Οι ακάλυπτοι των πολυκατοικιών…
θα μπορούσαν να είναι μια ποιητική αντίδραση στην τσιμεντοποίηση και «αλουμινοποίηση» της πρωτεύουσας.
Ρουφούσαν τους αστικούς ήχους της πόλης. Και τους ρύπους.
Εδώ ζούσαν μόνον οι απόηχοι, σβησμένοι από μακρινές ιαχές.
Φωνές κεκαλυμμένες, άναρθρες, αθόρυβες.
Εγκλώβιζαν μανταλάκια, ρούχα που μύριζαν στάχτη από καμένα ξύλα, σεντόνια, γεράνια, γάτες που γάμπριζαν, κουτσομπολιά νοικοκυρών και βόμβους τηλεοράσεων.
Πολυχρωμίες υφασμάτινες, οάσεις λουλούδινες και νιαουρίσματα μοναξιάς.
Όλα στριμώχνονταν εκεί.
Και όλα συγχωρούνταν αφού καλύπτονταν «ακάλυπτα» από τα αδιάκριτα βλέμματα.
Χώροι λησμονημένοι, λίγοι τους περιδιάβαιναν και συνήθιζαν να είναι σιωπηροί.
Εμβαδά ασύμμετρα, υπαίθρια και συχνά υγρά, μυστικά και ταυτόχρονα μυστηριακά.
Ολοσχερώς παραδομένα στις πίσω βεράντες…
Μια αυτοσχέδια σκηνογραφία του παραλόγου.
Εδώ, σε αυτόν τον «τεχνηέντως» απεριποίητο χώρο, ένας Τσαρούχης φερειπείν, θα μεγαλουργούσε…
Και οι ευλαβικές τοιχογραφίες ενός πρώιμου Κόντογλου θα έμπλεκαν ομοιόμορφα με το εφιαλτικό μπλε ενός Εγγονόπουλου.
Και ένας κύριος ψηλός με μαύρα θα έπαιζε κουκλοθέατρο σκιάζοντας πίσω από τα νωπά σεντόνια.
Οι γνώριμες θεάτριες των πίσω μπαλκονιών θα θαύμαζαν απορητικά.
Φοβισμένες θα παρατούσαν το κουτσομπολιό, αυτή την τόσο υγιή συνομιλία έκφρασης και άναυδες θα προσηλώνονταν στην υπαίθρια σκηνή.
Λες και θα έβλεπαν την φανέρωση των μυστικών τους.
Τα μικρά παιδιά με εκείνο το ελαφρύ μειδίαμα του άγνωστου θα έτρεχαν αμέριμνα, περιμετρικά.
Ίσως να ήταν ένα ανάλαφρο μικροκλίμα για όλο το αστικό τετράγωνο όπου οι συννεφιασμένες Κυριακές του Τσιτσάνη, εκεί, στις αρχές ενός Φθινοπώρου, θα αποκτούσαν νοήματα…
Μια υπόγεια ρωπογραφία μιας νεκροζώντανης φύσης.
Και μια ευειδής ρυτίδα στην επιδερμίδα της αχανούς μεγαλούπολης…
Ο Σίμος Ιωσηφίδης γεννήθηκε στην Δραπετσώνα το 1969. Σπούδασε στην Σχολή Σταυράκου εικονοληψία και θεωρία του Κινηματογράφου. Το 1991 και για δέκα συναπτά έτη ήταν αρχισυντάκτης και εξέδωσε το περιοδικό Αντι-κινηματογράφος. Έλαβε μέρος σαν ομιλητής σε πολλά συνέδρια μουσικής και κινηματογράφου {μεταξύ αυτών συμμετείχε στο συλλογικό βιβλίο με τίτλο «Πόλη και Κινηματογράφος» με πρωτοβουλία του Κ.Α.Μ.Χ. Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μελέτης Χανίων που έλαβε χώρα στον Δημοτικό Κινηματογράφο Χανίων «Κήπος»}. Το 1999 μέχρι το 2008 εξέδωσε την τριμηνιαία επιθεώρηση «Κινηματογράφος και Επικοινωνία». Έκτοτε συμμετέχει τακτικά με δοκίμια Τέχνης και Κοινωνίας σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες {«Διαβάζω», «Μανδραγόρας», «Οδός Πανός», «Μίτος», «Νίκη». Επιπροσθέτως υπήρξε Ραδιοφωνικός Παραγωγός των Ραδιοφωνικών Σταθμών Πειραιάς Κανάλι 1 – Αιγαίο FM.