Η Τετάρτη δεν υπήρξε ποτέ η αγαπημένη της μέρα, ούτε στο ελάχιστο. Την είχε συνδυάσει, κάπως αρνητικά στο μυαλό της, γιατί ήταν αφενός πολύ νωρίς για να τελειώσει η εβδομάδα και αφετέρου πολύ μακριά από το σαββατοκύριακο που άφησε.
Σε κάθε δουλειά πάντως το ίδιο μοτίβο. Κάθε Τετάρτη γινόταν ένας πανικός. Εκκρεμότητες ημερών ή και μηνών «έσκαγαν» και ζητούσαν άμεση επίλυση. Κατανοητό λοιπόν που ο εκνευρισμός ήταν διάχυτος σε όλο το προσωπικό. Σε ισόποσες δόσεις υπήρχε ανά στιγμές και μια αίσθηση νωχελικότητας.
Σήμερα δεν μπορούσε καθόλου να συγκεντρωθεί. Σκεφτόταν μία τα προσωπικά της, μία τα επαγγελματικά της και χανόταν στις σκέψεις της. Ένα κουβάρι όλες. Ίσως ενδόμυχα παρακαλούσε να έχει περισσότερη δουλειά για να μην σκέφτεται τόσο τον εαυτό της. Είχε ένα ταλέντο στην υπερβολική ανάλυση καταστάσεων σε επίπεδο εμμονής.
Έπρεπε να αποδεχτεί ότι υπάρχουν και αυτές οι μέρες. Οι ουδέτερες, που απλά δεν συμβαίνει τίποτα συνταρακτικό ούτε προς την εξέλιξη των καταστάσεων ούτε και κάτι αρνητικό.
Κοίταξε προς το παράθυρο του γραφείου της. Στην απέναντι πολυκατοικία μια γυναίκα γύρω στα εξήντα καθόταν στο μπαλκόνι της και κοίταζε τα αυτοκίνητα στο δρόμο. Απλά παρατηρούσε το πέρα δώθε.
Προσπάθησε να την μιμηθεί, να παρατηρεί απλά τα αυτοκίνητα. Ζαλίστηκε. Δεν την ηρεμούσε, ίσα ίσα που η σκέψη έφυγε από τα προσωπικά της και πήγε στην πολιτική σκηνή. Έστειλε ένα μήνυμα στο what’s up στον εξ’ αποστάσεως σύντροφό της που έμενε Βερολίνο .
«I am really worried about politics»
Ένα γενικό μήνυμα, να πιάνει όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκεί είχε ακόμα πιο συγκεχυμένες σκέψεις και μια αίσθηση ματαίωσης, απλά την μοιραζόταν μαζί του και έμοιαζε διαχειρίσιμη.
Άκουσε τον ήχο του μηνύματος στο what’s up:
H Άννα ήταν:
-Έχω εργολάβους στο γραφείο. Αν σου αρέσουν έλα να πάρεις.
-Γλυκά ή κατασκευαστές; Γιατί μου αρέσουν και τα δύο.
-Χαχα! Κλαίω!
Θα πήγαινε στο γραφείο της να πάρει ένα γλυκάκι. Ανέκτησε μονομιάς το κέφι της.
-Ήρθα σαν αίλουρος για το γλυκό μου!!
Η Άννα ήταν στο παράθυρο. Γύρισε προς το μέρος της με μία απροσδιόριστη έκφραση.
-Τι έπαθες;
-Μια κυρία έπεσε από το μπαλκόνι στο δρόμο. Το είδα…
H Χρυσάνθη Σουκαρά γεννήθηκε το 1990 στα Ιωάννινα. Σπούδασε Πολιτική Επιστήμη και Ιστορία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Διηγήματα της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά. Ανήκει στην συγγραφική ομάδα του ηλεκτρονικού περιοδικού freeda.gr