Τι με νοιάζει η φρονιμάδα σου; Ας είσαι όμορφη! ας είσαι λυπημένη! Τα δάκρυα στο πρόσωπο προσθέτουν γοητεία, Σαν το ποτάμι στο τοπίο ̇ Η καταιγίδα ξανανιώνει τα λουλούδια Σ’ αγαπώ προπαντός όταν η χαρά Αποσύρεται απ’ το χλομό σου μέτωπο. Όταν η καρδιά σου στη φρίκη πνίγεται ̇ Όταν πάνω στο παρόν σου ξεδιπλώνεται […]
Ποίηση
Βαγγέλης Αλεξόπουλος | Μετά τα μεσάνυχτα
Έχω για φίλο ένα λύκο, όταν δεν ουρλιάζει στο φεγγάρι μυστικά με οσφραίνεται τον τελευταίο καιρό έχουν αρθεί οι επιφυλάξεις, πονηρά κλείνει το μάτι καθώς πάνω μου τρίβεται δεν έχει πια αυταπάτες το νερό το σιχαίνεται μου ζητάει ουίσκι με αγάπη Harold Pinter Samuel Beckett και George Lucas Το βράδυ που μου είπε […]
Γιάννης Κοντός | Η μαγεία να κάνεις το σώμα σου κομμάτια και οι άλλοι να σε βλέπουν αρτιμελή
Πήγα μια ώρα πίσω και πάτησα την κατσαρίδα νομίζοντας ότι η μουσική θα σταματούσε. Με το «κρακ» θα έσπαζε το κέλυφος του καλοκαιριού θα σταμάταγαν οι βράχοι να με κυνηγούν – στη θάλασσα και στη στεριά – Με δάχτυλα παραμορφωμένα από βιβλία και χαρτιά με μάτια αλλήθωρα έβλεπα πρόσωπα συμπαγή και λεία. Τώρα – δηλαδή […]
Χούλιο Κορτάσαρ | Οδηγίες για να κλαις
Αφήνοντας κατά μέρος τους λόγους, δίνουμε προσοχή στο σωστό τρόπο του να κλαις, κατανοώντας γι αυτό ένα θρήνο που να μην καταλήγει σε σκάνδαλο, ούτε να προσβάλει το χαμόγελο με την παράλληλη και αδέξια ομοιότητά του. Ο μέσος και κανονικός θρήνος συνίσταται σε μια γενική συστολή του προσώπου κι έναν ήχο σπασμωδικό συνοδευόμενος από δάκρυα […]
Thomas Bernhard | Τίποτα δεν ξέρεις, αδερφέ μου, για τη νύχτα
Τίποτα δεν ξέρεις, αδερφέ μου, για τη νύχτα, τίποτα γι’ αυτόν τον πόνο που μ’ έχει εξαντλήσει, όπως κι η ποίηση που κουβαλούσε την ψυχή μου, τίποτα για τ’ απογεύματα, για τους αμέτρητους καθρέφτες, που θα με πετάξουνε στην άβυσσο. Τίποτα δεν ξέρεις, αδερφέ μου, για τη νύχτα, που έπρεπε να διασχίσω σαν να ‘ταν […]
Αργυρώ Κεφάλα | Η κινησιολογία των χαμένων άκρων
Το κομμένο μου πόδι πετάει Τρυπώνει σε μακρινές αίθουσες χορού Στην πλατεία Αργεντινής Για να χορέψει τάνγκο Συναντά τα χαμένα μέλη ενός όμορφου άνδρα Όμορφη γυναίκα κι εγώ Μια ερωτική συνεύρεση Να μη μας παρεξηγήσουν Αλλά δε φταίω εγώ Το κομμένο μου πόδι φταίει Που έχει μια εξαιρετική αυτονομία Μετά από μια λυτρωτική νάρκη Που […]
Pierre Jean Jouve | Μαγεία
Είσαι ο πόνος μου ο τρόμος μου η αγάπη μου ώ φαντασία είσαι ο δήμιός μου ώ βιβλίο όπου μετέφρασα το βουνό το ποτάμι και το πουλί είσαι η δυστυχία μου ώ εξομολόγηση έτσι μιλούσε ο έκπτωτος ποιητής και ξέσκιζε το βιβλίο του τυπωμένο μες των ανθρώπων τις πόλεις Αλλά η άλλη φωνή του ολόγιομη […]
Άννα Αφεντουλίδου | Α-λογον
Δέχτηκα το χαλινάρι για ν’ απολαύσω τον ιππέα για να καλπάσω εγώ μαζί του ξεγελώντας ότι αυτός έχει το πρόσταγμα Μέχρι στιγμής καλά τα πήγα Αλλά όσο ανόητο να είσαι αφέντης Τόσο πληκτικό να είσαι δούλος
Ντέμης Κωνσταντινίδης | Δύο ποιήματα
[Ανατομία] Αυτός ο γνώριμος ―υπό μεγέθυνση― τύπος που βολικός στην περίσταση αναζητά το επόμενο όχημα αφανής και λυμφατικός πριν ποτιστεί ξένο αίμα στοχοπροσηλωμένος ως να ξεδιπλωθεί το εγώ του Α, τι φρικώδες και τι τέλειο μνημείο αγνωμοσύνης! [Με κανέναν άγνωστο] Όχλος πωλητών-αγοραστών Νοητές μεταβλητές Σε πεζόδρομο Κάπου Σάββατο Πλάκες ανάποδα Διαγραμμίσεις τυφλών Φανάρια […]
Νίκος Καββαδίας | Γράμμα στον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ
«Φαίνεται πια πως τίποτα – τίποτα δεν μας σώζει…» ΚΑΙΣΑΡ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, Καίσαρ, να σας σώσει. Κάτι που πάντα βρίσκεται σ’ αιώνια εναλλαγή, κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων, και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατελείωτη γη. Κάτι που θα ‘κανε γοργά να φύγει το κοράκι, που του γραφείου σας πάντοτε […]