Αγαπητή μου φίλη,
Αυτό δεν είναι κάτι που συνέβαινε. Είναι κάτι που συμβαίνει.
Μερικές φράσεις μένουν στο μυαλό. Σαν άγραφη πρόγνωση. Σαν μια αλήθεια υπερβολικά προφανή για να υπάρξει στον λόγο πριν την στιγμή που χρειαστεί.
Είναι μη επιστημονική προσέγγιση. Ξέρω περισσότερα πράγματα απ’ όσα γνωρίζω, έχω γνωρίσει. Έχω μάθει πολλά. Λίγα ξεχωρίζουν.
Διάβασα ένα ποίημα σήμερα που βρήκα όμορφο. Ο ποιητής είπε κάπου πως γράφει κάθε μέρα από κάτι μικρό, “a little delight”, το ονομάζει. Ίσως να προσπαθήσω.
Θυμάμαι απόψε κάτι. Το πρωί που έλαβα τα αποτελέσματα του διαγωνίσματος δεύτερου τετράμηνού Φυσικής Κατεύθυνσης Β’ Λυκείου. Κάποτε ήμουν καλός στη Φυσική. Ίσως αν με ενδιέφερε αυτός ο τρόπος να κοιτάζω και να ερμηνεύω τη ζωή, να γινόμουν ένας εξαίρετος επιστήμονας. Στο διαγώνισμα του πρώτου τετραμήνου είχα γράψει τον υψηλότερο βαθμό της τάξης. Αυτό εξέπληξε τους πάντες, και εμένα μαζί. Ήμουν καλός, αλλά όχι τόσο καλός. Άρα όταν έφτασε η ώρα του δεύτερου διαγωνίσματος, δε με ένοιαζε τόσο, δεν είχα προσπαθήσει ιδιαίτερα. Ο κ. Πάνος άφησε μπροστά μου το φύλλο με τον απαίσιο βαθμό και γύρισε στη Λίνα, δίπλα μου. “Είναι καλός αλλά αυτοκαταστροφικός”, είπε.
Υποθέτω πως οποιοδήποτε σώφρων άτομο έχει μια ιδέα μέσα του, περί καταστροφής. Οποιοδήποτε ευγενικό και πρέπων, στρέφει αυτή την καταστροφή στον εαυτό ώστε να μην την εξωτερικεύσει. Να ένας καταστροφικός τρόπος να ζεις.
Οι στίχοι του τραγουδιού της Jessie Buckley που άκουσα λάθος,
Shallow this water
All I need is to reach
Στην οικογένεια μου υπήρχε αυτό το επίπονο αστείο. Άργησα να μάθω κολύμπι. Όταν πηγαίναμε στη θάλασσα δεν μου άρεσε να φτάνουμε εκεί που δεν πατάω. “Στα δικά μου, τα ρηχά” ήταν η φράση που επαναλάμβαναν οι γονείς μου και γελούσαν, και μου άρεσε και μένα που τους έκανα να γελάνε με τα λόγια μου. Και αργότερα, όταν άρχισαν να εμφανίζονται οι αυτοκαταστροφικές μου τάσεις υποθέτω, “στα δικά μου, τα ρηχά,” έλεγε ο μπαμπάς μου, μονολογώντας μετανιωμένος που δεν ήταν αλλιώς μαζί μου, που δεν έκοψε αυτές τις τάσεις στη ρίζα τους.
Κάποιες φράσεις μένουν στο μυαλό. Μια που προσπαθώ να χρησιμοποιώ στη γραφή μου τελευταία είναι η εξής, “Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει”.
Δεν είμαι σίγουρος γιατί μα μου αρέσει. Έχει βάρος, έτσι δεν είναι;
Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει.
Οραματίζομαι μια ιστορία γραμμένη αποκλειστικά με τέτοιες προτάσεις. Αυτό είναι κάτι που δεν συμβαίνει μα ωραία θα ήταν, αν υπήρχε, αν μπορούσε να υπάρξει, αν υπάρξει. Κι όλα τα πράγματα που πρέπει να απαντηθούν στο ενδιάμεσο ας μείνουν κενά. Δεν θέλω να αρχίσω να γράφω ποίηση. Ίσως γιατί η ποίηση δημοσιεύεται εύκολα, και εγώ είμαι ακόμα μαθητής Β΄Λυκείου, δεκαέξι, δεκαεφτά, πέντε, τέσσερα, και στα δικά μου, τα ρηχά, και ας μην ήξερε κανείς τι ήταν αυτά για μένα, ο μπαμπάς μου ή κανείς, ποια είναι η δυσκολία της ζωής μου, ούτε εγώ δεν τη γνωρίζω αυτή. Εγώ έμαθα μόνο την ευκολία και την απόλαυση της. Τα πράγματα που βγάζουν νόημα.
Τα πράγματα,
Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει
Ίσως να προσπαθήσω
Θυμάμαι απόψε κάτι
Shallow the water/All I need is to reach
Είναι καλός αλλά αυτοκαταστροφικός
Τα πράγματα που βγάζουν νόημα
στα δικά μου,
τα ρηχά,
Νικόλαος Μαδεμλής,
17/2/2026
Ο Νικόλας Μαδεμλής γεννήθηκε στην Καβάλα το 2000. Κατοικεί στην Θεσσαλονίκη από το 2018. Ασχολείται με την πεζογραφία, το θέατρο και τη μουσική. Εργάζεται στο χώρο της εστίασης.