Αναστάσης Πισσούριος | Στόμα ορθάνοιχτο

Τι πρέπει να κάνω τώρα; Μ’ ένα στόμα ορθάνοιχτο αναπνέω τον ξηρό αέρα των εκπνοών τους. Μου φορτώθηκε μια μυστήρια καταδίκη – ολοφάνερη στον κήπο των ηρώων – για να σωπαίνω. Να σωπάσω, επιτέλους θα σωπάσω. Ακούω στη σιωπή μου τη φωνή τους και τώρα είμαι εγώ, είμαι εγώ τώρα; Το ανοιχτό μου στόμα αναμασά […]

Χρυσάνθη Νίκα | Ελεύθερη πτώση

Είναι από τις μέρες που νιώθεις ότι δεν είσαι εσύ ο ίδιος που ζεις τη ζωή σου, αλλά κάποιος άλλος. Η αίσθηση της παρουσίας σου στο χώρο έρχεται και φεύγει με σχεδόν σταθερό ρυθμό. Πότε βλέπεις τον εαυτό σου από ψηλά, κάπου έξω από τις στέγες των σπιτιών κι έξω από όλα τα μέρη όπου […]

Μαριαλένα Ηλία | Ο άνθρωπος της σπηλιάς

Ένα πρωί ξύπνησε και βρήκε τα πόδια του κολλημένα σε ένα κρεβάτι ξένο. Οι τοίχοι έγιναν πέτρες ψηλές και κατάλαβε πως κάπως τη νύχτα έφτασε εκεί. Δεν είχε καμιά μνήμη της προηγούμενης ημέρας, παρά μόνο μια λευκή σπίθα που έπεσε στα μάτια του λίγο πριν χάσει τις αισθήσεις του. Τις μέρες πριν, δεν ήταν πολύ […]

Σοφία Κροκιδά | Ιούνης στο μπολ

Της πρόσφερε φρούτα. Βερίκοκα, κεράσια, μούσμουλα, πλυμένα όλα στον μαρμάρινο νεροχύτη μιας παραλίγο ηλιόλουστης κουζίνας κάπου στην Καισαριανή. Ήταν Ιούνιος, είχαν μόλις τελειώσει το μάθημα και πήγαν στην κουζίνα για λίγο νερό, έκανε ζέστη. «Θες λίγα φρούτα;» τη ρώτησε. Κι αυτή, που σπάνια έλεγε όχι σε καλοκαιρινούς καρπούς και αναπάντεχη κουβέντα, άφησε τα πράγματά της […]

Χαράλαμπος Κόκκινος | Δύο (πολύ σύντομα) διηγήματα

Παραπεταμένες συνήθειες Το παιχνίδι θα ξεκινούσε σε μια ώρα, περίπου. Είχε πάρει το αυτοκίνητο για να έχει μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων και για να αποφύγει τον συνωστισμό. Θα το άφηνε μακριά από το γήπεδο και θα περπατούσε μέχρι τη θύρα που έγραφε το εισιτήριό του. Ο αγώνας προμηνυόταν αμφίρροπος. Είχε εκπλαγεί με την ίδια του την […]

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης | Saligia

Superbia Πάνω στο τσάκισμα της μέρας μία πομπή ξεκίναγε απ’ τη μεγάλη λεωφόρο που οδηγούσε έξω απ’ την πόλη, στη θέση Πύκνα. Μπροστά πηγαίνανε οι δύο ύπατοι κι οι ρασοτυλιγμένοι κι ακολουθούσε η σύγκλητος λυσίκομη κι οι κοτζαμπάσηδες, συνοδευόμενοι από ανθρωπογλείφτες. Σαν φτάσανε ανάμεσα στα δυό υψώματα μπουζιάστηκαν στο Σαραπίδειο, εκεί όπου ήταν ο βωμός, […]

Αλεξία Κατσικογιάννη | Βηθανία

Φρόντισες μέσα κι έξω από τη Βηθανία
 όλοι να μάθουν την ανάστασή μου. Γ. Βαρβέρης, Ο Λάζαρος μετά το θαύμα     Μια νεαρή γυναίκα έφτασε στην κηδεία της πρώτη. Άναψε τα φώτα, σκούπισε, με το δεξί χέρι στηρίχτηκε στο κιβώτιο και με τ’ άλλο πόδι προσγειώθηκε, λίγο ανορθόδοξα. Εκείνη, από μόνη της, είχε σκεφτεί […]

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης | Ἡ κακιὰ μητριὰ

Στὶς παρυφὲς τῆς Κ…, μίας παραθαλάσσιας πολίχνης, ἦταν χτισμένη ἡ συνοικία Σαμπιοναρού. Ἡ ἀνατολικὴ πλευρά της κοίταζε στὴ θάλασσα ἀπ’ τὴν ὁποία ἀπεῖχε μόνον μερικὰ μέτρα καὶ τὴν χώριζε ἀπ’ αὐτὴν ἕνας χωμάτινος δρόμος. Στὸ τέλος τοῦ δρόμου, καὶ μὲ κατεύθυνση πρὸς τὸν βορρᾶ, ὑπῆρχε ἕνας ἔρημος καὶ μὲ ἐλάχιστη βλάστηση γήλοφος ποὺ κατέληγε σὲ […]

Αναστάσης Πισσούριος | Ο βάτραχος της βροχής της ερήμου 


Χωρίς δέντρα, με κομμένα πόδια και με γυρισμένη πλάτη στη θάλασσα αποφάσισα να σας κάνω τη χάρη να ομολογήσω την αλήθεια. Παίρνω λοιπόν φόρα από κρυμμένες σπηλιές με κλειδωμένα έγγραφα και σας τα πετάω στην άκρη του κόσμου. Στη νυχτερινή μου γύρα πεθύμησα ήδη το λαγούμι μου σκαμμένο βαθιά – ακόμα δεν είχα ξεκινήσει. Είμαι […]

Αναστάσης Πισσούριος | Η ιστορία του κόσμου

Φοράει κάθε πρωί τα καλά του ρούχα. Ξυρισμένος από το προηγούμενο βράδυ κάθεται ήρεμος στο τραπέζι της κουζίνας. Άδειο το τραπέζι. Στο αριστερό του χέρι κρατάει ένα ποτήρι με νερό. Δεν ανησυχεί καθόλου σήμερα. Όλα φαίνονται να βρίσκονται υπό τον έλεγχό του, απόλυτα. Χωρίς κανένα δισταγμό συνεχίζει να γράφει την ιστορία του κόσμου. Κάθε τόσο […]