Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, λάτρευα τη γραφή. Η ώρα της έκθεσης στο σχολείο ήταν και παραμένει ακόμα η αγαπημένη μου. Δε φημίζομαι για την αυτοπεποίθηση και την τόλμη μου, πάντα ήμουν από τα ήσυχα παιδιά που προτιμούσαν να φωνάζουν μέσα από τις σκέψεις τους, τα χειρόγραφά τους. Όμως αν υπάρχει κάτι το οποίο με κάνει να αισθάνομαι πραγματικά σίγουρη για τον εαυτό μου, είναι τα ποιήματά μου και πόσο μάλλον το συγκεκριμένο βιβλίο, που είναι και το πρώτο μου.
Κατά την άποψή μου, η ευτυχία είναι ένα απροσδιόριστο συναίσθημα. Παράγεται αβίαστα, ακόμα και στις πιο δύσκολες φαινομενικά περιόδους στη ζωή ενός ανθρώπου, μέσω από μικρά, καθημερινά πράγματα. Ένας αληθινά ευτυχισμένος άνθρωπος λειτουργεί αβίαστα και ταυτόχρονα η δυστυχία του προκύπτει από αβίαστες, αλλά καταστροφικές αποφάσεις. Ο τίτλος λοιπόν του βιβλίου, προσδιορίζει την πηγαία, αβίαστη γραφή και τα συναισθήματα που μεταδίδονται μέσω της ανάγνωσής του.
Ως δεκατετράχρονη τότε, προσπάθησα να αποδώσω σε κάθε ποίημα τον έρωτα, την αλληλεπίδραση των ανθρώπων μεταξύ τους ή και με το μέσα τους ,το ανεκπλήρωτο, όπως επίσης και την ίδια την εφηβεία, από την οπτική των εφήβων.
Στις μέρες μας, δημιουργείται η αντίληψη πως τα παιδιά της νέας γενιάς διατηρούν μια παθητική στάση απέναντι σε φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα. Η ποιητική συλλογή αυτή, λειτουργεί ως διάψευση όσων πιστεύουν για εμάς οι γύρω μας και ως ταύτιση για τους εφήβους που βιώνουν ό,τι εγώ. Για εκείνους που αισθάνονται μόνοι.
«Για εμάς».