Ποίηση

  Ενότητα Α’ “Η Εκ Βράχου Αυτοφυής”, ποίημα I Πάρε ένα ποίημα πρόλογο, ούτε περιεχόμενα, σημειώσεις απ’ τον επιμελητή, πύλη σ’ εκείνα που φοβάσαι να σου πω, παιδί μπροστά τους που λέξεις δεν έχει. Πέρνα μέσα και πάρε ένα μικρό εργάκι για σένα, πέρνα και φύγε γρήγορα! Μη σε μαγέψω με λόγια και δεν βρίσκεις […]

Η ΚΗΔΕΙΑ ΕΝΟΣ ΔΕΝΤΡΟΥ Σήμερα κήδεψα το μαγικό μου δέντρο. Απαρηγόρητη κλαίω. Στην απελπισία μου στέκω τόσο κυριαρχική που στριφογυρνώ τα σωθικά μου σαν να’ ναι μαύρα φίδια στο απύθμενο καζάνι της κοιλιάς. Τα πόδια μου χάνονται μικρές μαδημένες ρίζες στο κάτω άπειρο και το αίμα χάνει την πυξίδα του απ’ τους φυσικούς τους νόμους […]

Είναι ωραίο ν’ αγαπάς. Είναι ωραίο ν’ αγαπάς να σου λείπει ο άλλος, να χτυπά η καρδιά, να αρχίζει ο πόλεμος των ισορροπιών, να μη ξέρεις τι να κάνεις. Όσα έμαθες δεν δείχνουν δρόμο, οι παλμοί υπερτερούν στη σκέψη, την ατροφική, που θάβει το σπίτι με χώμα. Μία τελεία κι ένα κόμμα στο χιόνι, δίπλα […]

Κοιτάς; Τι; Ρωτάς; Στάζω αίμα σε κάθε φωνήεν. Βαθύ μπορντό λέξεις σεργιανίζουν σε κιτρινισμένο χαρτί. Σε κάθε σύμφωνο κουτσουρεμένο. Δεν αντέχω να με κοιτάξω. Τουρτουρίζω. Εγκατάλειψη ασύστολη. Δεν έχουν μάθει να αγαπούν. Σου ξεσκίζουν τις σάρκες, κομμάτι κομμάτι. Νεκροζώντανη. Ημιθανείς πόθοι. Σε πετούν στον γκρεμό και χειροκροτάνε αλαλάζοντας. Έτσι είναι οι «αγαπώντες» άνθρωποι; Δολοφονικά υποκριτές; […]

Προσμένω μιαν απάντηση. Μ’ ένα τσιγάρο ακόμα η σιωπή παρατάθηκε. Περιεργάζομαι τα όμορφα μάτια, μέσα τους κυνηγώ τα ουράνια τόξα. Στα ανθισμένα παρτέρια κρύφτηκαν τα φευγαλέα βλέμματα. Οι χτύποι στα στήθη, μια δύναμη κινητήρια που κάνει τις στερημένες αισθήσεις να θεριεύουν. Ένα τσιγάρο ακόμα περιμένοντας ένα σου νεύμα, ν’ απαρνηθώ τις μέρες της σήψης. Απόρροια […]

Καισαριανή Με ρωτούν που γεννήθηκα και απαντώ ανάμεσα στον Άρη Βελουχιώτη και τον Κωστή Βάρναλη, την γενέθλια ημέρα του Χίτλερ, σ’ ένα παλιό προσφυγικό με νέα κουφώματα, κάπου στην Εθνικής Αντιστάσεως, λέξη που ηχούσε στ’ αυτιά μου από τα μικράτα μου. Ρωτούσα τι είναι η Αντίσταση; Τελικά, έμαθα. Είδα μπροστά μου το αίμα στον τοίχο, […]

Συνδεσιμότητα Μες στα κουτάκια παίζουμε με τα κιβάκια. Πιανόμαστε στα δίκτυα κάθε αράχνης φωσφορίζουσας που δείχνει ελκυστικά το μαύρο της στόμα για πολύχρωμο. Πύλη που ανοίγει ψυχεδελικές θύρες. Μα είναι δικλείδες: σε κρατάν δέσμιο σε κυκλώματα άυλα π’ όμως σε βαραίνουν με μεγατόνους μοναξιάς.   Πόροι Μες στων κεφαλαίων τα κτερίσματα σκαλίζουμε σωρό ως δούλοι […]

Η μοναξιά που σε κατέχει είναι τρέλα, είναι θάνατος καθημερινά σ΄αγκαλιάζει σφιχτά με τα τεράστια χέρια της τ΄ανήμπορο σώμα σου συνθλίβεται, καταρρέει μα πάλι σηκώνεσαι σιγά – σιγά στα πόδια σου αρχίζεις να περπατάς. Η μοναξιά είναι κατοχή και θέλει αντάρτικο.   Ο Γρηγόρης Σακαλής γεννήθηκε και ζει στη Νάουσα. Σπούδασε Νομικά στο Α.Π.Θ. Έχει […]

Ο ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Σε είδα τα χαράματα να ρίχνεις δίχτυα σε σκοτεινά νερά απελπισμένα γαντζωμένος από το παραγάδι Έβαζες τις ελπίδες σου σπαρταριστές στον πάγο λέγοντας προσευχές για να συντηρηθούνε Στο φως του πρωινού μετά διασταυρωθήκαμε σε μια σκάλα Ανέβαινα εγώ, κατέβαινες εσύ Στο χέρι εγώ διπλό εσπρέσο ντεκαφεινέ με γάλα σόγιας και […]

Χαρτογραφούμε τη ζωή με την απόγνωση, και με του αίματος τις πινελιές. Δομήσαμε την κοινωνία με λάθη συνεχόμενα… και μετά ήρθε η παγωνιά κι οι στέρφες μέρες. Σταμάτησα να μιλώ να ξαποστάσω στάθηκα, προσπαθώ ν’αντιληφθώ την ηχώ από την κατακρήμνιση των δακρύων. Σπονδή προσφέρω για μια διαφυγή από τον όλεθρο της κενής πραγματικότητας. Η αισιοδοξία των […]