Η καλύτερη συντροφιά μου ήταν πάντα οι ιστορίες. Ο τρόπος μου να εκφράζομαι ήταν πάντα ποιητικός. Λιτός, πυκνός λόγος, υπαινικτικός. Πριν δύο χρόνια περίπου αποφάσισα να «παντρέψω» τις δύο μου αυτές αγάπες γράφοντας μικρές ιστορίες με 
ποιητική φόρμα. Στόχος μου να επικοινωνήσω αποτελεσματικότερα με τον αναγνώστη. Να του χαρίσω τη γοητεία της ιστορίας και την απόλαυση του ποιητικού λόγου ταυτόχρονα. Κάπως έτσι προέκυψαν οι «Στιγμές αταξίας». Αφετηρία, σε κάθε μικρή μου ιστορία, μια εικόνα, ένα στιγμιότυπο, μια ανάμνηση, μια λέξη. Πρόθεση να χτίσω γύρω τους ένα κόσμο πλήρη μέσα από το ελάχιστο της έκτασής του. Ένα κόσμο ανατροπής των δεδομένων σύνθεσής του. Ένα κόσμο που θα ξαφνιάζει, θα προβληματίζει, θα σε αναγκάζει να επιστρέφεις, να τον παρατηρείς ξανά και ξανά μέχρι να αντλήσεις από αυτόν όλη τη γοητεία του. Να συνθέσω, θα έλεγα με άλλα λόγια, μια ρωγμή σε ένα τοίχο ακέραιο που θα επιτρέπει την αμφισβήτηση της στερεότητας και θα προοιωνίζει κάποιες φορές την πλήρη αποδόμησή της. Μεγαλεπήβολος ακούγεται, σαφώς, ο στόχος όμως ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια στιγμή αταξίας.