Ποίηση

01:14  χτυπάει η καρδιά δεν θυμάμαι μετά τα μεσάνυχτα   01:14 επιστρέφω από τα χιόνια   01:14 η μνήμη ματώνει στα ρουθούνια μου κλείνουν τα μάτια μου από το φως σου μέσα στο τζάμι του τραπεζιού χυμένο   01:14 ακουμπάω τα χέρια μου πάνω  στο πιάτο με τις μισές μπουκιές  από το λαχάνιασμα του πολέμου  […]

Να ‘ναι στα σκεπά ο αφαλός σου να μην κρυώσει και τυλιχτεί ξανά στο λαιμό μου. Λεπίδια τα σπυριά της άμμου Να μην ξαπλώσεις άλλο πλάι μου. Κι εκείνα τ’ άρμενα αλάργα με τυραννούν που δεν έφυγα νωρίς. Δε θα χωνέψω ποτέ την ανέμη που κατάπια με τόσους σπαραγμούς σου τυλιγμένος. Μια αρμαθιά ευλογίες απ’ […]

[Προτομή από χαρτί]                                                                                                           Εις ανάμνησιν της «Marie», της συντρόφου… Απ’ το χώμα ξεριζώθηκε για μακρινό ταξίδι μια προτομή από χαρτί στην ωρυγή του ανέμου Από της πόρτας την σχισμή στην κάμαρα μου μπαίνει πνοή αγέρα σύμμαχου την φέρνει έμπροσθεν μου Βλέφαρα θρηνητικές στα μάτια μου ασπίδες στα όνειρα είστε τρωτά με θύμισες σας μεθάει […]

Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος, τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ, καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος, κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ. Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω, τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική. Ψυχή […]

[Γράμμα ξεχασμένο σ’ ένα συρτάρι] Υπάρχουν τρόποι και τόποι Ώστε να νιώσει κανείς Ευτυχισμένος για λίγο Ή να ισχυριστεί ότι βρήκε αναπάντεχα Την πιο εξώκοσμη γαλήνη τού σύμπαντος• Για μένα πάντως θα ήταν Να χώνω στο στήθος σου το πρόσωπό μου Την ώρα που κρετίνοι πάνω στη βράση τού ποτού Τσακώνονται στα μπαρ Με ηδονές […]

Εκείνες τις μέρες κανείς δεν κέρδισε φλουριά δεν έκανε εισαγωγές – εξαγωγές ήταν οι μέρες των απόκληρων οι μέρες των πολλών η κυριαρχία των μαζών κανείς ιεροφάντης ή ινστρούχτορας καπιταλιστής ή κομισάριος δεν άσκησε εξουσία ούτε έβγαλε φιρμάνια να ποδηγετήσει τον κόσμο επικράτησε η αυτοοργάνωση και όλα πήγαιναν ρολόι μα στην άλλη άκρη μαύρα στρατεύματα […]

Τον έμαθαν να περιμένει κι αυτός πάντα του να θυμάται πως περίμενε. Μικρός περίμενε να γίνει μεγάλος. Μεγάλος περίμενε να βρει δουλειά. Μετά να φτιάξει οικογένεια κι αργότερα που πέσαν δυσκολίες περίμενε να φτιάξουν τα πράγματα, έτσι που οι στιγμές του χάθηκαν περιμένοντας, σα να μην υπήρξε ποτέ γι’ αυτόν παρόν κι όλα ρευστά νά […]

[Ἀπόδημη διάβαση]   Ὅσο πρωὶ κι ἂν σηκωθοῦμε μᾶς προλαβαίνει ἡ λύπη μας Τάσος Ζερβός Ὁ δείκτης ἀλαμπρατσέτα μὲ τὸ χερούλι τοῦ καφέ –  σκέτος ἀπ’ ὄνειρα ἡμέρας -, πικρὸ φθινόπωρο σφηνωμένο μὲς  τὴν ἄνοιξη πριονίζει τὰ χρώματα ἀπ’ τὰ φύλλα..  Δριμεία ἐπίθεση στὴν ψυχὴ ἀγωνία δρόμου χωρὶς νικητὴ χωρὶς προθεσμία. Ὅλα στριφογυρίζουν θέλοντας νὰ ὑπάρξουν […]

Μια άνοιξη πριν αρκετά χρόνια όταν άρχισαν να λιώνουν τα κόκαλα των πεθαμένων  ένα παιδί το τελευταίο εκείνου του Μάη κοίταξε πίσω απ’ τη χαραμάδα των δαχτύλων του είδε ότι έπρεπε να δει και αποστήθισε όσα κρύβει το φως από τα μάτια.