Σε εκείνο το νησί, θυμάμαι, που η άπνοια βασίλευε όλα τα πρωινά του καλοκαιριού, λίγο μετά τις έξι, όπου οι ιριδισμοί στα φοινικόδεντρα βρίσκονταν στο απόγειο του πράσινου και του μπλε, ενισχύονταν η εντύπωση ότι κάποιος από τους Θεούς θα ήταν λάτρης των έργων τέχνης του 18ου αιώνα. Κι όμως εδώ, παρόλο που μόλις είχες […]
Πεζογραφήματα
Κία Φιλιππίδου | Το αρχέγονο μπλε
Το κοιτούσε που έβγαινε προς την ανοιχτή θάλασσα. Ακόμη διακρίνονταν τα χρώματα∙ λίγο κεραμιδί κοντά στα ύφαλα, όλο το υπόλοιπο άσπρο. Το ακολουθούσε ο λευκός καπνός του φουγάρου του. Σε λίγο θα φαινόταν μόνο αυτός ή και μια μικρή γκριζάδα που σιγά σιγά θα χανόταν στον ορίζοντα. Έλπιζε ότι όταν χανόταν θα ακολουθούσε ένα άλλο […]
Κυριακή Σαμπατακάκη | Το Δεντρόσπιτο στη Σάλε Ομπλίβιουμ
Ο Ζόσουα Ζόρντι ξαναβγήκε στα μονοπάτια για να σώσει τον κόσμο από την Ούρσα Λατάνια. Δεν ήταν κανένας μεσσίας, απλώς ειδικευόταν στο κυνήγι μαγισσών. Και πιο συγκεκριμένα στο κυνήγι μαγισσών καιρικών φαινομένων και, ακόμα πιο συγκεκριμένα, στο κυνήγι της Ούρσα Λατάνια. Όλα άρχισαν όταν ακούστηκε ότι «αυτή η μοχθηρή γυναίκα κατευθύνεται προς την κωμόπολη Πολλά […]
Μίνα Μοίρου | Γιορτινά τραπέζια
I Η οικογένεια στήθηκε γύρω από το γιορτινό τραπέζι. Ένα μικρό παιδί έλειπε, έσπασε τ’ αυγά και τιμωρήθηκε με αποχή. Δεν το ξέρει ακόμη, μα από τότε θα τρέμει στη θέα του κόκκινου. Κλείστηκε στο δωμάτιο μέχρι να ‘ρθει η μάνα να το προσκαλέσει. Συνέφαγαν με βαριεστημένη ευθυμία, ώσπου χόρτασαν σιωπή κι αποφάσισαν να πουν […]
Ανδρέας Κότσιφας | Οι σκιές της Χιροσίμα
Το όνομά της σημαίνει λευκό γιασεμί, Άιρι. Ήταν που από μικρή την έλουζε η μάνα της με πλάκες χειροποίητου σαπουνιού με άρωμα γιασεμιού. Κατάμαυρα μαλλιά, μακριά, λαμπερά, καθώς έπεφταν σαν αυλαία στους ώμους της, στο μέτωπο οδοντωτές αφέλειες. Μοσχοβολούσε ο τόπος στο διάβα της Άιρι, άστραφταν τα μαλλιά της σαν βροχή. Κι όταν, αργότερα […]
Σοφιαλένα Ψαρρά | Οι γόβες
Οι γόβες Το λεπτό της πόδι γλίστρησε μέσα στη μαλακή δερμάτινη σόλα. Άγγιξε με προσοχή το μαύρο καστόρινο ύφασμα και τα ακροδάχτυλά της διέτρεξαν όλη την επιφάνεια. Σηκώθηκε και περπάτησε γεμάτη αυτοπεποίθηση μέχρι την άκρη του διαδρόμου. Στάθηκε μπροστά από τον καθρέφτη. Αγκάλιαζαν το κουτουπιέ της και το λεπτό τακούνι κολάκευε τις καλοσχηματισμένες γάμπες […]
Ευαγγελία Χαραλάμπους | Χωράει η ζωή σε δυο σακίδια;
Δεν μου μιλάει. Ακόμα μου κρατάει μούτρα που δεν πήρα μαζί το αγαπημένο του ελεφαντάκι. «Ο ελεφαντάνθρωπος», έτσι τον λέει ο Πέτρος. Αρνείται να κοιμηθεί χωρίς αυτόν, κι ας έχει κλείσει τα εννιά. Για όλα φταίνε πάντα οι μαμάδες, έτσι δεν είναι; Και πόσα να κάνουν κι αυτές; Όταν πετάς πράγματα σε ένα σακίδιο την […]
Μιχάλης Γραμματάς | Διαφορά ύψους
Την είδα ψηλά στον ουρανό. Πιο ψηλά κι απ’ την ψηλότερη πολυκατοικία. Στεκόταν ακίνητη. Προσπάθησα να κοιτάξω πιο προσεκτικά, για να διαπιστώσω αν είχε βγάλει φτερά στην πλάτη της, αλλά δεν μπόρεσα να διακρίνω τίποτα. Αιωρούνταν χωρίς καμιά προσπάθεια. Ακίνητη και απόλυτα ήρεμη. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να σηκωθώ κι εγώ ψηλά για να […]
Χριστίνα Καστανά | Ο δρόμος του λύκου
Έπιασα το χέρι της. Της μίλησα σιγά στ’ αυτί, να μη με ακούσει κανένας άλλος. ̶ Θυμάσαι, Βασούλα, τη γριά που έβγαινε κάθε πρωί στη γειτονιά μας, εκεί στα προσφυγικά κι έσκουζε; «Ο λύκος, ο λύκος μπήκε στην αυλή. Τα παιδιά, θα φάει τα παιδιά». «Γιαγιά, δεν έχει λύκο στην αυλή», της έλεγαν οι γειτόνισσες, […]
Νικόλας Μαδεμλής | Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει
Αγαπητή μου φίλη, Αυτό δεν είναι κάτι που συνέβαινε. Είναι κάτι που συμβαίνει. Μερικές φράσεις μένουν στο μυαλό. Σαν άγραφη πρόγνωση. Σαν μια αλήθεια υπερβολικά προφανή για να υπάρξει στον λόγο πριν την στιγμή που χρειαστεί. Είναι μη επιστημονική προσέγγιση. Ξέρω περισσότερα πράγματα απ’ όσα γνωρίζω, έχω γνωρίσει. Έχω μάθει πολλά. Λίγα ξεχωρίζουν. Διάβασα ένα […]