Ποίηση

Μήτε ανθρώπου έρωτας Μήτε του Άδη αίμα Ψυχές που σώμα καρτερούν Σ’αχρονα χέρια ζούνε Μα εγώ γεννιέμαι μοναχή Του κάτω κόσμου πρώτη Αφρός στο κύμα να γενώ Βράχο γυμνό να λούζω Άμμος ξανθή απάτητη Του ορίζοντα φιλί μου Χώμα σε κλώνο Κόκκινο Με της βροχής το αίμα Του ανέμου άγνωρη πνοή Μαύρα φτερά δε θέλω […]

Πέφτει βροχή καταιγίδα και οι ψυχές των ανθρώπων είναι σκοτεινές ο καθημερινός αγώνας για την επιβίωση είναι σκληρός κι ατέλειωτος μέσα σ΄ένα περιβάλλον αρνητικό κανείς δεν είναι σίγουρος για τίποτα τα συναισθήματα για τον άλλον είναι αδύναμα εύκολα αλλάζουν εξαφανίζονται ένας παλιόκαιρος μας έχει σκεπάσει κανείς δεν ξέρει αν θα περάσει.   Ο Γρηγόρης Σακαλής […]

Στα μέλη του Εργαστηρίου Λογοτεχνίας 2025-2026 του ΚΑΠΗ Καρπενησίου σε σένα προσεύχομαι ποίηση μεγάλη δασκάλα των θλίψεων σαν μαθητούδι δαρμένο από τα αδέσποτα τσογλάνια τραβάω το ρούχο σου κλαμένος και σού προσεύχομαι πρέσβευε υπέρ εμού κάθε που ξυπνάω ο ίδιος πάντα εφιάλτης μέχρι ὄρθρου βαθέος να κοιμηθώ στη γαλήνη της θάλασσας λήθης σε σένα δέομαι […]

Οι υποσχέσεις μια μελαγχολία μυστική που διαβρώνει τα μάτια. Τις νύχτες παλεύω με τα λάθη. Φωτογραφίες αναμνηστικές βολτάρουν στον σκουριασμένο ουράνιο θόλο. Ό,τι κάνεις να το κάνεις με την καρδιά και όχι με τη λογική. Δημιουργείς αποστάσεις και όλο προσπαθώ να σε φτάσω. Οι σκιές μας χορεύουν με φόντο τη φθορά. Γέρνεις στον ώμο μου, […]

Disclaimer: «Αυτό το ποίημα είναι κατάλληλο για συναισθηματικούς ανθρώπους- παιδιά και ενήλικες» Ευγενές μυαλό, Μήπως σήμερα θα ήθελες να συνυπάρξουμε πιο ευνοϊκά; Και για τους δυο μας το λέω Είμαι υπό καθεστώς συμπίεσης Δεν με χωρά καλά-καλά το υπέρδιπλο χαρτί∙ Σε λίγο έρχεται χειμώνας- αν όλα πάνε καλά- Αισθάνομαι δε πως οι λέξεις στερούνται καλής […]

1. Έχιδνα, η μεγάλη ύαινα, γεμάτη η μυθολογία με γυναίκες-ερπετά ζωσμένες, συνήθως τιμωρούς. Μα υπάρχουν κι εκείνες που σου παρουσιάζουν μια δοκιμασία κι άμα την περάσεις, δεν έχεις να φοβάσαι πια. Γεμάτη η μυθολογία με γυναίκες-τέρατα. Έχιδνα, η μεγάλη ύαινα: πραξικοπηματίες κι αυτή και το στεφάνι της. Κι όταν, κατά πως όριζε η θεϊκή οικονομία, […]

Το λεωφορείο Φοράω τα ακουστικά ο ήχος είναι χαμηλός, όχι για να ακούω μόνο για να μη με ρωτάει κανείς τίποτα. Το λεωφορείο μυρίζει βροχή και ανθρώπους. Μπροστά μου, ένας άντρας με μαδημένα λουλούδια τα κρατάει σαν να του ‘πεσε η συγγνώμη απ’ τα χέρια ψάχνει βλέμμα να σταθεί, μα κανείς δεν τον κοιτά. Ένα […]

I ΔΩΡΟΕΠΙΤΑΓΗ Ανοίγω το ψυγείο· ληγμένα ποιήματα, μουχλιασμένοι μύθοι· στην ψωμιέρα μπαγιάτικες σελίδες και στο μπάνιο στομωμένες λεπίδες (σκέψου – σκέψου, δεν κόβουν πια). Άδεια τα ντουλάπια. Θα πάω για διάβασμα. (Υπενθύμιση: να δω για σκέψεις μία συν μία δώρο – και να προσέχω τις ημερομηνίες λήξεως.) II Αυτοψία πρώτη. Στη θέση Λουτράκι Κριτσάς (ο […]

Όταν οι αγάπες περνούν φεύγουν και χάνονται αυτή που μένει ακλόνητη είναι η αληθινή αγάπη που δεν ενσαρκώθηκε στις προηγούμενες που ήταν απλά μεταμφιεσμένες σε κάτι που δεν ήταν. Η πραγματική αγάπη δεν λιγοψυχά μπροστά στις δυσκολίες δεν εξατμίζεται για ασήμαντους λόγους είναι εκεί κάπου μέσα μας και περιμένει το κατάλληλο πρόσωπο για να εκδηλωθεί […]

Η νύχτα μας αμήχανη και σύντομη, ο εαυτός μου αναμοχλεύει τα συντρίμμια. Κρύβομαι στη σιωπή. Πίσω απ’τα παράθυρα παρατηρώ τη ζωή. Οι υποσχέσεις κατακερματίζονται και πετάγονται στο χώμα. Πιστεύουμε ότι γευόμαστε, ότι αργοσέρνεται στο στόμα. Οι οπτασίες ολοένα αρνούνται τα εγκόσμια. Στα βουρκωμένα κόκκινα μάτια δείξτα μου όλα, ακόμα και τα λάθη. Η ζωή ξέρει, […]