Ποίηση

α. Μέτρα την ευτυχία στο πόσα στεφάνια αφήνει ο καθένας στο Μνημείο των Πεσόντων Ονείρων. β. Μένουμε πάντα στο τέλος της μέρας μ’ αυτή την απορία: μας έχει απομείνει κάτι σήμερα που να ‘ναι μόνο δικό μας; γ. Το πιο σπουδαίο, το πιο γενναίο και το πιο ανθρώπινο είναι να συνεχίζεις να προσπαθείς.   Ο […]

Τακτοποίησα τα σκόρπια στο κομπιούτερ Έγιναν πενήντα σελίδες με έναν ωραίο πίνακα περιεχομένων Διαβάζοντας ξανάρθαν αυτό στο βενζινάδικο με το “Κλειστόν” κείνο το βράδυ που κόπηκε το ρεύμα το κρασί με τον Κλαούντιο και τη Σιμόνα Ανάκατα από τον βυθό στην επιφάνεια άλλοτε φουρτούνα άλλοτε κάλμα Εγώ στο κατάρτι κοιτάζω από ψηλά Σαν πειρατής   […]

Κάποιοι θέλουν να μείνουν τα πράγματα ως έχουν και να ρίξουν την εργατική τάξη στο πιοτό στα αθλητικά και στα τυχερά παιχνίδια. Οι κατώτερες τάξεις έχουν δύο επιλογές είτε να συντριβούν στη λαίλαπα του συστήματος είτε να εξεγερθούν να βγουν στο προσκήνιο της Ιστορίας να ηγηθούν της κοινωνίας να μπει ο καθένας στη θέση που […]

Εμπειρική παρατήρηση (1) Ειρήνη, Βάγια Είμαστε τυχεροί ποιητές δεν συναντάμε τα βιβλία μας για 2 ευρώ στα μανταλάκια κρεμασμένα. Τελικά, κι αν δεν μας γράφουν τα μέσα, εμείς υπάρχουμε. Τύχη ή αξιολόγηση;   Εμπειρική παρατήρηση (2) Λοιπόν Ειρήνη και Βάγια Όψιμα εκδοθέντες Εμείς Δίχως διθυράμβους Ευνοϊκές κριτικές Ίσως κερδίζουμε στα σημεία Πλάσματα με προσβάσεις και […]

Και ξάφνου ξυπνήσαμε στην εποχή των Τιτάνων. Κανείς πλέον δεν είναι ασφαλής. Καίγεται ο τόπος κι όλο αίμα σταλάζει στις γειτονιές                                   των ανθρώπων. Ξυπνήσαμε στην ερημιά των άθλιων πόλεων μέσα στο φθόνο της αδήριτης ανάγκης και του αργαλέου […]

Βουτάω στη νύχτα με τα δυο μου χέρια και την ξεφλουδίζω. Την τρώω πριν προλάβει να γίνει πρωί, ωμή, ζεστή ακόμη σαν ψωμί που μόλις κόπηκε. Στα δόντια μου κολλάει η σιωπή. Την τραβάω με τη γλώσσα και ματώνει λίγο. Δεν πειράζει. Έχω συνηθίσει τις μικρές αιμορραγίες των πραγμάτων που δεν λέγονται. Στο τραπέζι ένα […]

Οι εφιάλτες με εξόρισαν σε μέρες απόκοσμες. Παραπλανήθηκα από διλλήματα ψεύτικα. Καταπίνω τον κάθε χτύπο της καρδιάς, οι αυταπάτες με οδήγησαν στο χάος. Το φως λιγοστό, στις άγονες γραμμές της ψυχής κυριάρχησε η απόγνωση. Φυγή απ’ την φθορά το φτερούγισμα της καρδιάς. Δυο χέρια λιπόσαρκα κρατούν μέσα τους σφιχτά το πρωτόλειο πάθος.   Ο Δημήτρης […]

Ίκος, περιμετρικά Στο φως του Αλδεβαράν, συστολικά πολύτιμος πάπυρος οδεύει πέρα απ’ τον ορίζοντα και ψέλνει, πως αλλαξοπίστησε όταν τα κύματα αναπαύθηκαν και η θάλασσα ανέδυε πραότητα και λύπη. Τ’ αλάτι δεν νοθεύει το μελάνι του, ψέγει σιωπηλά, του κόσμου τις ευχές για το νησί τους. Είθε ο δήμαρχος του όρμου, πνεύμα ασάλευτο να σέρνει […]

καίγεται και ρυτιδιάζει σπάνε τα πιάτα στο πεζοδρόμιο και ο πατέρας θυμάται τα χρόνια στο χωριό Εδώ που τα μπαλκόνια μετέωρα συναντιούνται με τα ανοιχτά τους πανιά στο μέσο του πελάγους κάτω από έναν φθινοπωρινό ουρανό Κι εμείς; Εμείς κρεμασμένοι στα κάγκελα προσπαθούμε να σώσουμε από σίγουρο πνιγμό την περαστική ψυχή μας που περνά σαν […]

Σίβυλλα Ήσουν μάγισσα στην προηγούμενη ζωή σου; Σε κάποιο δάσος κυλούσες σα φίδι πανόλβιο γεμάτο όνειρα από δηλητήρια που θα προστάτευες μέχρι την τελευταία σου πνοή από το αίμα άρρωστων αγγέλων; Ήσουν Σίβυλλα στην προηγούμενη ζωή σου; Το μέλλον το άδειο των ανθρώπων προφήτευες και δεν είχες ίμερο μήτε τρόμο κανέναν. Μες στα σπήλαια ήσουνα […]