[Σε μια γαμήλια επέτειο] Το στερέωμα έγινε κομμάτια Αυτή η κουρελιασμένη επέτειος Δύο ανθρώπων Οι οποίοι αρμονικά πορεύτηκαν για τρία χρόνια Στων αμοιβαίων υποσχέσεών τους Τους μακρινούς περιπάτους Τώρα ο έρωτάς τους κείτεται χαμένος Κι ο Έρωτας κι οι υποτακτικοί του Βρυχώνται αλυσοδεμένοι Από κάθε σύννεφο φορτωμένο με αλήθεια Ή παγίδες Ο θάνατος ξεσπάει […]
Ποίηση
Κώστας Ουράνης | Θα πεθάνω ένα πένθιμο
Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι μεσ’ στην κρύα μου κάμαρα, όπως έζησα μόνος’ στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν’ ακούω και τον κούφιο τον θόρυβο που ανεβάζει ο δρόμος Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι μέσα σ’ επιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία, θα με βρουν στο κρεβάτι μου. Θε […]
Γιάννης Ρίτσος | Γεια σου Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη
Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκη, αλήθεια, είναι μεγάλες οι δρασκελιές του χρόνου μα οι δρασκελιές του τραγουδιού σου πιο μεγάλες — πάντα δυο-τρία μίλια αφήνουν πίσω τους το χρόνο. Βλαδίμηρε, δεν έπρεπε να φύγεις. Σε χρειαζόμασταν ακόμα και με κείνη την παράξενη κίτρινη πουκαμίσα σου κομμένην απ’ το τσίτι της πρώτης σοβιετικής λιακάδας. Σε χρειαζόμασταν. Χρειαζόμασταν τα […]
Λευτέρης Πούλιος | Ένας ποιητής
Είναι ένας ποιητής περισσότερο κι από ένα φονιά φυτεύει ένα ζουμπούλι στο μυαλό του πολλές φορές μεταμορφώνεται σ’ ένα ευχαριστώ. Σήμερα γιορτάζει τα χίλια εννιακόσια εβδομήντα έξι καρφιά πάνω στο σταυρό του. Κατουράει τον ορίζοντα καλεί ένα αστέρι να κοιμηθεί κάτω απ’ την προστασία του Δεν έχει παρελθόν και μέλλον Δεν έχει πια ούτε Κυριακές […]
Αργύρης Χιόνης | Όταν πεθαίνει ο νεκροθάφτης
Όταν πεθαίνει ο νεκροθάφτης, άλλοι νεκροθάφτες τον κηδεύουνε. Εμένα ωστόσο μου αρέσει να φαντάζομαι ότι στην τελευταία του κατοικία τον οδηγούνε οι νεκροί που ο ίδιος έθαψε όσο ζούσε, εις ένδεξιν ευγνωμοσύνης για τις υπηρεσίες που πρόσφερε, ή ακόμα ότι μόνος του με το αργό, επίσημο βήμα, μεταφέρει τον εαυτό του ως το μνήμα όπου […]
Αλέξανδρος Ίσαρης | Τη νύχτα που δηλητηρίασαν τον Μότσαρτ
Πρέπει να μην ξεχάσουμε τη νύχτα Που πότισαν τον Μότσαρτ με δηλητήριο Που έβαψαν τα μαλλιά του κορακιά Που χάραξαν το στήθος, τις φτέρνες του Που τον έκλεισαν σ’ ένα νάιλον κουτί Κάνοντας πως τον πυροβολούν Κι ύστερα τον διέταξαν να τραγουδήσει Όσο γινόταν πιο μελωδικά.
Paul Éluard | Τζιόρτζιο Ντε Κύρικο
Ένας τοίχος καταγγέλλει έναν άλλον τοίχο, Κι η σκιά με υπερασπίζεται απ’ τη δειλή σκιά μου. Ω πύργε της αγάπης μου σε γύρο απ’ την αγάπη μου, Οι τοίχοι έγνεθαν λευκό τριγύρω απ’ τη σιωπή μου. Εσύ τι υπερασπιζόσουν; Αναίσθητε και καθαρέ ουρανέ, Τρέμοντας με στέγαζες. Ανάγλυφο το φως Στον ουρανό που δεν είναι πια […]
Γιάννης Ευθυμιάδης | Φεύγεις την ώρα ακριβώς που σε σκέφτομαι
Φεύγεις την ώρα ακριβώς που σε σκέφτομαι. Αφήνεις πίσω το λιγοστό άρωμα της μνήμης σου και τα δεσμά του μυαλού και του πόθου μου. Φεύγεις, άρα υπάρχεις. Έρχεσαι, όταν ζητάς να με υποτάξεις, να παίξεις ανασύροντας τη φωνή μου από τα έγκατα του ασύλληπτου. Έρχεσαι, άρα σου ανήκω. Έτσι φτιάχτηκε ο κόσμος για μας. Άφηνέ […]
Μίλτος Σαχτούρης | Η ΜΑΡΙΑ
Ἡ Μαρία σκεφτικὴ ἔβγαζε τὶς κάλτσες της Ἀπὸ τὸ σῶμα της ἔβγαιναν φωνὲς ἄλλων ἀνθρώπων ἑνὸς στρατιώτη ποὺ μιλοῦσε σὰν ἕνα πουλὶ ἑνὸς ἀρρώστου ποὺ εἶχε πεθάνει ἀπὸ πόνους προβάτων καὶ τὸ κλάμα τῆς μικρῆς ἀνεψιᾶς τῆς Μαρίας ποὺ αὐτὲς τὶς μέρες εἶχε γεννηθεῖ Ἡ Μαρία ἔκλαιγε ἔκλαιγε τώρα ἡ Μαρία γελοῦσε ἅπλωνε τὰ χέρια […]
Rainer Maria Rilke | Τί θ’ απογίνεις, Θέ µου, αν πεθάνω…
Τι θ’ απογίνεις, Θε µου, αν πεθάνω; Εγώ είμαι το κανάτι σου (αν σπάσω;) Εγώ είμαι το ποτό σου (αν πικράνω;) Εγώ είμαι το έργο σου και το ένδυµά σου, µαζί µου θα χαθεί το νόηµά σου. Αλλού δεν πρόκειται να βρεις µια στέγη άλλη να σε δεχτεί µε λόγο απλό, ζεστό. Θα σου λυθεί […]