Απόψε το φεγγάρι
δεν είναι απλώς φως.
Είναι πληγή ανοιχτή στον ουρανό,
μια λευκή ανάσα
που πέφτει πάνω στις ταράτσες
και τις κάνει να τρίζουν από μνήμες.
Στα μπαλκόνια της πόλης
στέκονται άνθρωποι σαν σκιές με παλμό.
Κανείς δεν μιλά.
Μόνο κοιτούν.
Ο γέρος, που κάποτε αγάπησε πολύ,
ανάβει τσιγάρο με χέρια σταθερά.
Η φλόγα φωτίζει για μια στιγμή
ρυτίδες που μοιάζουν με χάρτες χαμένων χωρών.
Ρουφά βαθιά,
σαν να θέλει να κρατήσει μέσα του
ό,τι του πήρε ο χρόνος.
Ο καπνός ανεβαίνει αργά,
μπλέκεται με το φεγγάρι.
Για εκείνον δεν είναι ρομαντισμός
είναι λογαριασμός.
Είναι οι λέξεις που δεν πρόλαβε να πει,
τα «μείνε» που έγιναν «αντίο».
Το φως τον αγγίζει τρυφερά.
Σαν παλιά αγάπη
που δεν κρατά πια κακία.
Στην απέναντι πολυκατοικία
μια νεαρή κοπέλα στέκεται μόνη.
Όχι από έλλειψη,
αλλά από επιλογή.
Τα μαλλιά της ανεμίζουν ελαφρά,
τα μάτια της γεμάτα δρόμους που δεν έχει περπατήσει ακόμα.
Το φεγγάρι της μοιάζει καθρέφτης.
Δεν ψάχνει κάποιον.
Ψάχνει τον εαυτό της.
Στο στήθος της χτυπά ένα μέλλον ανυπόμονο.
Δεν καίγεται.
Λάμπει.
Ένα ζευγάρι χωρισμένο
στέκεται σε δύο διαφορετικά μπαλκόνια της ίδιας γειτονιάς.
Δεν ξέρουν ότι κοιτούν το ίδιο σημείο του ουρανού.
Το ίδιο φως πέφτει στα μάτια τους,
μα αλλιώς μεταφράζεται.
Σ’ εκείνον γίνεται βάρος.
Σ’ εκείνη γίνεται ερώτηση.
Αν μπορούσε το φεγγάρι να μιλήσει,
ίσως να τους έλεγε
πως η απόσταση είναι απλώς σκιά.
Σε μια ταράτσα γεμάτη κεραίες
ένας νέος ερωτευμένος γελά μόνος.
Κρατά στο χέρι του ένα μήνυμα που δεν έχει σταλεί ακόμα.
Το διαβάζει ξανά και ξανά,
σαν να φοβάται πως αν πατήσει «αποστολή»
θα αλλάξει η τροχιά της ζωής του.
Το φεγγάρι του δίνει θάρρος.
Του ψιθυρίζει πως όλα τα μεγάλα άλματα
γίνονται μέσα στη νύχτα.
Και κάπου πιο μέσα,
σε ένα διαμέρισμα με κλειστά παντζούρια,
μια ψυχή κουρασμένη από τον εαυτό της
ανοίγει μια χαραμάδα.
Το φως μπαίνει αθόρυβα.
Δεν φωνάζει.
Δεν απαιτεί.
Ακουμπά στο πάτωμα
σαν λευκό σεντόνι έτοιμο να σκεπάσει φόβους.
Για πρώτη φορά μετά από καιρό
εκείνη σηκώνει το βλέμμα.
Και το φεγγάρι δεν της ζητά να χαμογελάσει.
Μόνο να αντέξει.
Το φεγγάρι δεν παίρνει θέση.
Δεν σώζει.
Δεν υπόσχεται.
Και για μια στιγμή,
μόνο για μια
κανείς δεν είναι τελείως μόνος.
Η Ιωάννα Τάσιου σπούδασε Φιλολογία στο τμήμα Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Είναι τελειόφοιτη του μεταπτυχιακού Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση στο ΕΚΠΑ ενώ παράλληλα σπουδάζει Ισπανική Φιλολογία στο Εκπα και εργάζεται στον χώρο της εκπαίδευσης.