Χρυσές και ρουμπινί φωτιές ανάβουν
το δείλι, με απόκοσμη λαμπράδα,
κι ορέγονται οι ψυχές απ΄ομορφάδα
σαν όλες οι ασχολίες τους παύουν.
Δείλι θάναι πλιά σαν καταλάβουν
πως τέλεψε η ζωή, κι η σοροκάδα
θα σβήσει τις φωτιές, και μια θαμπάδα
θ΄απλώσει, κι΄οι ψυχές θα μεταλάβουν.
Νοσταλγίες θα ρθούν γοργοπετώντας,
παλιές αγάπες θάχουν πια κινήσει,
κάποιες φωνές θ΄αρχίσουμε βογκώντας
λίγο πρίν η ψυχή να μετοικήσει.
Ω! νάταν μπορετό πάνω στη κλίνη
ξάφνου η θανή να΄ρχόταν με γαλήνη!
*Από την ποιητική συλλογή " Το τέλος της αθωότητας".
Ο Αριστομένης Λαγουβάρδος γεννήθηκε στην Έμπαρο Ηρακλείου Κρήτης. Είναι Μηχανολόγος Μηχανικός και Ναυπηγός του Πολυτεχνείου Νεαπόλεως Ιταλίας. Ζει στο Ηράκλειο Κρήτης.
Εργογραφία: Το τέλος της αθωότητας.(Τυποκρέτα Καζανάκης-Ηράκλειο) – Καθώς κυλά το ρόδινο ποτάμι.(Τυποκρέτα Καζανάκης-Ηράκλειο) – Στα απόκρυφα τοπία της ομορφιάς (υπό έκδοση).