Πρέπει να ‘σαι πάντα μεθυσμένος. Εκεί είναι όλη η ιστορία: είναι το μοναδικό πρόβλημα. Για να μη νιώθετε το φρυχτό φορτίο του Χρόνου που σπάζει τους ώμους σας και σας γέρνει στη γη, πρέπει να μεθάτε αδιάκοπα. Αλλά με τί; Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει. Αλλά μεθύστε. Και αν μερικές […]
Ποίηση
Αντώνης Τσόκος | Ώρες πληθυντικής αϋπνίας
Πρόλογος Μια αμύθητα αισιόδοξη κοπέλα έπεσε απ’ τον ουρανό στο μαξιλάρι μου. Φορούσε λευκό ψάθινο καπέλο και μπλε σατέν φόρεμα. Μου φάνηκε μυστήρια στο βλέμμα. Τη ρώτησα, από τόσους έμπειρους ονειροβάτες πώς ξέπεσε στο εμπριμέ μου μαξιλάρι. Έμεινε βουβή να ξύνει το κεφάλι της πάνω από το καπέλο. Δείγμα επικίνδυνα ευφυούς ανθρώπου. Την ξαναρώτησα. Μήπως […]
Στέργια Κάββαλου | Σαν άνθρωπος
καταπίνω έναν θυρωρό. φράζει τις εισόδους, ξέρει από πειθαρχία, μοιράζει λογαριασμούς σε οφειλέτες. πηγαινοφέρνεται μέσα μου κύριος. ξεμπλοκάρει τις αρτηρίες, λούζει τα μυαλά, ρυθμιστής γίνεται της μάζας μου. τελειώσαμε με καρδιές και νου. στην σπονδυλική μου στήλη θα κατοικεί, στην όρθια θέση μου θα με κρατά, μήπως κάποτε μάθω και να κοιτάω ψηλά. Στέργια […]
John Ashbery | Ωδή στον Τζον Κητς
Σε χώρα σκοτεινή γεμάτη συκιές και βυσσινιές και μαρμελάδα από δαμάσκηνα και κύβους με γράμματα στις πλευρές τους, η χρυσή σάλπιγγα καλωσορίζει τα ψάρια από κόκκινο χαρτί. Ο βασιλιάς έχει μόνο ένα μάτι, είναι όμως στρογγυλό σαν πιάτο και βλέπει ό,τι δεν μπορούν να δουν οι άλλοι, των σοφών εξαιρουμένων. Χείμαρροι από κάτι έχουν μέσα […]
Μαίρη Κλιγκάτση | Γυναίκα
Αυτή που κάποτε ήταν Εύα, όταν κοιτάζει τον καθρέφτη αισθάνεται πως είναι καθρέφτης του καθρέφτη της. Όταν πλεξούδες πλέκει τα μαλλιά της θυμάται τη μητέρα της κι όταν ο άντρας της έρχεται σπίτι τού λέει πέρασε, πέρασε να σε χαρώ, όμως για πες μου, η Κυριακή είναι πριν την Πέμπτη ή μετά την Τρίτη; Γυναίκα […]
Γεωργία Τρούλη | Επέκταση
Τα ψάρια όλα κοιμήθηκαν Την ίδια ώρα Την ίδια ώρα Την ίδια Και – όλα γύρισαν Με την κοιλιά προς τα πάνω Επέπλεαν Και σχημάτισαν επιφάνεια νερού Στέρεο περπάτημα Σαν Πάνω σε πετρούλες και βράχους Εδώ κοιλιά φάλαινας Εδώ περιτοναϊκή κοιλότητα Καρχαρία Πατάω και φθάνω απέναντι Εδώ το μη κόσμος Απλώθηκε η κατοίκηση Του ανθρώπου […]
Saint – John Perse | ΑΝΑΒΑΣΗ II
Στούς πολυσύχναστους τόπους εἶναι οἱ πιό μεγάλες σιωπές, στούς τόπους τούς συχναζόμενους ἀπό ἀπήδαλους τό μεσημέρι. Βαδίζω, βαδίζετε σ’ ἕνα τόπο μέ ψηλές ράχες ὅλο μελισσόχορτο, ὅπου ἀπλώνουν τήν πλύση τῶν Μεγάλων. Δρασκελᾶμε τό φόρεμα τῆς Βασίλισσας, ὅλο νταντέλα μέ δυό οὔγιες χρῶμα μελαψό (ἄ! πῶς τό ξυνό γυναικεῖο κορμί ξέρει νά λεκιάζει ἕνα φόρεμα […]
Edgar Allan Poe | ΖΑΚΥΝΘΟΣ (“Το Zante”, 1836)
ΩΡΑΙΟ ΝΗΣΙ πού ἀπ’ τ’ ὀμορφότερο ἄνθος τό τρυφερό σου τ’ ὄνομα ἔχεις πάρει! Τῶν φωτεινῶν ὡρῶν μας πόσες μνῆμες ὅταν σέ βλέπω μέσα μου ξυπνᾶνε! Πόσες στιγμές χαμένης εὐτυχίας καί τῶν νεκρῶν ἐλπἰδων πόσες σκέψεις καί πόσα ὁράματα τῆς κόρης πού ἦταν στίς σμαραγδένιες κάποτε πλαγιές σου! Καί πιά ποτέ! Λέξη θλιμμένη πού ὅλα […]
Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος | Λουίς Μπουνιουέλ
Είκοσι χρόνια μετά τον θάνατό του μ’ ένα δυνατό σπρώξιμο στην πλάτη βρέθηκε σε μια μεγάλη πλατεία με δυο-τρία κέρματα στο χέρι. Αγόρασε από το περίπτερο μιαν εφημερίδα κι ένα πακέτο τσιγάρα κάθισε σ’ ένα τραπεζάκι απόμερο και ξανάπιασε τη ζωή του από κει ακριβώς που την είχε αφήσει. Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος – Γράμματα σ’ […]
Harold Pinter | ΠΟΙΗΜΑ
Περπάτησα ένα πρωί με τη μοναδική γυναίκα μου, πέρα απ’ τους αμμόλοφους στο καλοκαιρινό πανηγύρι, ν’ αγοράσω ένα παράθυρο και μια λευκή μαντίλα, πέρα απ’ τα βότσαλα και τον ηλιόλουστο λόφο. Αλλά ένα ξένος μας είπε πως το πανηγύρι τελείωσε, κι επέστρεψα με τη μοναδική γυναίκα μου. Κι επέστρεψα και σπίτι την οδήγησα. Μ’ ακολούθησε […]