκάλιαζαν το κουτουπιέ της και το λεπτό τακούνι κολάκευε τις καλοσχηματισμένες γάμπες […]