Τα πολύχρωμα λαμπιόνια του δέντρου αντανακλούσαν στο τζάμι του ξύλινου παραθύρου και η λάμψη τους μπλεκόταν με το άρρυθμα παλλόμενο φως του ηλεκτροκαρδιογραφήματος. Ήταν αργά το βράδυ ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζε. Ο χρόνος είχε πάρει άλλη διάσταση από τότε που βρισκόταν εδώ. Ο χρόνος. Πόσος να είχε μείνει άραγε; Κοίταξε την κενή καρέκλα απέναντί της. […]
Πεζογραφήματα
Χριστόδουλος Ράδος | Μια νύχτα στη Νάπολη ή Το μέλλον έχει γεύση από πυρακτωμένο βούτυρο
[Ντουτ,….. Ντουτ,….. Ντουτ,.. Κλακ] «Σκέψου αυτό. Μη. Μη με κλείσεις σε παρακαλώ. Απλά αυτό θέλω να σου πω. Μη με κλείσεις! Σκέψου να κοιτάς μέσα από ένα χάρτινο κιάλι. Κοιτάς μέσα από το κιάλι και βλέπεις μια βραχονησίδα απέναντι» Άκουγε την ανάσα της στην άλλη μεριά του ακουστικού και ήξερε πως θα τον περιμένει να […]
Μάιρα Λάττα | Ο γύρος του θανάτου
«Η προτελευταία φορά που ράγισε η καρδιά μου ήταν το ξημέρωμα που ο Ευθύμης καβάλησε την μηχανή του και χάθηκε στο κατόπι του τσίρκου Darma». Η γιαγιά μου κατεβάζει μια γερή γουλιά λικέρ από κράνα. Την κοιτάω εμβρόντητη. Εκείνη πάλι, σα να μην με βλέπει συνεχίζει κάτι να ψάχνει στο μυαλό της. «Η Άνοιξη του […]
Κυριακή Σαμπατακάκη | Ο Ερημίτης
Όταν δεν κατέβαινε στην πόλη για προμήθειες, ο Ντμίτρι Στόγιαν περνούσε τα απογεύματα στην καλύβα του, στην έξοδο μιας επαρχιακής πολίχνης από αυτές τις παγωμένες του βορρά. Ξόδευε πολύ χρόνο μπροστά σε ένα ανεμοδαρμένο παράθυρο, καθισμένος στο αυτοσχέδιο γραφείο του. Καμιά φορά, σήκωνε το κεφάλι και χάζευε τη λευκή έκταση, που είχε διασχίσει πριν χρόνια, […]
Άγγελος Μανουσόπουλος | Η ποίηση θα σε βοηθήσει
«Θα αργήσω το μεσημέρι. Γεια σου» της είπε κλείνοντας την πόρτα πίσω του. Δεν τον χαιρέτησε. Δεν μπόρεσε καν να γυρίσει για να του χαρίσει ένα τελευταίο απευθείας βλέμμα. Πρόλαβε μόνο να του στείλει ένα αμήχανο χαμόγελο μέσα από τον καθρέφτη, όπου παρίστανε ότι χτένιζε τα μαλλιά της. Κατηγορούσε τον εαυτό της για τη δειλία […]
Μίνα Μοίρου | Σπόρος στην πέτρα
Τον παρακάλεσε να σταματήσουν το αυτοκίνητο, επιτόπου στην ανηφόρα, όταν την είδε. Κατέβηκε και στάθηκε στην μέση του δρόμου για να την παρατηρήσει καλύτερα. Είχε φυτρώσει ανάμεσα σε δυο κομμάτια βράχου, που τυχαία αποκολλήθηκε. Γύρω τοπίο άνυδρο, σχεδόν ανέγγιχτο από χώμα. Ο σπόρος που έφερε την μοίρα της θα πρέπει να είχε ταξιδέψει από το […]
Σίμος Ιωσηφίδης | Η σκηνογραφία του παραλόγου
Οι ακάλυπτοι των πολυκατοικιών… θα μπορούσαν να είναι μια ποιητική αντίδραση στην τσιμεντοποίηση και «αλουμινοποίηση» της πρωτεύουσας. Ρουφούσαν τους αστικούς ήχους της πόλης. Και τους ρύπους. Εδώ ζούσαν μόνον οι απόηχοι, σβησμένοι από μακρινές ιαχές. Φωνές κεκαλυμμένες, άναρθρες, αθόρυβες. Εγκλώβιζαν μανταλάκια, ρούχα που μύριζαν στάχτη από καμένα ξύλα, σεντόνια, γεράνια, γάτες που γάμπριζαν, κουτσομπολιά νοικοκυρών και […]
Σίμος Ιωσηφίδης | Το θρυλούμενο τοπωνύμιο της νιότης
Θυμάμαι ήταν ένας τεράστιος υπαίθριος καταυλισμός. Λίγοι πάγκοι, υποφώσκοντες, ήταν ανάκατοι. Δεν ξέρω τι πουλούσαν. Το ρολόι της εκκλησίας έλεγε μεσάνυχτα. Δεν ξέρω αν πήγαινε καλά. Θέαμα ανοίκειο. Γεμάτο χώμα. Και ίχνη βημάτων. Δεν μπορούσε να εξηγηθεί… Ένα σύμπαν ολοκληρωτικά μαγεμένο για εμάς, είναι αόρατο. Κάθετι μη εξηγήσιμο εντάσσεται στο παράλογο, σε κάτι αποστερημένο αναγνωσιμότητας […]
Χρυσάνθη Σουκαρά | Τετάρτη στο γραφείο
Η Τετάρτη δεν υπήρξε ποτέ η αγαπημένη της μέρα, ούτε στο ελάχιστο. Την είχε συνδυάσει, κάπως αρνητικά στο μυαλό της, γιατί ήταν αφενός πολύ νωρίς για να τελειώσει η εβδομάδα και αφετέρου πολύ μακριά από το σαββατοκύριακο που άφησε. Σε κάθε δουλειά πάντως το ίδιο μοτίβο. Κάθε Τετάρτη γινόταν ένας πανικός. Εκκρεμότητες ημερών ή και […]
Σοφία Νικολάου | Ίσως Διαμάντω
Η θεια παίρνει τον κατήφορο στο σοκάκι. Στο ‘να της χέρι βαστά μια φαγωμένη ξύλινη μαγκούρα και με τ’ άλλο βαστιέται απ’ τη φρεσκοασπρισμένη, πέτρινη μάντρα. Μες το κατακαλόκαιρο φοράει μαύρο πουκάμισο μακρυμάνικο και μαύρη φούστα πλισέ κάτω απ’ το γόνατο. Τα πόδια της σέρνουν πασούμια μπλε ανατομικά με μιαν αγκράφα σκουριασμένη στο δεξί, το […]