Γιώργος Καφετζής | Le roi luisant

Ο Γιώργος, γεννηθείς στην Καβάλα, συγγραφέας επιστημονικών δημοσιεύσεων και πεζογραφημάτων, λάτρης και περίτεχνος χειριστής του λόγου. Ο Γιώργος σπούδασε Ιατρική, Ψυχιατρική και Νευρογλωσσολογία, μα έμαθε πολλά από εσένα, και συνειδητοποίησε, έπειτα από χρόνια πολλά, πως κατά την αναμονή ανυπομονεί σε λάθος αποβάθρα. Άφησέ με λοιπόν να σου διηγηθώ μια ιστορία, η οποία. Χάρη σε ένα […]

Αναστάσης Πισσούριος | Η πτήση της σοφίας


Ξάπλωσε κατά τις δέκα το βράδυ. Έκλεισε όλα τα παράθυρα και τις πόρτες του σπιτιού της. Χωρίς να ταλαιπωρηθεί ιδιαίτερα την πήρε ο ύπνος βαθιά. Φαινόταν εξαντλημένη· είχε εκμυστηρευτεί τη διαδικασία με την κάθε της λεπτομέρεια. Πρόσφατα ανακοίνωσε στην ομάδα ότι θα τα ομολογούσε όλα στον υπεύθυνο. Κάποιοι από τους παρόντες κρατούσαν πρακτικά. Ποτέ δεν […]

Μαρίκα Συμεωνίδου | Σοκολάτα με ακριβό κονιάκ και ρινίσματα αμυγδάλου

Ο μεγάλος έρωτας είναι φυγή και καταφύγιο    ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ Είναι δύσκολο να θυμηθείς τον εαυτό σου 30 χρόνια πριν, για μερικούς σαν κι εμένα με μνήμη ελέφαντα όμως δεν είναι, κι εκεί είναι η δυσκολία, γιατί θυμάσαι κι αυτά που δε θες. 1991 πρωτοετής φοιτήτρια, η πιο όμορφη περίοδο της ζωής ενός ανθρώπου, ενήλικας […]

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος | Το Άαα και το Οάα

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ  Το ‘Άαα’ και το ‘Οάα’   Δυο πλάσματα που λες, με ψυχή, μια φορά κι έναν καιρό, γνωρίστηκαν από κοντά· κανείς δεν ξέρει πώς, κανείς δεν ξέρει πού, κανείς γιατί. Και γελούσαν δυο τους κι έπαιζαν και μουθούνιζαν. Κι ήσαν χαρούμενα. Το ένα έλεγε· ‘Άαα’ και το άλλο ‘Οάα’. Κι ήταν καλά. Και […]

Γιώργος Μπινιχάκης | Αφύσικα γρήγορα

Του είχαν πέσει τα κλειδιά, περιέργως και κατά έναν σχεδόν ανεξήγητο τρόπο, μέσα στη μεγάλη, εξαγωνική, τσιμεντένια ζαρντινιέρα, μία από τις τρεις ολόιδιες που υπήρχαν σε μικρή απόσταση μεταξύ τους, πάνω στον φαρδύ από κυβόλιθο πεζόδρομο. Ήταν γύρω στα τριάντα, κάπως ευτραφής, με σγουρά, φουντωτά σαν μπάλα μαλλιά και λίγο πριν στεκόταν παραδίπλα, αμίλητος, και […]

Αναστάσης Πισσούριος | Δεν με κυνηγάει κανείς

Μετά από πολύωρες συζητήσεις και την προβλεπόμενη ψηφοφορία η συνέχεια έδειχνε ξεκάθαρη. Για να υπερασπιστώ τη θέση μου έπρεπε ν’ αποχωρήσω και να διαφυλάξω το αίνιγμα άλυτο. Θα πρέπει τώρα να στραφώ ενάντια στον εαυτό μου. Το γνώριζα ότι κάποτε θα συνέβαινε. Πρέπει να υπερασπιστώ το αίνιγμα. Εκείνοι πάντα ήταν έτοιμοι για την προδοσία. Τα […]

Νατάσα Χολιβάτου | Το σημάδι

Είχε ένα μικρό ροζέ αγγείωμα στο αριστερό του πόδι, στην πατούσα και η μαμά του τού υπενθύμιζε συχνά σε τόνο καθησυχαστικό, που ωστόσο καθόλου καθησυχαστικός δεν του φαινόταν το ίδιου ‘‘Ευτυχώς που το ΄χεις εκεί πέρα και δεν φαίνεται, σκέψου να σου έβγαινε στο πρόσωπο ή πουθενά αλλού!’’, μοιάζοντας να προσπαθεί να ανακουφίσει περισσότερο τον […]

Σοφία Κροκιδά | Η πολυθρόνα

Όπως κάτι μικρά θέατρα φωτίζουν με έναν προβολέα μοναχό τον καλλιτέχνη στη σκηνή , έτσι κι ο ήλιος φώτιζε την ογκώδη πολυθρόνα στο κατά τα άλλα σκοτεινό σαλόνι. Κάμποσες επίμονες ηλιαχτίδες έβρισκαν τον δρόμο τους μέσα από την δαντελένια κουρτίνα και έπεφταν αμείλικτες πάνω στο ξεφτισμένο βελούδο της, αποκαλύπτοντας τόνους του πράσινου που θα περίμενες […]

Πουπερμίνα (Μηχανικό Μολύβι) | Δονήσεις, Ζύμες και Ραδιοκύματα

Έξω ο καιρός φόρτωνε κι ετοιμαζόταν για μεγάλες εξομολογήσεις. Ο γάτος ήταν ενθουσιασμένος! Για όση ώρα η γιαγιά άνοιγε το φύλλο στην κουζίνα, αυτός είχε εγκατασταθεί κάτω από το τραπέζι κι εκμεταλλευόταν τις παράπλευρες απώλειες, λίγες σταγόνες λάδι εδώ, κάποιες τουλούπες άλευρου εκεί κι από σπόντα κανένα σβωλαράκι ζυμάρι, κι αλμυρό! Η πίτα – η […]

Μαίρη Γ. Πράσατζη | Μάρτυρας μιας παρούσας μαρτυρίας

Ιστορίες γράφονται συνέχεια. Μπορεί κάποιος να γράψει και για τη δική μου ιστορία, κάποια στιγμή, που ανυποψίαστος θα γράφω για την ιστορία κάποιου άλλου. Καθώς θα κάθομαι στο τρένο απορροφημένος, πάνω από το τάμπλετ, αποτυπώνοντας σκηνές από ξένες ζωές.  Θα γράψει για κάποιον, που γράφει ακατάπαυστα στο τάμπλετ, παρατηρώντας γύρω του, καθώς θα με παρατηρεί, […]