Την είδα ψηλά στον ουρανό. Πιο ψηλά κι απ’ την ψηλότερη πολυκατοικία. Στεκόταν ακίνητη. Προσπάθησα να κοιτάξω πιο προσεκτικά, για να διαπιστώσω αν είχε βγάλει φτερά στην πλάτη της, αλλά δεν μπόρεσα να διακρίνω τίποτα. Αιωρούνταν χωρίς καμιά προσπάθεια. Ακίνητη και απόλυτα ήρεμη.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν να σηκωθώ κι εγώ ψηλά για να τη συναντήσω και να τής κάνω παρέα. Ήταν ολοφάνερο πως δεν έπρεπε να είναι μόνη. Θα ένοιωθε πολλή μοναξιά εκεί πάνω.
Προσπάθησα λοιπόν να σηκωθώ κι εγώ από το έδαφος. Αυτοσυγκεντρώθηκα όσο μπορούσα περισσότερο και έδιωξα οποιαδήποτε άλλη σκέψη. Στον νου μου είχα πλέον αποκλειστικά και μόνο την αιώρηση. Έτσι θα τα κατάφερε κι εκείνη να σηκωθεί, σκέφτηκα. Κι αφού τα κατάφερε εκείνη, δε θα ήταν δυνατόν να μην τα καταφέρω κι εγώ.
Έτσι σκεφτόμουν κι όλο προσπαθούσα να συγκεντρωθώ για να αιωρηθώ. Το αποτέλεσμα όμως ήταν μηδενικό. Τα πόδια μου δεν εννοούσαν να εγκαταλείψουν το έδαφος. Το σώμα μου παρέμενε πεισματικά σφηνωμένο στη γη.
Μόλις συνειδητοποίησα ότι ήταν αδύνατο να αιωρηθώ, συναισθάνθηκα και την επικινδυνότητα του όλου εγχειρήματος. Κάποιος που αιωρείται ή που πετάει, κινδυνεύει και να πέσει. Και αν πέσει από πολύ ψηλά είναι σίγουρο ότι θα σκοτωθεί.
« Πρόσεξε» τής φώναξα τότε για να την προειδοποιήσω, «είσαι πολύ ψηλά και δεν κρατιέσαι από πουθενά. Το νου σου, μην πέσεις.»
Εκείνη τότε με άκουσε και στράφηκε προς την κατεύθυνση τής φωνής μου. Μόλις είδε πόσο χαμηλά ήμουν εγώ και πόσο ψηλά εκείνη, τής ξέφυγε μια σύντομη κραυγή τρόμου. Σύντομη-γιατί σε δευτερόλεπτα, με κρότο έπεσε στη γη.
Ο Μιχάλης Γραμματάς γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Βιολογία στο Πανεπιστήμιο τής Αθήνας και εργάζεται ως Βιολόγος στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Τού αρέσει πολύ το διάβασμα και συγχρόνως γράφει από τότε που ήταν φοιτητής. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στα ηλεκτρονικά περιοδικά to koskino και fractal.