Έπιασα το χέρι της. Της μίλησα σιγά στ’ αυτί, να μη με ακούσει κανένας άλλος. ̶ Θυμάσαι, Βασούλα, τη γριά που έβγαινε κάθε πρωί στη γειτονιά μας, εκεί στα προσφυγικά κι έσκουζε; «Ο λύκος, ο λύκος μπήκε στην αυλή. Τα παιδιά, θα φάει τα παιδιά». «Γιαγιά, δεν έχει λύκο στην αυλή», της έλεγαν οι γειτόνισσες, […]
Συντάκτης: AntonisTsokos
Απόστολος Θηβαίος | Παλιές Φορντ
“αχ, πόσο θα ζήσουμε μητέρα; Ως τις εννιάμισι; Ως τις δέκα;” αφήγημα για τσακισμένες καρδιές Στο φόντο, πρόσοψη καθώς πρέπει ξενοδοχείου αμερικανικής μεγαλούπολης. Το επονομαζόμενο και μοτέλ στέκει στον παράδρομο του εθνικού δρόμου. Διαθέτει είκοσι πλήρως επιπλωμένα δωμάτια, έναν κήπο και μια αδειανή γούρνα γεμάτη ακαθαρσίες. Εμπρός από κάθε δωμάτιο, υπάρχει μια θέση πάρκινγκ. […]
Γιώργος Λαμπράκος | Δεν περισσεύει τίποτα – Για την ποίηση της Λένας Καλλέργη
Γνώρισα την ποίηση της Λένας Καλλέργη, όπως και την ίδια, ταυτόχρονα: ήταν το μακρινό 2010 στο περιβάλλον του εκδοτικού οίκου του αείμνηστου εκδότη και φίλου Σάμη Γαβριηλίδη, στον οποίο η Καλλέργη κι εγώ είχαμε μόλις εκδώσει τα πρώτα μας βιβλία. Και ναι μεν αποκαλώ «μακρινό» το 2010, αλλά όσοι ζήσαμε από κοντά και βιώσαμε σε […]
Ραγισμένη
Φέγγος παρήγορο ήσουν […στα ηχεία, Ευρυδίκη, ορχηστρικό…] Πάλι μεθυσμένος τριγυρίζει στις κακόφημες τις γειτονιές. Δεν υπάρχει τίποτε εκεί για αυτόν, και όμως επιμένει τις Κυριακές τα δειλινά, όταν όλα στερούνται το φως, αυτός να στρίβει σε κάποιον ύποπτο δρόμο, άλλος να γίνεται ή ο εαυτός του ο πιο αληθινός. Σε τούτη την οδό, τα μπορντέλα […]
Ελένη Ξιαρχογιαννοπούλου | Έξι ποιήματα
1. Μια μέρα θα περάσω απ’ την πλατεία σου Θα σου χτυπήσω την πόρτα Κι όταν θα μπω Δεν θα υπάρχει φως Μόνο μια ζεστή γωνιά Σαν της μάνας μου την μήτρα Για να κάτσω Κι αν με χτύπησες δεν πειράζει Θ’ αντέξω μέσα στη ζεστασιά του κουκουλιού μου. 2. Είναι κρίμα που δεν […]
Νικόλας Μαδεμλής | Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει
Αγαπητή μου φίλη, Αυτό δεν είναι κάτι που συνέβαινε. Είναι κάτι που συμβαίνει. Μερικές φράσεις μένουν στο μυαλό. Σαν άγραφη πρόγνωση. Σαν μια αλήθεια υπερβολικά προφανή για να υπάρξει στον λόγο πριν την στιγμή που χρειαστεί. Είναι μη επιστημονική προσέγγιση. Ξέρω περισσότερα πράγματα απ’ όσα γνωρίζω, έχω γνωρίσει. Έχω μάθει πολλά. Λίγα ξεχωρίζουν. Διάβασα ένα […]
Απόστολος Θηβαίος | Έκφραση Ιδεών
Η ιστορία της πατρίδας μου Σωπάστε, πάψτε τους θορύβους να περάσουν οι μελλοθάνατοι. Είπαν πως είναι ψεύτικες οι φωτογραφίες, οι μεγάλοι σκηνοθέτες του τρόμου βάλανε κάτω τα ντοκουμέντα. Έπειτα τρέξανε να τ’αγοράσουν, επειδή δεν έχουν το θάρρος να τα απαιτήσουν και για δεύτερη φορά σκοτώνουν αυτούς τους ανθρώπους, βάζοντας στο ζύγι την σημασία τους. Αυτές […]
Μαρία Ευθυμίου | Αποχαιρετισμός
Αναδιπλώθηκε στο μακρύ μαύρο παλτό Μουδιασμένο Παράπηγμα Βαρομετρικό Χαμηλό Οσμή Φθινοπώρου που διαρρηγνύει τη φόδρα Έσφιγγε τα μαύρα κουμπιά Κουπαστή νυχτερινού πλοίου Σέλα αβέβαιη στη ράχη γέρικου αλόγου Κούρνιαξε μέσα στου παλτού την ελεγεία Λυγμός καπνοδόχου Αποκαθήλωση Κατάδυση θλιμμένου φεγγαριού Στα κράσπεδα μιας μεταξωτής νύχτας Ικεσία ξεχαρβαλωμένου πιάνου Που Σφιχταγκαλιάσε τη βελούδινη θήκη του Ποθώντας […]
Νίκος Κουβίδης | Καρδιάς λόγια
Μήτε ανθρώπου έρωτας Μήτε του Άδη αίμα Ψυχές που σώμα καρτερούν Σ’αχρονα χέρια ζούνε Μα εγώ γεννιέμαι μοναχή Του κάτω κόσμου πρώτη Αφρός στο κύμα να γενώ Βράχο γυμνό να λούζω Άμμος ξανθή απάτητη Του ορίζοντα φιλί μου Χώμα σε κλώνο Κόκκινο Με της βροχής το αίμα Του ανέμου άγνωρη πνοή Μαύρα φτερά δε θέλω […]
Τι ντύθηκε η Άννα και άλλα
Η προτομή Στην είσοδο του θεάτρου Τέχνης μας υποδέχεται η προτομή του. Μπρούτζινη, ένα πορτραίτο ανάγλυφο και μες στο χρόνο παγωμένο. Θα ‘ λεγε κανείς πως μοιάζει το πιο λυπημένο, το στοχαστικότερο μες στην πολιτεία. Κάθε νύχτα, μες στην άδεια Πεσμαζόγλου, τριγύρω από την προτομή, καταφτάνουν όλες ανεξαιρέτως οι μεγάλες ηρωίδες και οι καβαλιέροι που […]