Πεζογραφήματα

Δεν μου μιλάει. Ακόμα μου κρατάει μούτρα που δεν πήρα μαζί το αγαπημένο του ελεφαντάκι. «Ο ελεφαντάνθρωπος», έτσι τον λέει ο Πέτρος. Αρνείται να κοιμηθεί χωρίς αυτόν, κι ας έχει κλείσει τα εννιά. Για όλα φταίνε πάντα οι μαμάδες, έτσι δεν είναι; Και πόσα να κάνουν κι αυτές; Όταν πετάς πράγματα σε ένα σακίδιο την […]

Την είδα ψηλά στον ουρανό. Πιο ψηλά κι απ’ την ψηλότερη πολυκατοικία. Στεκόταν ακίνητη. Προσπάθησα να κοιτάξω πιο προσεκτικά, για να διαπιστώσω αν είχε βγάλει φτερά στην πλάτη της, αλλά δεν μπόρεσα να διακρίνω τίποτα. Αιωρούνταν χωρίς καμιά προσπάθεια. Ακίνητη και απόλυτα ήρεμη. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να σηκωθώ κι εγώ ψηλά για να […]

Έπιασα το χέρι της. Της μίλησα σιγά στ’ αυτί, να μη με ακούσει κανένας άλλος. ̶  Θυμάσαι, Βασούλα, τη γριά που έβγαινε κάθε πρωί στη γειτονιά μας, εκεί στα προσφυγικά κι έσκουζε; «Ο λύκος, ο λύκος μπήκε στην αυλή. Τα παιδιά, θα φάει τα παιδιά». «Γιαγιά, δεν έχει λύκο στην αυλή», της έλεγαν οι γειτόνισσες, […]

Αγαπητή μου φίλη, Αυτό δεν είναι κάτι που συνέβαινε. Είναι κάτι που συμβαίνει. Μερικές φράσεις μένουν στο μυαλό. Σαν άγραφη πρόγνωση. Σαν μια αλήθεια υπερβολικά προφανή για να υπάρξει στον λόγο πριν την στιγμή που χρειαστεί. Είναι μη επιστημονική προσέγγιση. Ξέρω περισσότερα πράγματα απ’ όσα γνωρίζω, έχω γνωρίσει. Έχω μάθει πολλά. Λίγα ξεχωρίζουν. Διάβασα ένα […]

Το έργο είχε ξεκινήσει προ πολλού. Σαράντα χρόνια πριν, στις απαρχές της εφηβείας, τότε που έμοιαζαν όλα μπορετά, δίχως σπαράγματα και γρίφους. Τότε που τα συμβαίνοντα έκαναν το αιώνιο έμβλημα του νοήματος μια ονειρική παραίσθηση. Θυμάμαι καλά εκείνο το μέρος, αρκετή απόσταση από το πατρικό μου. Αρκούσε να διασχίσεις την ανηφόρα της οδού Μικελίου και […]

[κ] Σήμερα θα αποκοιμηθώ καθιστή στο πάτωμα, με την πλάτη κόντρα στα λευκά συρτάρια της κουζίνας μου. Είναι ευρύχωρη και απομονωμένη, φορτωμένη με αναμνηστικά, χειρόγραφες και προσεκτικά επιμελημένες ευχές σε κάρτες, ιδιαίτερα, γουστόζικα μαγνητάκια· πληθωρική, μα ισορροπημένη. Το φως ψυχρό, φτωχό, του πένθους. Τονίζει τα πρησμένα μου μάτια, φωτίζοντάς με ελαφρώς κι αδέξια από ψηλά. […]

Τα πολύχρωμα λαμπιόνια του δέντρου αντανακλούσαν στο τζάμι του ξύλινου παραθύρου και η λάμψη τους μπλεκόταν με το άρρυθμα παλλόμενο φως του ηλεκτροκαρδιογραφήματος. Ήταν αργά το βράδυ ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζε. Ο χρόνος είχε πάρει άλλη διάσταση από τότε που βρισκόταν εδώ.  Ο χρόνος. Πόσος να είχε μείνει άραγε;  Κοίταξε την κενή καρέκλα απέναντί της. […]

[Ντουτ,….. Ντουτ,….. Ντουτ,.. Κλακ] «Σκέψου αυτό. Μη. Μη με κλείσεις σε παρακαλώ. Απλά αυτό θέλω να σου πω. Μη με κλείσεις! Σκέψου να κοιτάς μέσα από ένα χάρτινο κιάλι. Κοιτάς μέσα από το κιάλι και βλέπεις μια βραχονησίδα απέναντι» Άκουγε την ανάσα της στην άλλη μεριά του ακουστικού και ήξερε πως θα τον περιμένει να […]

«Η προτελευταία φορά που ράγισε η καρδιά μου ήταν το ξημέρωμα που ο Ευθύμης καβάλησε την μηχανή του και χάθηκε στο κατόπι του τσίρκου Darma». Η γιαγιά μου κατεβάζει μια γερή γουλιά λικέρ από κράνα. Την κοιτάω εμβρόντητη. Εκείνη πάλι, σα να μην με βλέπει συνεχίζει κάτι να ψάχνει στο μυαλό της. «Η Άνοιξη του […]

Όταν δεν κατέβαινε στην πόλη για προμήθειες, ο Ντμίτρι Στόγιαν περνούσε τα απογεύματα στην καλύβα του, στην έξοδο μιας επαρχιακής πολίχνης από αυτές τις παγωμένες του βορρά. Ξόδευε πολύ χρόνο μπροστά σε ένα ανεμοδαρμένο παράθυρο, καθισμένος στο αυτοσχέδιο γραφείο του. Καμιά φορά, σήκωνε το κεφάλι και χάζευε τη λευκή έκταση, που είχε διασχίσει πριν χρόνια, […]