Το δωμάτιο παραμένει σκοτεινό
ακούγεται ακόμη και η σιωπή του
το τραπέζι στη μέση εποπτεύει
περιμετρικά την απόσταση
που χάραξαν οι γραμμές
που πάντα ήταν ευδιάκριτες
ακόμη και μετά τη δύση του ήλιου
δύο καρέκλες υπομονετικά αναμένουν
– η μια με σπασμένο το ένα της πόδι –
την προαναγγελθείσα ματαιωμένη άφιξη
τα ξύλα του πατώματος
πετσικάρισαν από την υγρασία
ίσως κάποια παράθυρα με σπασμένα τζάμια
να έκαναν τον αέρα να ψιθυρίζει
ακατανόητες φράσεις.
Εκεί κρύφτηκε ο έρωτας
αδυνατώντας να απαντήσει
πότε τελειώνει ο χρόνος.
Ο Δημήτρης Παπαλιάς γεννήθηκε στην Ξάνθη αλλά κατοικεί στη Θεσσαλονίκη όλη του την ζωή. Ζωγραφίζει και γράφει για να ταξιδεύει αλλά και να εξευμενίζει τα καινά και τα κενά δαιμόνια. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά έντυπα και ηλεκτρονικά και σε συλλογικά έργα.