Ποίηση

Κοντά στη θάλασσα αγαπώ ένα γαλάζιο κιόσκι. Γύρω απ’ αυτό το ειρηνικό παραθαλάσσιο κιόσκι τα μεσημέρια στάζουνε κόμπους ζεστό χρυσάφι δίχτυα απλωμένα αντίστροφα σ’ ωριμασμένους ήλιους. Το δείλι, όταν το σχήμα του βυθίζεται στους ίσκιους, βρίσκουν εκεί καταφυγή φιλέρημα παιδιά, που επάνω από τ’ αντίφεγγα τα δυσμικά του πόντου αφήνουν βάρκες χάρτινες να φεύγουν σιωπηλά. […]

Πώς έγινε και βρεθήκαμε έτσι ανέστιοι στον τόπο μας να μας διαφεντεύουν ξένοι δυνάστες πώς έγινε και βρεθήκαμε έτσι πένητες και πλάνητες στη γενέτειρα μας να μας μοιράζουν ψωμί και νερό ντόπιοι σαλτιμπάγκοι λακέδες των ξένων ούτε που το καταλάβαμε ναρκωμένοι από την εποχή των παχέων αγελάδων έπρεπε όμως να προβλέψουμε έπρεπε να ήμασταν πιότερο […]

«Time an hymn without end”. Yeats Ὁ χρόνος εἰσδύει ἐντός μου τοῦ σώματος πολύπλοκος πολύ ποικίλη ἡ σχέση μου με τοῦτο τό ζωντανό φαρμάκι μεθυστικό κιόλας αἶμα μόριο μόρια τῆς ζωῆς τοῦ δικοῦ μου χρόνου διάρκεια, ἄ, πόσο σ’ αἰσθάνομαι δοκιμασία τοῦ χρόνου ἐγώ ἐν ἐμοί εἶμαι σημασία συνθέτομαι καί προσθέτομαι μέσα στό χρόνο διαδίδομαι […]

  [Φίλοι] Των κατά φαντασίαν συγγενών όσων έχουν έναν τρόπο να κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα Δείτε πως οι πληγές είναι τρόπαια σε ξένα σώματα. Αυτοί που έχουν αφεθεί στη μοίρα τους το ξέρουν. Εσείς –πιο γενναίοι- με κάποια ίχνη ειρωνείας, το λέτε: Ώρα να βρει το παρελθόν έναν άλλο τόπο. Μετά θα ‘ρθει κι η […]

Πικ-απ ή “Pseudo-Blues” (Prose song “written on a toilet roll”)   Ίσως μόνο στα συναξάρια τού Τσινάσκι Ο ήρωας πηδάει το ακουστικό τού τηλεφώνου Σα να γαμάει το στόμα τής ερωμένης του Σ’ ένα μισοσκότεινο γραφείο Κάτω ακριβώς από το εκκρεμές τού τοίχου Που κάνει τικ τακ Μέσα στους στεναγμούς και τα καυλοκουνήματα Με τ’ […]

[Η ελευθερία των εμπορικών] Μπορείς να περιδιαβαίνεις με τις ώρες τους ευρύχωρους διαδρόμους που σου όρισαν: να δοκιμάζεις “δείγματα δωρεάν” να προστατεύεσαι από τα καιρικά φαινόμενα να παρκάρεις άνετα το υποθετικό αυτοκίνητό σου ακόμα και να πιάσεις κουβέντα μ’ εκείνη την καλλίγραμμη κοπέλα που ξεροσταλιάζει ντυμένη τα χρώματα γνωστής φίρμας χωρίς να παύει το χαμόγελο. […]

[Το χάσμα των αισθημάτων] Κι όμως το χάσμα των αισθημάτων ήτανε πάντοτε όρθιο αναμεταξύ των ανθρώπων παστώνοντας τη δίψα κάποιας προσέγγισης ίσια στο λαμποκόπημα των ματιών σαν τεκμήριο βουλιάγματος κάποιας ζωής που αλλάζει νόημα όταν κάθεται στα χρώματα της προσμονής με τα μέλη της χαραγμένα στην άκρη των πραγμάτων την ώρα που βαστά ακόμη το […]

[Αφή] Κάτω απ’ τα δάχτυλά μου χώμα και λάσπη. Ένας φόβος δερμάτινος. Να τα κόψω τα δάχτυλα, τα χέρια ολόκληρα καλύτερα. Μη γδέρνουν σάρκες, μην αγγίζουν. Θ’ αγγίζω με το βλέμμα, θα χαϊδεύω με τα βλέφαρα κι όταν σε λατρεύω θα σε πνίγω στις κατάμαυρες λίμνες μου. Κάτω απ’ τα μάτια μου ένα καταφύγιο πνιγμένων […]