Ποίηση

2023-2026 [?], Βόλος-Aθήνα-Βόλος (Προσοχή[!]: Το δεύτερο μέρος θα το βρεις αλλού.) I. Είναι η περίοδος που ονομάζεις Λήθινη Εποχή∙ Με ήττα στην πρώτη συλλαβή καλέ μου∙ ναι- Θα έλεγες πράγματι- ότι Φαίνεται αφάνταστα μακρύτερη από εκείνη την Άλλη- Της επικράτειας των λίθων. Κρίμα λες- Δεν γίναμε Λιθοξόοι. Αλλά, σου λένε τώρα Οι φίλοι άλλα: «Και […]

Χρυσές και ρουμπινί φωτιές ανάβουν το δείλι, με απόκοσμη λαμπράδα, κι ορέγονται οι ψυχές απ΄ομορφάδα σαν όλες οι ασχολίες τους παύουν. Δείλι θάναι πλιά σαν καταλάβουν πως τέλεψε η ζωή, κι η σοροκάδα θα σβήσει τις φωτιές, και μια θαμπάδα θ΄απλώσει, κι΄οι ψυχές θα μεταλάβουν. Νοσταλγίες θα ρθούν γοργοπετώντας, παλιές αγάπες θάχουν πια κινήσει, κάποιες […]

Αστικό μαλάκιο Ένα σαλιγκάρι στο τοίχο του μπαλκονιού μου αφήνει πίσω του μια γλίτσα —κάτι σαν μέταλλο—. Το παρατηρώ ώρα απειροελάχιστα βασανιστικά βήματα —ίσως συρσίματα στη γλώσσα τους— Το ξεκολλάω ενώ μια λεπτή κλωστή σάλιου εξακολουθεί να το ενώνει νοητά με το σημείο. Μέχρι να το φέρω κοντά μου έχει μαζευτεί στο κέλυφος του κοιτάω […]

Απόψε το φεγγάρι δεν είναι απλώς φως. Είναι πληγή ανοιχτή στον ουρανό, μια λευκή ανάσα που πέφτει πάνω στις ταράτσες και τις κάνει να τρίζουν από μνήμες. Στα μπαλκόνια της πόλης στέκονται άνθρωποι σαν σκιές με παλμό. Κανείς δεν μιλά. Μόνο κοιτούν. Ο γέρος, που κάποτε αγάπησε πολύ, ανάβει τσιγάρο με χέρια σταθερά. Η φλόγα […]

ΑΦΟΥ ΔΕ ΔΥΝΗΘΗΚΑΜΕ Αφού δε δυνηθήκαμε να αφιερώσουμε ο ένας υψηλή ποίηση στον άλλο- Αφού δεν καταφέραμε να ιστορήσουμε ο ένας το πορτραίτο του άλλου με αψεγάδιαστες πινελιές στον καμβά των αιώνων- Αφού η σύμπλεξή μας δεν πρόκειται να υψωθεί ποτέ σε θέση περίοπτη ίδια μ’ αυτή του Λυτρωτή στην κορυφή του Ρίο- Ας εκραγούμε […]

Λίλιθ Πάντα θα επιστρέφω στις καταστροφές Πάντα θα επιστρέφω στις καταστροφές Έβλεπα τον ουράνιο θόλο να γλιστράει λες κι ήταν αντίβαρο στα θραύσματα εκείνων που εγκατέλειπα. Δαίμονας με μανδύα χρυσό επέστρεφα τις νύχτες. Προσευχόμουν σε Σένα το φόβο του ξεριζωμού να ευλογήσεις. Ψιθύριζα στο χώμα για να κρατάει τη μνήμη ακλόνητη. Παραφυλούσα πλάι στους λόφους […]

Βρίσκονται πάντα εκεί . Κάτω απ’ τις φυλλωσιές των δένδρων στις άκρες της πλατείας. Δεν ταξιδεύουν τα παγκάκια. Μόνο οι ιστορίες τους και αυτές φθαρμένες. Χαραγμένες με ένα αιχμηρό λεπίδι βαθιά στην ξύλινη σάρκα. Με λιτότητα στην έκφραση. Αρχικά ονομάτων, καρδούλες και ημερομηνίες. Πολλές ημερομηνίες, συνοδευόμενες με λέξεις της στιγμής και της ανάγκης.  Δεν ταξιδεύουν […]

Μαμά κοιμήσου εγώ θ’αργήσω… Απόψε που τα σύννεφα δακρύζουν θαφτήκαν οι καρδιές στην γκρίζα στάχτη και στις λαμαρίνες. Παλέψαμε με τη φρικτή βουή του σκοταδιού άγγελοι με τα φτερά κομμένα . Οι ανάσες των απόντων γινήκανε τα προσκλητήρια στα χρόνια της πλάνης. Δεν χάνονται έτσι οι ψυχές τις ώρες τις μικρές, το θάνατο ξεγέλασαν μέσα […]

1. Μια μέρα θα περάσω απ’ την πλατεία σου Θα σου χτυπήσω την πόρτα Κι όταν θα μπω Δεν θα υπάρχει φως Μόνο μια ζεστή γωνιά Σαν της μάνας μου την μήτρα Για να κάτσω Κι αν με χτύπησες δεν πειράζει Θ’ αντέξω μέσα στη ζεστασιά του κουκουλιού μου.   2. Είναι κρίμα που δεν […]