Δήμητρα Μ. Νικολαράκου | Κομνά Τράκα | Εκδόσεις Ιωλκός, 2026

Σε μια πολυκατοικία, στον πεζόδρομο της Κομνά Τράκα, ζουν για χρόνια άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τίποτα ο ένας για τον άλλον. Συναντιούνται στο ασανσέρ. Ανταλλάσσουν μια καλημέρα με ένα κούνημα του κεφαλιού. Ακούνε καβγάδες μέσα από τους τοίχους. Ξέρουν ποιος βγάζει τα σκουπίδια του στις τρεις το πρωί.

Δεν θέλουν να ξέρουν τι τον κρατά ξύπνιο.

Στάθηκα μπροστά σε έξι πόρτες. Τις άνοιξα. Με χτύπησε η μυρωδιά από τηγανητό κρεμμύδι. Κι από κάπου ακουγόταν το Waltz No. 2 του Σοστακόβιτς.

Είδα έναν άντρα να κρύβει στο κάτω συρτάρι όσα δεν τολμά να μάθει. Έναν στρατηγό να στέκεται προσοχή μπροστά στη σημαία, αλλά να γυρίζει την πλάτη σε έναν ξένο. Μια γυναίκα να επιστρέφει στο παρελθόν της μέσα στο Αελλώ. Δύο ερωτευμένους να παίζουν ένα επικίνδυνο μονόπρακτο στο δυάρι τους. Έναν ηλικιωμένο να σκεπάζει με μια ροζ φλις τη γυναίκα που αρνείται να αποχωριστεί. Και μια άλλη γυναίκα να ακολουθεί έναν καβγατζή μαύρο γάτο με κομμένη ουρά.

Ανέβηκα μαζί τους στην ταράτσα. Ραγισμένο μωσαϊκό, ηλιακοί δεμένοι με σύρματα. Απλώστρες με μανταλάκια σαν χαλασμένα δόντια. Ένας καφέ καναπές με ριχτάρι που κρέμεται σαν ανοιχτή πληγή. Μια νεκρή μέλισσα μέσα σε πολυκαιρισμένο νερό. 

Εκεί συναντήθηκα με τις ιστορίες μου. Όχι απαραίτητα για να τις συμφιλιώσω.

Η πόλη συνέχιζε. Ένα ταξί κορνάριζε νευρικά στη Δροσοπούλου. Κάποιος ανέβαινε τις μαρμάρινες σκάλες λαχανιασμένος.

Κατέβηκα από την ταράτσα χωρίς να αποχαιρετήσω κανέναν.

Έτσι κι αλλιώς, δεν γνωριζόμασταν.