Νότα Μάρρα | Τα στόματα των άλλων | Εκδόσεις Ιωλκός, 2026

Κάποτε έπιασα τον εαυτό μου να λέει κάτι που απεχθανόμουν. Το είπε άψογα. Άφησα τη φράση να ολοκληρωθεί. Είχε ενδιαφέρον να δω πόση άνεση μπορούσε να αποκτήσει μια βεβαιότητα στο στόμα μου.  Οι πιο επίμονες ξένες φωνές τείνουν να χρησιμοποιούν τη δική μας προφορά. Εγκαθίστανται με απόλυτη φυσικότητα. Κάποιες μάλιστα αναλαμβάνουν να μας διορθώνουν. 

Έχω ακούσει σκληρότητες με εξαιρετική άρθρωση. Και τρυφερότητες που άφηναν μια παράξενη γεύση μετά την κατάποση. Ο διαχωρισμός τους απαιτεί ίσως μεγαλύτερη προσοχή απ’ όση συνήθως διαθέτουμε.  Με ενδιαφέρει αυτή η μικρή συνενοχή του σώματος. Η γλώσσα παίρνει θέση, ο φάρυγγας προετοιμάζεται, η αναπνοή υποχωρεί. Η εκφορά προηγείται κάποτε της απόφασης. Και το στόμα αναλαμβάνει τις συνέπειες. 

Στα Στόματα των άλλων επιχείρησα να πλησιάσω αυτή την περιοχή. Εκεί όπου μια λέξη αποκτά πρόθεση πριν αποκτήσει νόημα. Όπου η σιωπή μπορεί να γίνει προνόμιο, τιμωρία, και η φωνή μια ιδιαίτερα εκλεπτυσμένη μορφή απουσίας. 

Άρχισα να αφαιρώ. Εξηγήσεις, συνδέσεις, λέξεις που κατέφθαναν υπερβολικά πρόθυμες. Η αφαίρεση, βέβαια, έχει κι αυτή την ματαιοδοξία της. Το λίγο μπορεί κάλλιστα να είναι απλώς λίγο. Ενίοτε μάλιστα με εξαιρετικές αξιώσεις. 

Με απασχολεί τι απομένει όταν μια φράση στερηθεί το άλλοθί της. Αν μπορεί να σταθεί εκτεθειμένη, με όλη την ασυμμετρία και την αυθάδειά της. Μια καθαρή φωνή θα ήταν, ασφαλώς, ένα ενδιαφέρον εύρημα. Θα την εξέταζα με δυσπιστία. 

Όσο για τα στόματα της συλλογής, θα αποφύγω τις συστάσεις. Θα ήταν άκομψο να αφαιρώ από τα ποιήματα τις εξηγήσεις και να τις επιστρέφω αργότερα με τόκο. Άλλωστε, ο συγγραφέας είναι συχνά ο πιο απρόθυμος μάρτυρας του έργου του. Πράγμα που τον καθιστά κάπως ύποπτο.