Κατερίνα Γιαννακοπούλου

Γράφει η Κατερίνα Γιαννακοπούλου «Η μέρα που μικραίνει» μυρίζει αλμύρα· της θάλασσας, της καλοκαιρινής ψυχής και της κουβέρτας που βγαίνει από το μπαούλο. Και τότε, κυματίζει μόνο κρύο. Άλλωστε, για την Κασσάνδρα Φουντουλάκη, η θάλασσα πριν τη βροχή είναι μια «ασιδέρωτη υγρή κουβέρτα που έρχεται προς το μέρος σου να σε σκεπάσει» (σελ. 9). Αυτή […]

Ιούνιος. Η πόλη είχε φως, αλλά για καιρό δεν με αφορούσε. Το έβλεπα, δεν το ένιωθα. Είχα συνηθίσει να κινούμαι αλλού, σε μια απόσταση που έμοιαζε ασφαλής, αλλά τελικά ήταν απλώς απομάκρυνση. Κάποια στιγμή, χωρίς ιδιαίτερη προειδοποίηση, αυτό άλλαξε. Το φως δεν έγινε πιο έντονο· έγινε πιο κοντινό. Και εγώ σταμάτησα να το παρατηρώ και […]