Γιώργος Δήμος | Κάτω από το νερό

«Εγώ θα πεθάνω στον ύπνο μου. Έτσι πέθανε η μητέρα μου και ο παππούς μου πριν από εκείνη. Είναι ο πιο ανώδυνος θάνατος…» Ο Τζον και η Άννα είχαν ήδη μοιραστεί με το γκρουπ τον τρόπο με τον οποίο θα πέθαινε ο καθένας τους. Το πάρτι είχε πια σχεδόν τελειώσει και τα φώτα στο σαλόνι […]

Γιώργος Δήμος | Περὶ Παιδείας

Κάθομαι σχεδόν ακίνητος πάνω στην κρύα σιδερένια καρέκλα. Γύρω μου υπάρχουν καλώδια. Εκατοντάδες καλώδια, μικρά και μεγάλα, τυλιγμένα σαν φίδια το ένα γύρω από το άλλο. Τα καλώδια προεκτείνονται και μπλοκάρουν το οπτικό πεδίο μπροστά μου. Με αφήνουν στο σκοτάδι, ανήμπορο να κουνηθώ, πάνω στο παγωμένο μου κάθισμα. Δεν ήμουν εδώ από την αρχή, κάποιος […]

Γιώργος Δήμος | Αναισθησία

Ο αέρας του ιατρείου μυρίζει έντονα φάρμακο. Έτσι είναι σε όλα τα ιατρεία, σαν να τα αρωματίζουν οι ίδιοι οι γιατροί για να πείσουν τους ασθενείς ότι η κατάστασή τους είναι κρίσιμη. Ο μεσόκοπος άντρας που κάθεται αμίλητος δίπλα μου, με ένα απλανές βλέμμα και μισάνοιχτο στόμα, μοιάζει να έχει πεισθεί ότι κάτι πολύ σοβαρό […]

Γιώργος Δήμος | Ψάρια από την Ιαπωνία

Ανοίγω το πακέτο με τα Marlboro και κρεμάω ένα ανάμεσα στα χείλη μου. Ανάβω τον ασημένιο αναπτήρα μου και μια ευχάριστη γεύση καπνού και νικοτίνης απλώνονται στο μυαλό μου. Κλείνω τα μάτια μου και μου έρχεται η γλυκιά ανάμνηση του ατομικού μανιταριού στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα. Το σύννεφο καπνού σηκώνεται χιλιόμετρα ψηλά και τελικά […]