Ιούνιος. Η πόλη είχε φως, αλλά για καιρό δεν με αφορούσε. Το έβλεπα, δεν το ένιωθα. Είχα συνηθίσει να κινούμαι αλλού, σε μια απόσταση που έμοιαζε ασφαλής, αλλά τελικά ήταν απλώς απομάκρυνση.
Κάποια στιγμή, χωρίς ιδιαίτερη προειδοποίηση, αυτό άλλαξε. Το φως δεν έγινε πιο έντονο· έγινε πιο κοντινό. Και εγώ σταμάτησα να το παρατηρώ και αποφάσισα να μπω μέσα του. Σαν να έβγαλα ένα παλτό που φορούσα χρόνια χωρίς να το καταλαβαίνω.
Μέχρι τότε είχα ήδη συγκεντρώσει αρκετό σκοτάδι. Σκέψεις, εικόνες, καταστάσεις που δεν είχαν ειπωθεί. Όταν άρχισα να γράφω, δεν προσπάθησα να τα σβήσω. Προσπάθησα να τα μετακινήσω. Να δω τι συμβαίνει όταν συνυπάρχουν με κάτι πιο φωτεινό.
Έτσι προέκυψαν τα «Φωτεινά σκοτάδια». Όχι ως αντίθεση, αλλά ως κατάσταση.
Δεν γράφω για να εξηγήσω τους ανθρώπους. Γράφω γιατί με απασχολούν. Οι σχέσεις που μπερδεύουν χωρίς λόγο. Οι στιγμές που καταλαβαίνεις κάτι πολύ αργά. Οι μικρές μετατοπίσεις που αλλάζουν τελικά ολόκληρη την εικόνα.
Αυτή η συλλογή είναι ένας πρώτος τρόπος να δείξω πώς σκέφτομαι και πώς βλέπω. Σε όσους νιώθουν πιο άνετα στο σκοτάδι. Σε όσους κυνηγούν το φως. Και σε όσους βρίσκονται κάπου ενδιάμεσα, χωρίς να είναι σίγουροι πού ανήκουν.
Γιατί τελικά, κάθε σκοτάδι έχει μέσα του κάτι που φωτίζει. Και κάθε φως, κάτι που δεν λέγεται εύκολα.