Σε πρώτο πρόσωπο

  Η καλύτερη συντροφιά μου ήταν πάντα οι ιστορίες. Ο τρόπος μου να εκφράζομαι ήταν πάντα ποιητικός. Λιτός, πυκνός λόγος, υπαινικτικός. Πριν δύο χρόνια περίπου αποφάσισα να «παντρέψω» τις δύο μου αυτές αγάπες γράφοντας μικρές ιστορίες με ποιητική φόρμα. Στόχος μου να επικοινωνήσω αποτελεσματικότερα με τον αναγνώστη. Να του χαρίσω τη γοητεία της ιστορίας και […]

Σμιλεύοντας το όνειρο: Μια προσωπική ανατομία της μνήμης Πάντα πίστευα ότι η γραφή δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια απόπειρα να δώσεις σχήμα στο άπιαστο. Όταν κάθισα να γράψω το «Σμιλεύοντας το όνειρο», δεν είχα στο μυαλό μου μια έτοιμη ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Είχα μόνο μια αίσθηση· την επίμονη ανάγκη να αναμετρηθώ […]

Η λειτουργία που αποκαλύπτει η λογοτεχνία, αντίθετα απ’το αναμενόμενο, είναι μια σιωπηρή λειτουργία. Κάποιος θόρυβος υπάρχει στο ηχείο του μυαλού σου, σηκώνεσαι μέσα στη νύχτα, σημειώνεις τι λέει ο διπλανός σου σ’ένα καράβι, γράφεις κάποια ορνιθοσκαλίσματα σ’ένα τετράδιο στα διαλείμματα της δουλειάς σου. Φροντίζεις να μην χαθεί αυτός ο εσωτερικός «θόρυβος». Ωστόσο, η δική σου […]

Μερικά από τα διηγήματα που συμπεριλαμβάνονται στη συλλογή «Επτά μέρες στην κόλαση» ξεκίνησα να τα γράφω πολλά χρόνια πριν, όταν ήμουν ακόμα φοιτητής στο Pratt Institute. Ενώ κάποια τα είχα μεταφράσει στα αγγλικά, και τα είχα παρουσιάσει ως εργασίες στο πανεπιστήμιο, δεν είχα προσπαθήσει τότε να τα συγκεντρώσω όλα σε μια ενιαία συλλογή και να […]

Τό βιβλίο αὐτό γεννήθηκε ἀργά, μέσα ἀπό πολλούς χρόνους. Κάποιοι στίχοι τό περίμεναν ἀπό τά μαθητικά μου τετράδια στήν Ἀλεξάνδρεια Ἠμαθίας και κατόπιν στην Θεσσαλονίκη. Ἄλλοι γράφτηκαν χθές. Ἀνάμεσά τους μεσολάβησαν οἱ δυό πατρίδες τῶν γονιῶν μου — ἡ χαμένη Μικρασία καί ἡ φιλόξενη Μακεδονία —, οἱ σπουδές μου στή Διακόσμηση, στή Σχολή Κρατικοῦ Θεάτρου, […]

Κατ’ επείγον, μιας κι η φύση επείγει και προστάζει άμεση προσοχή, άμεση δράση, άμεση πράξη. Απόδοση/για επιστροφή, ν’ απονεμηθούν τα χρέη και να καρποφορήσουν –αυτή τη φορά- απ’ τις ρίζες. Να διανεμηθούν οι οφειλές/κατεπειγόντως, ώστε να ξεχωρίσει η ήρα απ’ το στάρι και κάθε άλλη τρέχουσα ηθική υποχρέωση. Ανεπιστρεπτί, σαν ένα «γύρισμα προς τα μέσα», […]

Ιούνιος. Η πόλη είχε φως, αλλά για καιρό δεν με αφορούσε. Το έβλεπα, δεν το ένιωθα. Είχα συνηθίσει να κινούμαι αλλού, σε μια απόσταση που έμοιαζε ασφαλής, αλλά τελικά ήταν απλώς απομάκρυνση. Κάποια στιγμή, χωρίς ιδιαίτερη προειδοποίηση, αυτό άλλαξε. Το φως δεν έγινε πιο έντονο· έγινε πιο κοντινό. Και εγώ σταμάτησα να το παρατηρώ και […]

Το βιβλίο μου «Το πείραμα του αστεριού και άλλα διηγήματα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιωλκός, είναι μια σειρά από ιστορίες δεμένες με την ίδια κόκκινη κλωστή. Μια προσπάθεια να πλησιάσω την ύπαρξη, να κατανοήσω, όσο γίνεται, τη ζωή, τον θάνατο και τον κύκλο που τα ενώνει. Οι ιστορίες αυτές κινούνται ανάμεσα σε μνήμες, θρύλους […]

Άρχισα να γράφω μετά τα 45, με έναν τρόπο που δεν είχα φανταστεί. Ο γιος μου μεγάλωνε με καθυστέρηση λόγου και προσπαθούσα να βρω λέξεις για να ευχαριστήσω τη λογοθεραπεύτριά του. Εκεί κατάλαβα ότι κι εγώ είχα χάσει τη φωνή μου κάπου στη διαδρομή — χωρίς να το ξέρω. Τα ποιήματα ήρθαν αυτόνομα από τότε. […]

«Η κόλαση είναι οι Άλλοι» έγραψε ο Ζαν-Πολ Σαρτρ στο θεατρικό του έργο Κεκλεισμένων των θυρών (1944). Για τον Σαρτρ, ο «Άλλος» είναι ο καθρέφτης μας. Δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας παρά μόνο μέσα από την κρίση των άλλων. Το παιδί όταν γεννιέται δεν έχει εικόνα για τον εαυτό του. Η πρώτη εικόνα […]