Σε πρώτο πρόσωπο

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, λάτρευα τη γραφή. Η ώρα της έκθεσης στο σχολείο ήταν και παραμένει ακόμα η αγαπημένη μου. Δε φημίζομαι για την αυτοπεποίθηση και την τόλμη μου, πάντα ήμουν από τα ήσυχα παιδιά που προτιμούσαν να φωνάζουν μέσα από τις σκέψεις τους, τα χειρόγραφά τους. Όμως αν υπάρχει κάτι το […]

  Στη συλλογή τα Ποιήματά μου έχουν για άξονα τα όνειρα και τη φιλία. Το κρασί αποτελεί τον καταλύτη. Νηφάλιος σας αρχαίος συμποσιαστής αντικρύζω τον κόσμο και σχολιάζω. Στιγμιότυπα, εικόνες και βιώματα, όπως τα βλέπω, όπου το υποκειμενικό σμίγει με το αντικειμενικό, το μυστήριο της φύσης και της ιστορία προσλαμβάνεται και βγαίνει πιο αρτιωμένο.  

Φόρος τιμής στις κοιτίδες του παραμυθιού, στους συμβολισμούς των ονείρων και στις εικονοποιημένες ιδέες της καλλιτεχνικής έκφρασης, ο τίτλος της ποιητικής μου συλλογής Ρόδα και Δράκοι (Ιωλκός, 2026) υποσημαίνει την αντιφατική πληθυντικότητα του «εγώ», αλλά και την συνένωσή του με την αντίστοιχη πολλαπλότητα του «εμείς». Αν στην ψυχή και στη διάδραση με τον σημαντικό Άλλο […]

Στα ποιήματα αυτού του βιβλίου ο Αιώνας γεννιέται σαν παιδί. Έχει μητέρα, ζητά ψωμί και λάδι, απευθύνεται στον πατέρα του. Μεγαλώνοντας, βρίσκεται ανάμεσα σε ερείπια, πολέμους, μηχανές και ανθρώπους που προσπαθούν να θυμηθούν ποιοι ήταν. Ήθελα να του δώσω σώμα και φωνή. Να δω τι συμβαίνει όταν η Ιστορία παύει να είναι μια σειρά από […]

Μια ασθένεια είναι μητέρα, όσο μια μητέρα είναι ασθένεια και μαζί με τη μαγεία της, μαύρη και λευκή, προτείνεται στο συμβολικό του πατρός, έχει ήδη προταθεί αλλά έχει αγνοηθεί από τον πατέρα, ώστε το σχίσιμο στο παιδί να είναι η μελαγχολία της μητρός που δύναται και του πατρός που δεν ενδιαφέρεται. Η μητέρα καταλαβαίνει το […]

Ο συγγραφέας λατρεύει τη ζωή , και επειδή δεν μπορεί να δεχθεί ότι φεύγουμε και πίσω μας δεν αφήνουμε κάτι…  Μοχθεί και μάχεται ν’αφήσει με την γραφή του ό,τι αξιοσημείωτο , συνταρακτικό και άξιο να αναφερθεί , εντοπίσει. Για τις επόμενες γενιές, για τη ζωή . Ερωτεύεται το θέμα του και ζει δύο ζωές . […]

Ποτέ δεν έγραψα ποίημα γιατί έπρεπε. Ούτε παραμύθι. Βασικά τίποτα δεν γράφω γιατί πρέπει. Ακόμα κι’ αυτό το μυθιστόρημα, που έχω ξεκινήσει και κάποιος μου είπε να κάθομαι μια ώρα την ημέρα να γράφω κάτι. Δεν μπορώ να τραυματίζω τις λέξεις. Περιμένω να με βρουν οι εικόνες, οι μυρωδιές, ο πόνος στο στήθος, οι ανάσες […]

  Η καλύτερη συντροφιά μου ήταν πάντα οι ιστορίες. Ο τρόπος μου να εκφράζομαι ήταν πάντα ποιητικός. Λιτός, πυκνός λόγος, υπαινικτικός. Πριν δύο χρόνια περίπου αποφάσισα να «παντρέψω» τις δύο μου αυτές αγάπες γράφοντας μικρές ιστορίες με ποιητική φόρμα. Στόχος μου να επικοινωνήσω αποτελεσματικότερα με τον αναγνώστη. Να του χαρίσω τη γοητεία της ιστορίας και […]

Σμιλεύοντας το όνειρο: Μια προσωπική ανατομία της μνήμης Πάντα πίστευα ότι η γραφή δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια απόπειρα να δώσεις σχήμα στο άπιαστο. Όταν κάθισα να γράψω το «Σμιλεύοντας το όνειρο», δεν είχα στο μυαλό μου μια έτοιμη ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Είχα μόνο μια αίσθηση· την επίμονη ανάγκη να αναμετρηθώ […]

Η λειτουργία που αποκαλύπτει η λογοτεχνία, αντίθετα απ’το αναμενόμενο, είναι μια σιωπηρή λειτουργία. Κάποιος θόρυβος υπάρχει στο ηχείο του μυαλού σου, σηκώνεσαι μέσα στη νύχτα, σημειώνεις τι λέει ο διπλανός σου σ’ένα καράβι, γράφεις κάποια ορνιθοσκαλίσματα σ’ένα τετράδιο στα διαλείμματα της δουλειάς σου. Φροντίζεις να μην χαθεί αυτός ο εσωτερικός «θόρυβος». Ωστόσο, η δική σου […]