Συντάκτης: AntonisTsokos

Μιλάμε για τις γραμμές στο μέτωπο τη χαλαρή κοιλιά, τα πεσμένα στήθη. Μετά γελάμε λίγο με τα κατορθώματα των παιδιών. Διαλέγουμε πότε εμβόλια και πότε προορισμούς. Σχεδόν ταυτόχρονα, πετάμε τον τελευταίο χρόνο στα σκουπίδια μα όταν ακούμε τις αστείες φωνές από τα διπλανά δωμάτια μαζί λέμε ότι θα πρέπει να συντομεύσουμε την κλήση. Βουτάμε γρήγορα […]

Ένας αέρας που ήξερε από βάσανα περνούσε μέσα απ’ το χορτάρι που είχε φυτρώσει παντού στο ιερό μαντείο, στο αρχαίο θέατρο. Άδειος ο τόπος από επισκέπτες κι από χρήση όπως μου αρέσουν οι ανοιχτοί, αρχαίοι χώροι. Ελαφρά θα τον είχα περπατήσει την ήρεμη, καλή του τύχη να μην είναι πολύ δημοφιλής θα είχα μοιραστεί. Αλλά […]

Ένα ποδήλατο θα σταματούσε το τρένο. Το είχε υποσχεθεί στους άλλους. Θα ξάπλωνε φαρδύ πλατύ στις ράγες και με το πείσμα του θα διέκοπτε την πορεία της θηριώδους μηχανής. Μα όχι. Δεν τα κατάφερε. Παρασύρθηκε από την ορμή του τέρατος. Ό,τι έμεινε από αυτό ήταν ένα μάτσο σίδερα. Και η ιδέα του. Η υστεροφημία.

Η γλώσσα μου ως αυγή, λοιπόν – τη βλέπω· δυστυχία μου! Κατάρα! Αστράφτει· κι απελπισμένος νοσταλγώ τη δύναμη του πένθους. Ω, κοίταξέ τους! Κλαίνε για μια ψυχή· και λένε: Ακούει η ψυχή. Μα κάποιοι άλλοι: Όχι! Κλαίτε και θα την παρασύρετε Στο κλάμα· κι αυτή του αγίου ακόμη δεν θα πει Πως βλάσφημοι είστε που […]

Να αφουγκράζεσαι τον τόπο να αφουγκράζεσαι τη γη να νιώθεις τον παλμό της πέτρας να ακούς στην σιωπή τον αέρα να βλέπεις στη θάλασσα την ζωή να ακούς τον παλμό στην πέτρα ναι νομίζω σήμερα πέρασε από κοντά κάτι σαν αυτό που γνωστικοί ονομάτισαν πέτρα και πέτρωσε εντός μου και πέτρωσε εκτός μου Πόσο πολύ […]

Σιγά τα αίματα. Άλλος ένας πόνος ψηλά στην πλάτη. Βγαίνει μπροστά πάνω από το στήθος / νιώθεις μια τρύπα Μαύρη να καταπίνει το κενό, Να καταπίνει τα πάντα Όταν κάτι πεθαίνει το κλαις και κάποτε μαθαίνεις να ζεις χωρίς να το σκέφτεσαι Μα όταν κάτι σε διώχνει και μόνο που ξέρεις ότι ακόμα αναπνέει, σου […]

Φέρνει το κακό Επιβουλεύεται τον άνθρωπο Μάγισσα είναι Ο άντρας τη φοβάται Το κεφάλι σκύβει Στο σώμα της κοιμάται Αλλά εφιάλτες βλέπει Ψευδαίσθηση ταυτότητας Έστω κι αρνητικής Χροιά ποιητική Ουτοπική σαν φύση Παραπλανητική Εκείνη είναι πάσχουσα Πάντα εκδηλωτική Το αρσενικό γνωρίζει Μόνο αν τη σαγηνεύσει, θα σωθεί.

Παρατηρώ την ομορφιά στο βάθος των ματιών σου μπροστά στην όχθη της λίμνης θα πει, ρέω σε ένα παρόν όπου αμφιβάλλω εάν υπάρχω, την στιγμή που ανύποπτα φτιάχνω το αντίγραφό σου, μια τοιχογραφία από πυγολαμπίδες.

Στην κουζίνα χολ σαλόνι χορεύουν τα οστά μου γυμνά λικνίζονται στον ήχο που κάνει το πλυντήριο ξεγελώντας τη μοναξιά για όσο κρατά μια γρήγορη πλύση. Χειροκροτώ με τη σάρκα μου και πίνω το αίμα απ’ τις φλέβες μου να ξεδιψάσω κάτι ερωτηματικά που φυτρώνουν στο κεφάλι μου. Έχουν ασπρίσει τα μάτια μου απ’ το πολύ […]