I
Eίναι απλό.
Την αγάπη αναζητούσες μέσα στη θάλασσα,
μα εκείνη δεν ερχόταν.
Κάθε καλοκαίρι λησμονείς τον χειμώνα,
βυθίζεσαι στην ονειροπόληση
αυτού που περιμένεις,
μα διαρκώς αργεί.
Την πήραν την τρυφερότητα τα κύματα
χωρίς να μας ρωτήσουν.
Ροζ καραβάκια, μικρά πλεούμενα,
με χαρά και με λύπη κολυμπούν
προς τον ορίζοντα.
Αντέχει το ρoζ μέσα στο σκοτάδι.
Βυθίζεται και δεν αλλοιώνεται.
Θέλει θράσος η τρυφερότητα
για να εισχωρεί στ’ άδυτα του νερού
και να το κυριεύει.
IΙ
Άνθη βουκαμβίλιας μέσα στη θάλασσα
σαν σκέψεις που δεν τολμούν βάθος.
Αγγίζουν και φεύγουν
όπως τα βλέμματα.
Εκείνη η αγάπη ανασαίνει αμήχανα –
ακόμη έχει τη δύναμη.
Κάπου εδώ μπαίνει η νοσταλγία.
Σώμα που αποσύρεται στην ανάμνηση.
Θυμάται με τρόπο παράξενο,
Παραδίδεται στο μελτέμι, εντέλει.
III
Tα ρoζ πέταλα ξέρουν από αγάπη.
Διαλύονται στη φουρτούνα και την μπονάτσα,
αλλά πάλι ενώνονται.
Σιωπηλά. Με πείσμα.
Επειδή η αγάπη είναι επιστροφή.
Μέσα στη θάλασσα δεν κουράζεται
να δοκιμάζει το ίδιο θαύμα.
Προδημοσίευση από την ποιητική συλλογή : Η καρδιά της γινόταν ποτάμι - Εκδόσεις Βακχικόν