Μέσα από μια χαλαρή ενδυματολογική χειροπρακτική προσεγγίζω μια queer προδιαθεσία, παιδιόθεν. Μέσα απ’ την αναφορεμένη γυναικεία ρόμπα γνώρισα τη γενεσιουργό αιτία μιας ανένταχτης, παραδοσιακά, φύσης. Από πανί βαμβακερό, σε στρατιωτικό ραφ χρώμα – πυκνής ύφανσης, τύπου τζιν -, ήταν κομμένη και ραμμένη η ενδιαφέρουσα φούστα της μαμάς. Το φτιαγμένο τρανσφόρμερ πατρόν θα μεταποιούσε εκείνη, εγκυμονούσα σε εμένα, πλέον για τετραπλή φορά. Με μίντι εβαζέ κόψιμο κι ένα φαρδί κουμπί στο ζωνάρι – ήταν το βασικό κούμπωμα στη μέση –, το ανθεκτικό ύφασμα γυρόφερνε τη μέση της, μέχρι διπλού φασκιώματος. Με πρεσαριστά κουμπιά, ανά τακτά διαστήματα, το αυτοσχέδιο φουστοειδές εύκολα θα προσαρμοζόταν σ’ έναν μεταβαλλόμενο σωματότυπο, ανάλογα με το μήνα κύησης. Επιπλέον, με κάποια κουμπώματα, επί του βαμβακερού κάμποτο υφάσματος, να μειώνεται η θέα, στα αθέατα!
Τη μετέπειτα gender-fluid μοδάτη τάση βολεύτηκα στη ζωγραφική μου, αφότου ξεκαταχώνιασα την κλωσσάτη φούστα ανάμεσα στα τόσα άλλα που με προίκισε εκείνη, φεύγοντας. Κι εφαρμόζω κάθε φορά τον ίδιο μηχανισμό περίδεσης, βιώνοντας ιεροτελεστικά κάθε νέο μου έργο ως ζωγραφικό τοκετό. Το καθαρόαιμο, αρχικά, μπλε εθνικής παλιγγενεσίας στην πορεία εκφυλίστηκε, λόγω πρόσμικτων χρωμάτων – του ουράνιου τόξου – και έγινε το μπλε της εθνικής υπερηφάνειας που μου ταιριάζει καλύτερα. Κάποια κουμπιά χαλάρωσαν στη διάρκεια και πέσανε, λόγω έμφυτης αδεξιοσύνης, η φούστα δε στερεωνόταν πλέον, επαρκώς στη μέση. Την πήγα λοιπόν στη Βασιλική να τη συνεφέρει. Η πάντα πρόθυμη μοδίστρα φίλη θα άφηνε στην άκρη λοιπές αναθέσεις της για να εξυπηρετήσει το ζωγράφο φίλο της. Η κορωνολαβωμένη Βασιλική – πλέον δεν υπάρχει, όπως και εκείνη – την επιδιόρθωσε στο άψε σβήσε, αντικαθιστώντας τα φθαρμένα κουμπιά, να μπορώ να ζωγραφίζω απερίσπαστος.
Καμιά φορά, όταν με πιάνουν οι ζωγραφικές κάψες, θα ξεκουμπώσω νευρικά τα πρεσαριστά κουμπιά, αφήνοντας σε κοινή θέα δυο γυμνά τριχωτά πόδια. Στα μουλωχτά θα την έπαιρνα μάτι – ξαπλωμένη στο κρεβάτι – , να αερίζει τη καψωμένη της φύση, ανεμίζοντας το νυχτικό σα βεντάλια. Διόλου δε θα ντρεπόμουν, όπως και τώρα, για την αυτοερεθιζόμενη θέα, όπως δε θα ντρεπόταν, θαρρώ, και εκείνη για την ιδιωτική της ξεβρακωσιά.
 |
 |
Γ.Κ., Female figures: (a) 34x19cm, (b) 38.2×21.9cm, pastel drawing, 2019
Σήμερα μοίρασα μια τσαντιά δικά της ρούχα, μπλούζες, νυχτικιές καλοκαιρινές. Μπας και τις χαρεί και κάποια άλλη, ώριμη κυρία. Κι ας μην τη γνώριζε, όσο ήταν εν ζωή, μήτε είχε ακούσει οτιδήποτε για εκείνη. Οι άνθρωποι μπορούν να συναντιούνται μέσα απ’ το μοίρασμα, μέσα από την ανακύκλωση του ίδιου ρούχου. «…οι (ρουχικές) συναντήσεις μεταξύ αγνώστων μπορούν να παραγάγουν δήλη αλλά αχαρτογράφητη γνώση…». Τάδε σημείωνε ο εικαστικός Αντώνης Βολανάκης, για το έργο που παρουσίαζε στην έκθεση «Εγκλεισμοί» στο Δρομοκαϊτειο, το 2022, σε επιμέλεια Δημήτρη Τρίκα.
Στο έργο του «Ρετάλι», ο εικαστικός επανενώνει ευτελή υφάσματα, συνενώνοντάς τα με εικαστικό βλέμμα. «…Το ρετάλι από αλατζά – το όνομα αυτού του υφάσματος προέρχεται από τούρκικη λέξη, η οποία σημαίνει παρδαλός -, ως ύφασμα και ως άνθρωπος, είναι ύλη αποκομμένη από το όλον. Η επανένωση αυτής της ύλης, συνήθως και δυστυχώς, διέπεται από σκληρή κανονιστικότητα και στις δύο πλευρές: αφενός στην επανένταξη και ενσωμάτωση των ανθρώπων με ψυχικά περισσεύματα και αφετέρου στη ραπτική, όπου υπάρχουν συγκεκριμένοι τρόποι αποκατάστασης σε ένα ενιαίο ύφασμα…»
Αντώνης Βολανάκης, Ρετάλι, Υφασματογραφία με αλατζά, 170×150εκ, 2022
Τον πολύχρωμο Μποξά, μια χειροποίητη κατασκευή, φτιαγμένη από περισσεύματα υφάσματος που με φαντασία, τέχνη και αγάπη συνέρραψαν οι πρόγονοί μου στη Μικρά Ασία, με όποιο υλικό είχαν στη διάθεσή τους, αξιοποίησα με τη σειρά μου ως ιδέα για επιδαπέδιες συνθέσεις collage – assemblage και εφήμερες εγκαταστάσεις στο χώρο, από φτωχά υλικά που στοιβάζω κατά καιρούς. Μεταξύ άλλων, μια ισοθερμική κουβέρτα από τελευταία νοσηλεία της μητέρας μου, στα επείγοντα περιστατικά του Γ.Ν.Χ., όπως και αυτόνομες εγκαταστάσεις, όπως π.χ. ένα καρέ σκουριασμένο πλέγμα οπλισμού, ελαττωματικά λάστιχα ποτίσματος και τούβλα. Η τέχνη έχει να κάνει με τη μεταμόρφωση εκείνου που ήδη υπάρχει. Η μεταμόρφωση είναι θεμελιώδες στοιχείο της αυθεντικότητας. Το αντικείμενο που μεταμορφώνεται διατηρεί την ουσία εντός του. Αλλά είναι διαφορετικό απ’ την ουσία του, είναι κάτι νέο, κάτι γνήσιο.
 |
 |
 |
Γ.Κ., “Πρωτομαγιάτικος τάπητας”, γλυπτική επίπεδη σύνθεση, με κλαδιά ακακίας πλεγμένων επί γαλβανισμένων κιβωτίων
Μια επόμενη τσάντα και μία ακόμη θα προορίζεται για γυναίκες που την έζησαν στη γειτονιά. Κι έτσι θα χαίρομαι ν’ αντικρύζω τα αγαπημένα της χρώματα, ξανά και ξανά, παράλληλα θα αναζητώ τη ζωγραφική ποιητικότητα στην μεταφορεμένη μου προίκα, ενώ θα οραματίζομαι την ίδια να περνά πάλι μες στη φούξια της μπλούζα, ασορτί με τη μοκαμβίλια της γειτόνισσας Βαγγελιώς.
 |
 |
Γ.Κ., 1. Λεπτ. έργου ΠΑΡΕΛΑΣΗ, 67x150cm, μολύβι σε χαρτί, 2021
Ο Γιώργος Χρ. Κεβρεκίδης γεννήθηκε στη Χαλκίδα, με καταβολές από Μ. Ασία και Εύξεινο Πόντο. Διπλωματούχος πολιτικός μηχανικός του ΕΜΠ. Κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών, του ΔΠΜΣ «Δομοστατικός Σχεδιασμός και Ανάλυση των Κατασκευών» (2002) του Ε.Μ.Π. (Τομέας Μεταλλικών Κατασκευών). Αποφοίτησε επίσης από το Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του πανεπιστημίου Δ. Μακεδονίας στη Φλώρινα. Το 2016, ως υπότροφος Erasmus, ολοκλήρωσε την διπλωματική του εργασία στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών Mimar Sinan της Κωνσταντινούπολης. Έχει πραγματοποιήσει επτά ατομικές εκθέσεις: “Επέστρεφε συχνά…”, “Αναθήματα-οδοδείκτες εικαστικής πορείας”, When the sea is calmer….I will swim again, Multiple Faces of Istanbul, Insan “yukarı bakan” – Yunanca “άν-θρωπος”, Προσλαμβάνουσες, και Μνήμες ενός πρόσφυγα. Παρουσίασε τη δουλειά του σε φεστιβάλ, σε δημόσιους χώρους και σε ομαδικές εκθέσεις. Με το καλλιτεχνικό δίδυμο re-neighbors, συμμετείχε στην 1η Biennale της Λάρνακας (Οκτώβριος 2018) και ήταν ανάμεσα στους finalists για τη διεκδίκηση του πρώτου βραβείου, όπως και στην Bienal Lefkoşa: Nicosia Biennial (Νοέμβριος 2025), στην κατεχόμενη Λευκωσία. Έργα του ανήκουν σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές. Ασχολείται παράλληλα με τη δημιουργική γραφή.
Δημοσιεύσεις
1/ https://www.fractalart.gr/i-mpastet-kai-to-dexion/
2/ https://www.hartismag.gr/hartis-50/diereynhseis/otan-aplwsoin-ta-kymata-tha-mpo-ksana-na-kolimpiso
3/ https://www.hartismag.gr/hartis-38/pyxides/o-politismos-toi-elakhistoi
5/ http://anmag.gr/τέχναι/ζωγραφική/γιώργος-κεβρεκίδης/