Ποίηση

Πάνω ἀπ’ τήν Πλάκα, στήν “Ταράτσα τοῦ Περικλῆ” τά “Σόνια καί τά λουμάρια” θά φωτοηχήσουν ἅψε σβῆσε τρεῖς σκηνές ἐρωτικές. Μέ τή “Μούζικα πρό Μπούζικα” θά συμπράξει ἡ Μίς Ἑλλαντό κι ὁ Μισέλ Μισελίν. Θά χαμογελάσουν μέ μειδιάματα. Ὑπερπληρώθη τό Ἀκροπολώδειον: Ὁ Κανατάς πού ἀνεκάλυψε τήν ποιητική ἀξία τοῦ ζεστού νεροῦ ἀπαγγέλλει ἀπόψε τό ” […]

Αφηρημένος άνθρωπος θα πει ολονυχτίς να σε ξεχάσουν κλειδωμένο σε μουσείο. Απ’ την τουαλέτα βγαίνοντας ήχος κανείς και μάνταλα βαριά. Στα μάρμαρα τα βήματά μου ποδοβολητό της Ιστορίας: μορφώθηκα μορφώθηκα και τέλος κούρνιασα σ’ ένα γραφείο. Νύχτα και θα περάσει. Αλλά με θόρυβο; Και με κουβέντες και αναστεναγμούς. Αιφνίδια Έλλην τράβηξα στο διάδρομο να σώσω […]

Ανακαλύπτω άριες σε ένα κόσμο βουβών ξεδιαλύνω κραυγές μέσα σε σιωπηλά ερείπια θυμάμαι ένα πρόσωπο άλλοτε νεανικό άλλοτε γέρικο να σφυρίζει το Bete aber auch dabei του Μπαχ… Ανεβαίνοντας τα σκαλιά ασθμαίνοντας πραγματικότητα σφηνωμένο ανάμεσα σε ασφυξιογόνες στιγμές το πρόσωπο διατρέχει σύμπαν ολόκληρο που θα πάει, θα ξανάρθει η όραση υπερθετική να κατοικήσει πάλι τα […]

Γλυκύς ὁ θάνατος δέν εἶναι πουθενά. Λοιπόν, γιατί ὄχι εἰς τήν ξένην γῆν, ὅπου καί πιό σεμνή ἡ μετάστασή μας χωρίς ἐξόδια ἐγκώμια καί συχώρια κι ὁ ξένος οὐρανός ἴσως πιό δίκαιος κριτής; Δέν τήν κατάλαβα ποτέ τήν ἀπευχή τοῦ Ἀνδρέα Κάλβου – σά νά μήν ἤξερε τί ξενιτειά εἶναι κι ἡ γενέθλια γῆ, ἡ […]

Τρέφομαι με τηλεοπτικά προγράμματα. Φορτίζω την καρδιά μου κάθε μέρα. Οι μπαταρίες πια έγιναν τόσο απαραίτητες, όσο ποτέ δεν υπήρξαν τα οράματα. Περνάω το χρόνο μου διαβάζοντας e-mail -η ποίηση είναι εξαιρετικά επώδυνη. Ξεχνάω συνεχώς το password της συνείδησής μου. Χρειάζομαι τις καταστροφές οπωσδήποτε. Να θυμάμαι ότι είμαι ζωντανή… Δοξάζω το πλαστικό και το νίκελ, […]

τα πυροτεχνήματα που διασπούν τη νυχτερινή πύκνωση και φωτίζουνε την καθαρότητα του δρόμου με λευκές γραμμές στην πιο ευγενική πορεία  του χρόνου   στο δρόμο για την Ανατολή που υπήρξε μέσα τους στο δρόμο για την κατάκτηση της Δύσης στο δρόμο απ’ την «μελαγχολία» στο «μαράζι» στο δρόμο σαν τα σκυλιά… κι ύστερα ο θάνατος […]

[Ο κήπος] Είναι καιρός τώρα, που ακούγονται μέσα στη νύχτα ποδοβολητά αλόγων που κουβαλούν ακέφαλους ιππείς και κάποιες νύχτες χωρίς φεγγάρι ανάβω το κερί να φωτίσω το σκοτάδι των ματιών σου κάποτε, άνθρωποι σοφοί περνούν έξω απ’ το σπίτι τότε, τα αγάλματα του κήπου ξυπνούν και περιμένουν τα χειρότερα.    Από τη συλλογή: «Αγχέμαχες λέξεις» […]

5-3-’06, στη μνήμη της Α.Α. Στην αρχή η θάλασσα ήταν θάλασσα. Ύστερα έγινε ωραία θάλασσα. Και πριν χαθεί απ’ τα μάτια σου έπεσες μέσα της.   Έγινες θάλασσα ή μήπως πάντα ήσουν; Γιάννης Ευθυμιάδης – Καινός διαιρέτης – Νεφέλη, 2007