Συντάκτης: AntonisTsokos

Για την πυρετώδη καταδίωξη και τη γνώση, για τον εξαίσιο φόβο. Στα ηχεία “ούτε που ρώτησα” να λέει την αλήθεια για κάθε χαμένη πιθανότητα. Κατά τα άλλα, εδώ νυχτώνει. Σου γράφω στοπ, έτσι τηλεγραφικά με ένα μονοσύλλαβο που ανήκει στις τάξεις του έρωτα.   Oι ήρωες έφταναν από όλους τους δρόμους. Παντού μπορούσες να τους […]

Πάντα μου ασκούσαν μια περίεργη γοητεία τα σάπια φύλλα. Άλλοτε πεσμένα στο χώμα και άλλοτε στις άκρες των μίσχων να μετεωρίζονται στον άνεμο. Μ’ αρέσουν περισσότερο την ώρα της πτώσης τους παρά, όταν μεγαλουργούν πράσινα και ανθηρά πάνω στα κλαδιά τους. Όταν χλομά στρώνονται στα μονοπάτια των ανθρώπων να ματώνουν κάτω απ’ την απόγνωση και […]

Το δωμάτιο παραμένει σκοτεινό ακούγεται ακόμη και η σιωπή του το τραπέζι στη μέση εποπτεύει περιμετρικά την απόσταση που χάραξαν οι γραμμές που πάντα ήταν ευδιάκριτες ακόμη και μετά τη δύση του ήλιου δύο καρέκλες υπομονετικά αναμένουν – η μια με σπασμένο το ένα της πόδι – την προαναγγελθείσα ματαιωμένη άφιξη τα ξύλα του πατώματος […]

Η ζωή μας όλη ένα παρόν στιγμιαίο μέσα σ΄ένα χάος απέραντο. Τόπος κοινός εκεί που οι ψυχές μας φτερουγίζουν. Στους αντικατοπτρισμούς των τοπίων χάνονται οι απελπισίες. Αφέθηκα στη δοκιμασία της πλάνης, στο πρόσωπο χαράσσονται περίτεχνα οι μέρες που οι αισθήσεις χάθηκαν. Στα απομεινάρια των σωμάτων βλέπω το πέρασμα των κατεστημένων. Μια τριανταφυλλιά ολάνθιστη στέκεται φύλακας […]

I Η οικογένεια στήθηκε γύρω από το γιορτινό τραπέζι. Ένα μικρό παιδί έλειπε, έσπασε τ’ αυγά και τιμωρήθηκε με αποχή. Δεν το ξέρει ακόμη, μα από τότε θα τρέμει στη θέα του κόκκινου. Κλείστηκε στο δωμάτιο μέχρι να ‘ρθει η μάνα να το προσκαλέσει. Συνέφαγαν με βαριεστημένη ευθυμία, ώσπου χόρτασαν σιωπή κι αποφάσισαν να πουν […]

«Η κόλαση είναι οι Άλλοι» έγραψε ο Ζαν-Πολ Σαρτρ στο θεατρικό του έργο Κεκλεισμένων των θυρών (1944). Για τον Σαρτρ, ο «Άλλος» είναι ο καθρέφτης μας. Δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας παρά μόνο μέσα από την κρίση των άλλων. Το παιδί όταν γεννιέται δεν έχει εικόνα για τον εαυτό του. Η πρώτη εικόνα […]

  Το όνομά της σημαίνει λευκό γιασεμί, Άιρι. Ήταν που από μικρή την έλουζε η μάνα της με πλάκες χειροποίητου σαπουνιού με άρωμα γιασεμιού. Κατάμαυρα μαλλιά, μακριά, λαμπερά, καθώς έπεφταν σαν αυλαία στους ώμους της, στο μέτωπο οδοντωτές αφέλειες. Μοσχοβολούσε ο τόπος στο διάβα της Άιρι, άστραφταν τα μαλλιά της σαν βροχή. Κι όταν, αργότερα […]

αφήγημα [… στα ηχεία, Νένα Βενετσάνου – Αμαρτωλό…] Συμβουλεύτηκε το χάρτη του. Παρακολούθησε με προσοχή τη διαδρομή. Θα διαβεί δύσκολα περάσματα, κακοτράχαλο γίνεται το μονοπάτι στο ύψος που πλαταίνει περισσότερο η όχθη του ποταμού. Πρέπει να δώσει προσοχή στα βράχια που κρέμονται πάνω από το κεφάλι του. Καμιά φορά οι βράχοι αποκολλούνται, μικρές κατολισθήσεις λαμβάνουν […]

Ο χρόνος μοιάζει πλέον να έχει σταματήσει, ενώ το μέλλον απομακρύνεται όσο κατευθυνόμαστε προς αυτό. Ωστόσο, οι φυσικές συνέπειες της κίνησης αποτυπώνονται στο κορμί και στην ψυχή μας: τα αποθέματα στερεύουν και οι δυνάμεις εξασθενούν. Κοιτώντας τριγύρω, αυτό που διακρίνεται είναι κοινότυποι ορίζοντες, προκαθορισμένοι από την έλευση μιας παραγωγής ολοκληρωτικής ομοιογένειας, η οποία διέπει το […]