Ποίηση

Προπλάσματα Κάθε φορά π’ αποφασίζανε να χωρισθούν, ένα τους δάκτυλο κοβόταν. Κάθε φορά π’ ενώνονταν, η πλησμονή πατόκορφα εχύνονταν─ κύμα στα σώματά τους. Μέχρι που μείναν δίχως άκρα• τσουλούσαν με τροχούς. Δυο μάτια κόκκινα από αίμα, πρησμένα─ γιομάτα τσίμπλες. Δάκρυα σαν σιγανή ατέλειωτη βροχή. Έλεος: πουθενά.   Δραπέτης Τα πόστα είναι πιασμένα─ δεν έχω πού […]

I Eίναι απλό. Την αγάπη αναζητούσες μέσα στη θάλασσα, μα εκείνη δεν ερχόταν. Κάθε καλοκαίρι λησμονείς τον χειμώνα, βυθίζεσαι στην ονειροπόληση αυτού που περιμένεις, μα διαρκώς αργεί. Την πήραν την τρυφερότητα τα κύματα χωρίς να μας ρωτήσουν. Ροζ καραβάκια, μικρά πλεούμενα, με χαρά και με λύπη κολυμπούν προς τον ορίζοντα. Αντέχει το ρoζ μέσα στο […]

Όταν αφήνεις το κράνος και το τουφέκι σου στο χώμα ιδρωμένος γράφεις αναρχικά συνθήματα στο χιόνι. Στην παλιά αποθήκη κόβεις ξύλα αυνανίζεσαι παλεύεις με σκιές. Πλένεις λερωμένους δίσκους μ΄αποφάγια θερμοκρασία μηδέν. Σου δώσαν διακριτικά να ξεχωρίζεις απ΄τους άλλους να βάλεις έτσι τη σκλαβιά και μέσα σου.   Ο Γρηγόρης Σακαλής γεννήθηκε και ζει στη Νάουσα. […]

Πάντα μου ασκούσαν μια περίεργη γοητεία τα σάπια φύλλα. Άλλοτε πεσμένα στο χώμα και άλλοτε στις άκρες των μίσχων να μετεωρίζονται στον άνεμο. Μ’ αρέσουν περισσότερο την ώρα της πτώσης τους παρά, όταν μεγαλουργούν πράσινα και ανθηρά πάνω στα κλαδιά τους. Όταν χλομά στρώνονται στα μονοπάτια των ανθρώπων να ματώνουν κάτω απ’ την απόγνωση και […]

Το δωμάτιο παραμένει σκοτεινό ακούγεται ακόμη και η σιωπή του το τραπέζι στη μέση εποπτεύει περιμετρικά την απόσταση που χάραξαν οι γραμμές που πάντα ήταν ευδιάκριτες ακόμη και μετά τη δύση του ήλιου δύο καρέκλες υπομονετικά αναμένουν – η μια με σπασμένο το ένα της πόδι – την προαναγγελθείσα ματαιωμένη άφιξη τα ξύλα του πατώματος […]

Η ζωή μας όλη ένα παρόν στιγμιαίο μέσα σ΄ένα χάος απέραντο. Τόπος κοινός εκεί που οι ψυχές μας φτερουγίζουν. Στους αντικατοπτρισμούς των τοπίων χάνονται οι απελπισίες. Αφέθηκα στη δοκιμασία της πλάνης, στο πρόσωπο χαράσσονται περίτεχνα οι μέρες που οι αισθήσεις χάθηκαν. Στα απομεινάρια των σωμάτων βλέπω το πέρασμα των κατεστημένων. Μια τριανταφυλλιά ολάνθιστη στέκεται φύλακας […]

G. P. G. P*. (Great Pacific Garbage Patch)  Πού πας, γαλάζιο κυματάκι, κάθε σακούλα και κουτί, κάθε μπουκάλι και καπάκι, πού τα πηγαίνεις και γιατί; Θέλω, με δίχως βοτσαλάκι, με δίχως χώμα, ποιητή, με δίχως πράσινο κλαδάκι, να φτιάξω μια στεριά πλωτή. Στου Ειρηνικού την απλωσιά τα πρώτα πλαστικά νησιά.   *Η Μεγάλη Σωρός Σκουπιδιών […]

Τα μάτια των νεκρών Με πεινασμένα μάτια κοιτάζουν πάντα οι νεκροί. Ορέγονται τη ζωή που άφησαν πίσω τους. Τα τόσα καλοκαιρινά δειλινά με την κρούστα της ζέστας και τη γαλάζια που φτάνει στα ακροδάχτυλα θάλασσα. Νύσταξαν και βρήκαν κρεβάτι να ξαπλώσουν ένα πρωινό κάτω από το χώμα. Κι από πάνω η άνοιξη να συνεχίζει να […]

Τρέμει το χέρι σου καθώς γράφεις και σβήνεις λέξεις που σε γδέρνουν φράσεις που σε περιέχουν είναι βασανιστήριο η συγγραφή μα πως να κάνεις αλλιώς όταν τα λόγια σου δεν βρίσκουν αποδέκτη και τα μάτια τους κοιτάζουν αλλού κομματιάζεις λοιπόν την ψυχή σου και διαχέεις τον πόνο να μοιραστεί σε άλλους νοερά κι έτσι να ξαλαφρώσεις […]