Φόρος τιμής στις κοιτίδες του παραμυθιού, στους συμβολισμούς των ονείρων και στις εικονοποιημένες ιδέες της καλλιτεχνικής έκφρασης, ο τίτλος της ποιητικής μου συλλογής Ρόδα και Δράκοι (Ιωλκός, 2026) υποσημαίνει την αντιφατική πληθυντικότητα του «εγώ», αλλά και την συνένωσή του με την αντίστοιχη πολλαπλότητα του «εμείς». Αν στην ψυχή και στη διάδραση με τον σημαντικό Άλλο […]
Αντίδωρον Ζωής
ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ Της ΛΥΓΕΡΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΥ ΨΥΧΙΚΟΙ ΗΛΙΑΝΘΟΙ Εκδόσεις Ιωλκός, Αθήνα, Φεβρουάριος 2025, σελίδες 64. ~ Γράφει ο Κωνσταντίνος Γεωργίου Ποια είναι η σχέση της ψυχαναλυτικής θεωρίας με την τέχνη και την ποίηση; Κι αν υφίσταται αυτή η σχέση, πώς προσδιορίζεται, πώς ομολογείται, πώς καθορίζονται ενδεχομένως τα έσχατα όρια της αυτάρκειας της […]
«Εγώ το Βατερλό μου. Εδώ το Βατερλό μου»
Σελίδες: 184 • Σχήμα: 14 x 20,5 εκ. ISBN: 978-618-5976-08-8 Έτος έκδοσης: 2026 Γράφει η Βίκυ Κατσαρού Το νοσοκομείο ως χώρος συσσωρεύει τόσο χρόνο, τόσα σώματα, τόση οδύνη, ώστε μετατρέπεται σε ένα είδος παράλληλης επικράτειας της ανθρώπινης εμπειρίας. Έτσι και το Νοσοκομείο Σωτηρία του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη οικοδομείται πάνω σε αυτή τη μετατόπιση προς το […]
Απόστολος Θηβαίος | Σε χαμηλές στροφές
Διήγημα όχι και πολύ φανταστικό Κάνανε αμάν να κατεβούνε. Οι δε κυρίες με τις γόβες δυσκολεύτηκαν, διότι αρνούμενες να τις βγάλουν επικαλούντο δεκάδες επιχειρήματα. Τελικώς επενέβη η πυροσβεστική και υποχωρήσανε. Για την ακρίβεια οι βαστάζοι υποχώρησαν κυριολεκτικώς. Οι κυρίες στις πλάτες των παλικαριών και αυτοί με τα κράνη τους, σαν κάποιο παράξενο θηλαστικό που […]
Μια νέα προσέγγιση στην ποιητική συλλογή «Η λευκή αθωότητα της Βιλελμίνης»
Σελίδες 92 Διαστάσεις: 21⨯14 ISBN: 9786182082010 Έτος έκδοσης: 2026 Γράφει ο Νικόλαος Κοντουδιός Πέρασε ο καιρός από τότε που η λευκή αθωότητα της Βιλελμίνης απεκδύθιηκε την ανυπαρξία και την αορατότητα της και με τα ανοιξιάτικα πτερύγια της αναδύθηκε σαν μια μακρινή φωνητική υπόσχεση μέσα από τα βάθη του ερέβους ενός ποιητικού συμβάντος. Η Βιλελμίνη μας […]
Δημήτρης Καρατζάς | Πάει ο χρόνος
καίγεται και ρυτιδιάζει σπάνε τα πιάτα στο πεζοδρόμιο και ο πατέρας θυμάται τα χρόνια στο χωριό Εδώ που τα μπαλκόνια μετέωρα συναντιούνται με τα ανοιχτά τους πανιά στο μέσο του πελάγους κάτω από έναν φθινοπωρινό ουρανό Κι εμείς; Εμείς κρεμασμένοι στα κάγκελα προσπαθούμε να σώσουμε από σίγουρο πνιγμό την περαστική ψυχή μας που περνά σαν […]
Πηνελόπη Αργυροπούλου | Η ανάσταση
Αφήνει το κερί να τρέξει στη γυμνή σάρκα, να τη σμιλέψει. Ένοχη αυτή η απόλαυση, προσπαθεί να την κρύψει μπροστά στα κρεμασμένα πρόσωπα. Οι καμπάνες χτυπάνε, γριές μαντηλωμένες σταυροκοπιούνται και εκείνη ερεθίζεται από την μυρωδιά του θυμιατού και τα άνθη που στάζουν στο μνήμα. Από πίσω ακούγεται πως σήμερα κρεμάται επί ξύλου. Ξαφνικά σπαράζει, λες […]
Μαίρη Κλαμπούρα | Τρία ποιήματα
Σίβυλλα Ήσουν μάγισσα στην προηγούμενη ζωή σου; Σε κάποιο δάσος κυλούσες σα φίδι πανόλβιο γεμάτο όνειρα από δηλητήρια που θα προστάτευες μέχρι την τελευταία σου πνοή από το αίμα άρρωστων αγγέλων; Ήσουν Σίβυλλα στην προηγούμενη ζωή σου; Το μέλλον το άδειο των ανθρώπων προφήτευες και δεν είχες ίμερο μήτε τρόμο κανέναν. Μες στα σπήλαια ήσουνα […]
Δημήτρης Τούλιος | Τρία ποιήματα
Ο φίλος μου ο Κάφκα Κάθομαι στο αναμμένο τζάκι κι είναι καλοκαίρι. Από τις φλόγες μια απίθανη πουλακίδα κακαρίζει. Εγώ βγάζω χιονίστρες κι ανοίγει μόνο του ένα ντουλάπι. Οι παλλακίδες περιέχονται. Πώς κατοικούν στο σπίτι μου ακάλεστες; Έχω τελειώσει την καφκική σχολή «λίαν καλώς.» Τώρα εξειδικεύομαι στις ατάκες του κόσμου. Προσπαθώ να μην κακομοιριάζω- ένας […]
Βασιλεία Σφήκα | Ήταν μόνο μια ιδέα
Μου αρέσει όταν έχει ήλιο και είμαστε έξω. Κάνουμε κούνια στον κήπο και σε ζηλεύω που φτάνεις τόσο ψηλά. Παίζουμε κρυφτό στην πίσω αυλή και πάντα χάνω από εσένα. Καθόμαστε στα σκαλοπάτια, εσύ κοιτάζεις τη μαμά που κεντάει κι εγώ παίζω με τις γάτες – κι ύστερα θυμάμαι ότι μαλώνεις μαζί τους κι εγώ πρέπει […]