blues alley

Δυο αφηγήσεις Δανεικές Καρδιές Πάνε μερικοί μήνες από τότε. Τίποτε πια δεν του φαίνεται αδύνατο. Ίσως καμιά φορά να λυπάται για τα χρόνια που χάθηκαν, μα η δική του η μοίρα ήταν έτσι γραμμένη. Καμιά φορά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε με τη ζωή που μας δόθηκε. Κάθε πιθανότητα να τα καταφέρουμε έχει να κάνει […]

η επίμονη, μελωδική λάμψη της ιστορίας Άμα περάσαν σαράντα μέρες, η Φανή επισκέφτηκε το σπίτι. Στάθηκε στο πλατύσκαλο, ανάμεσα σε σορούς πεθαμένων φθινοπώρων. Μα δεν τα κατάφερε και ίσαμε το απόγευμα κάθισε στο καφενεδάκι της πλατείας. Ήπιε δυο ούζα και άμα στερεώθηκε, άνοιξε κάτι φτερά μαύρα, αγγελικά και τράβηξε στην παλιά γειτονιά. Συνοικισμός, τελευταίο καρέ, […]

μες στο κουρνιαχτό πώς λογάριασες το κέρδος δίχως κόπο, την ποίηση της ζωή σου, πες μου, πώς τάχα την κατήντησες επάγγελμα Πήρε την οδό των λεόντων, αψήφιστα προχώρησε είναι η αλήθεια. Μα τώρα δεν υπήρχε πια γυρισμός για το έρμο το γαϊδουράκι. Αδέσποτο καθώς λέει το τραγούδι τριγύριζε τον κόσμο και δεν το ‘νοιαζε αν […]

Διήγημα Ένα τόσο δα κατάστημα, ένας κρεμασμένος λαμπτήρας και ένα μικρό τραπέζι, ένας Θεός ξέρει πού είχε στριμωχτεί μες στη γενικότερη σκηνογραφία. Και επιστρατεύω τον όρο διότι άλλο πράγμα η διακόσμηση που συναντάει κανείς στα εμπορικά και άλλο ετούτο το θέατρο. Θα μπορούσε να λέγεται “ο κήπος των αταίριαστων πραγμάτων” και μετά τις παραστάσεις το […]

Διήγημα όχι και πολύ φανταστικό   Κάνανε αμάν να κατεβούνε. Οι δε κυρίες με τις γόβες δυσκολεύτηκαν, διότι αρνούμενες να τις βγάλουν επικαλούντο δεκάδες επιχειρήματα. Τελικώς επενέβη η πυροσβεστική και υποχωρήσανε. Για την ακρίβεια οι βαστάζοι υποχώρησαν κυριολεκτικώς. Οι κυρίες στις πλάτες των παλικαριών και αυτοί με τα κράνη τους, σαν κάποιο παράξενο θηλαστικό που […]

Σκυλίσιο αφήγημα “Μα είναι έκτακτο το σκυλάκι σας!”. Έτσι είπε η κυρία με τα γυαλιά ταρταρούγα που μ’ανακάτευε το τρίχωμα. Καμιά φορά έβαλε και τη μύτη μου στόχο και τότε εγώ φταρνίστηκα που λένε. Και εκείνη γέλασε, πόσο πολύ γέλασε. Το βρήκε που λέτε τόσο γλυκό που φταρνίστηκα. Πριν φύγει είπε πως είχε αποφασίσει να […]

Η Πράγα δεν είναι καθόλου άσχημη Τώρα πια δεν αγαπάει τον άντρα της. Το έχει παραδεχτεί στον εαυτό της και σε μια καλή της φίλη. Ωστόσο, φοβάται ότι το μυστικό θα διαρρεύσει και ο φόβος την έχει γεράσει. Ή πάλι στέκει ως καταλύτης των πραγμάτων, πάει να πει μια δύναμη που μπορεί να επιταχύνει τη […]

δυο πρόσωπα ένας μύθος και μια ιστορία Ζεστές φωνές Θα μπορούσε η Έιμι να ‘ταν σήμερα σαράντα τριών χρονών; Αμφιβάλλω, αν θα μπορούσε ένα τέτοιο κορίτσι να γεράσει. Μοιάζει με εκείνους που ζητάνε να αποκαλύψουν την Μέριλιν, να δουν πέρα από την ομορφιά της. Ήταν τόση που μας διέφυγε, όπως ακριβώς και η φωνή της […]

Αφιερωμένο στις απανταχού νομεκλατούρες Ανωνύμου αφήγημα εκθεσιακό Μια κυρία, έκτακτα ενδεδυμένη αναφώνησε “α!”, αφήνοντας κάμποσα άλφα να σιγοσβήσουν καθώς φτούραγε η έκπληξη. Πίσω της ακολουθούσε το πλήθος, οικογένειες, κυρίες με κρινολίνα, κύριοι εκπρόσωποι της νομεκλατούρας με όρθιους γιακάδες πόλο και βαρβάτες τσέπες. Όλοι αυτοί ήσαν οι επισκέπτες της εκθέσεως. Είχαν σταθεί στην ουρά για να […]

Αφήγημα Η Ελένη δεν διαφέρει καθόλου από τα κορίτσια της ηλικίας της. Εξωτερικά βεβαίως, καθώς μέσα της είναι σμπαράλια, όλο συντρίμμια και πληγές. Μα δεν αφήνει να δει κανείς τι κρύβει και έτσι περνά τις μέρες της με τον ίδιο γνώριμο ρυθμό. Πηγαίνει στη δουλειά, κάθε μέρα μεταξύ οκτώ και εννέα το πρωί, ταξιδεύει μες […]