Πεζογραφήματα

Ένας γέρος με μαδημένο κεφάλι, τορνεμένος ο κρόταφος με μια πληγή νήπια, σε κάτι γλώσσες πρωτάκουστες, ουρανικές κι ένρινες, αμίλητες για χρόνια στον τοίχο ψιθυρίζει – στεγνό παρακάλι «πώς είναι να μην κλίνεσαι πια; πώς είναι να μη μιλιέσαι;». Ο τοίχος πολύ σπάνια απαντούσε. Τον είχε ο γέρος μάλιστα φορτώσει με κάδρα και καδράκια, σκηνές […]

«Τελείωσαν τα ψέματα», σκέφτηκε ο Θανάσης μια Τετάρτη στις επτάμιση, παρακολουθώντας το δελτίο ειδήσεων χυμένος στον καναπέ. Ο παρουσιαστής το είπε καθαρά, στην πόλη καταγραφόταν ο μεγαλύτερος αριθμός κρουσμάτων πανελλαδικά. Αν η κατάσταση συνεχιζόταν έτσι, η καραντίνα ήταν δεδομένη κι άντε μετά να συντονίζεις δεκαεξάχρονα εξ αποστάσεως. Η γυναίκα του Θανάση δεν φαινόταν να δίνει […]

Είδα μια διαφήμιση όπου ένας αστροναύτης (πρώην αστροναύτης, εικάζω) διαφήμιζε στρώματα ύπνου, που από ό,τι κατάλαβα (δεν την είδα όλη) αναπαράγουν, υποτίθεται, την εμπειρία του ύπνου με μηδέν βαρύτητα. Καιρό τώρα, υπάρχει μια συζήτηση για τον εποικισμό άλλων πλανητών, για παράδειγμα, του Άρη, και, αναπόφευκτα, κάποιος εκκεντρικός εκατομμυριούχος που εκπονεί σχέδια και κάνει υπολογισμούς κερδών, […]

Στ’ όμορφο πρόσωπο της Κίρκης, που το περιφρονητικό της βλέμμα τού χάριζε ακόμη περισσότερη γοητεία, διαγραφόταν μια απορία: προς τι τα κλαψουρίσματα; Η μόνη δύναμη που είχε το ραβδί της ήταν ν’ αποκαλύπτει την αληθινή μορφή όσων άγγιζε. Αν κάποιος απ’ αυτούς τραγουδούσε ελεγείες στο τραπέζι αντί γι’ αλητοτράγουδα, τώρα θα ‘ταν αηδόνι. Αν κάποιος […]

Ότανž η κόρη του σταμάταγε να πληκτρολογεί η γυναίκα του δεν μίλαγε στο τηλέφωνο αυτοκίνητο/μηχανάκι/φορτηγό δεν πέρναγε από κάτω ο απορροφητήρας ήταν κλειστός η τηλεόραση μαύρη το ασανσέρ ακίνητο οι διπλανοί άφαντοι οι αποπάνω σιωπηλοί το πλυντήριο ακίνητο και κυρίως, όταν ο σκύλος (καθισμένος στα πίσω πόδια) τον κοίταζε στα μάτιαž τότε ακριβώς έβλεπε να […]

«Δηλαδή τι περίμενες; Αυτά πάντα έτσι ήταν. Και πάντα έτσι θα είναι» είπε ο Βόντης στην κόρη του. «Μη δίνεις και μεγάλη σημασία, διαφορετικά θα τρελαθείς» συνέχισε. «Είσαι μικρή ακόμη και δεν έχεις πείρα. Αλλά μην πας μακριά. Στη θεία σου τα ίδια δεν είχαν κάνει στη βιοτεχνία; Και τι κατάλαβε; Δικαστήρια επί δικαστηρίων, για […]

Εκείνη τη στιγμή το καρβέλι έγινε ένα όχι-ψωμί. Είχε μαζεμένη μέσα του την ανάγκη όλου του κόσμου για στοργή ή στέγη (όπως κι αν αυτή φτάνει ως εμάς), τυλιγμένη σε μια εκρηκτική δύναμη. Το ένιωσε αυτό. Το ένιωσε κρατώντας αυτόž αυτό που είχε μετατραπεί από μια κολλώδη πλαδαρή ζύμη στο καρβέλι που σαν βρέφος κράταγε […]

Η κόρη της Άλκηστης πέθανε ξημερώματα μια κάποια μέρα του Απρίλη. Η ημερομηνία, επισήμως, δεν οριζόταν ως σημαντική, αφού δεν σχετιζόταν με καμία μεγάλη εκκλησιαστική γιορτή ή σπουδαίο ιστορικό γεγονός. Χαράχτηκε μόνο σε κάποια πιστοποιητικά, στο μαρμάρινο σταυρό και στο μυαλό της Άλκηστης ως η τελευταία μέρα της εικοσάχρονης κοπέλας πάνω στη Γη. Η Άλκηστη […]

Ξύπνησε με το πρώτο φως. Δεν σηκώθηκε από το κρεβάτι. Γυρισμένος προς την πλευρά της την παρατηρούσε. Πρέπει να έβλεπε ωραίο όνειρο γιατί πού και πού της ξέφευγε ένα χαμόγελο ικανοποίησης. Τoν προηγούμενο μήνα είχε κλείσει τα εικοσιέξι. Φαινόταν μετά βίας είκοσι. Αυτός εικοσιέξι ήταν πριν τριάντα χρόνια και ωραίο όνειρο είχε να δει από […]

Το παράθυρο ανοιχτό και το σεντόνι στο πάτωμα, βαρύ απ’ τους χυμούς σου· βαριά κι η ανάσα σου, ίσα που στάζει ζωή· στην οροφή μια ραγισμένη λάμπα νέμει σκιές και το στόμα σου νοτίζει το μαξιλάρι όπου ριζώνουν τα μαλλιά σου. Κλειστά τα μάτια, μια σχισμή μόνο φανερώνει τ’ ασπράδι τους και οι κόρες τους […]