Ποίηση

[Νόστος ή ονείρου κύκλοι] Νερά κελαρύζουν Στους κελάδοντες ποταμούς Θάλλουν αγέρωχα τα πλατάνια Δίχως κιθάρα τραγουδούν τα πουλιά και Το φεγγάρι Ακόμη μισό Φωτίζει μέσα στα σκοτάδια Το μονοπάτι που ξετυλίγεται Σα νά ‘ταν φίδι στην ποταμιά Όπου λένε ότι πέρασε κάποτε Μ’ ένα σανδάλι Τα θυμωμένα ρείθρα των θεών Ο ήρωας• κι εγώ στέκομαι […]

Είμαι δεσμώτης κάτω από την υψηλή δικαιοσύνη ενός χαμόγελου και θλίβομαι άμετρα για τον πλανήτη πού ‘χασε όλη την αγνότητα λουσμένος στον κατακλυσμό της ανθρώπινης μωρίας. Φτηνά ή ακριβά όλα πουλιούνται. Καθετί γίνεται για να πουληθεί και να πουληθεί γρήγορα. Ο άνεμος και το κύμα από τους εμπόρους πουλήθηκαν. Ό,τι γεύτηκαν η ευγένεια και το […]

Είχα καιρούς να βρω κάποιο παράθυρο, να δω κι εγώ πως ζούνε ο κόσμος έξω. Μες στην αντάρα αυτή που καταχώνιασα χώρους και χρόνους μούδιασε το κόκκαλό μου, μέσα στα σκότη σαν τον τυφλοπόντικα κάτι ζητώντας να ξεκρίνω, κάτι να δράξω μες στην μαύρην άβυσσο, να κρατηθώ. Πως ξέμαθε η καρδιά μου να πικραίνεται στη […]

Η κηροζίνη εσωτερικής καύσης ήταν αναμενόμενο Να εδραστεί στο κεφάλι αρχικά, σ’ ένα όργανο στενό, συμπυκνωμένο για τον ζωτικό της χώρο. Και εφόσον το μυαλό έπαιζε σύστημα διπλό κι ενισχυμένο, τύπου, «πάλιδεθασεδωθασεδω;θέλεις;δενπάειθαμπορέσουμεθαβγειπούθαβγει;δεθαβγει», ήταν σύντομο το διάστημα που ο λογισμός απεφάνθη: -Δεν καταπίνω την τέχνη της συγκατάβασης. Κι ό,τι εξόρισε προς τον θώρακα, (όταν για παράδειγμα, […]

[Τhe game is (not) over]   Παίξε στην τύχη τα χαρτιά σου Σ’ εκείνη τη ρώσικη ρουλέτα Που περιστρέφεται μες στο μυαλό τις νύχτες Όλη την τέχνη σου Ό,τι απέμεινε από τη χασούρα μιας ζωής Σκαρώνοντας στίχους και τραγούδια Σε στροφές απότομες Δρόμων κλειστών και σκοτεινών Δρόμων τού μέλλοντος Όπου μνήμες ανακατώνεις και καημούς• Έτσι […]

Καθὼς ἀποκοιμήθηκες φύλαγε βάρδια ὁ κάβος. Σὲ σπίτι μέσα, ξέχασες προχτὲς τὸ φυλαχτό. Γελᾶς, μὰ ἐγὼ σὲ πούλησα στὸ Rio γιὰ δύο centavos κι ἀπὲ σὲ ξαναγόρασα ἀκριβὰ στὴ Βηρυττό. Μὲ πορφυρὸ στὰ χείλη μου κοχύλι σὲ προστάζω. Στὸ χέρι τὸ γεράκι σου καὶ τὰ σκυλιὰ λυτά. Ἀπάνωθέ μου σκούπισε τὴ θάλασσα ποὺ στάζω καὶ […]

[Λογοκρισία] Οι λέξεις το αλάθητο του ενστίκτου προηγούνται κάθε αναστεναγμού και σιωπούν μετά από το έγκλημα κι όταν τα βράδια αγριεύει ο αέρας λικνίζονται στα πόδια του χάους   Δεν έχω πλέον καμία αμφιβολία πως γνωριστήκαμε σε λάθος χρόνο δεν είναι αλήθεια ότι τις συνήθισα αγνοώ επιδεικτικά τη σημασία τους   Και πώς γίνεται να […]

Ο ένας καίει λυχναρόλαδο Ο άλλος καίει κηροζίνη   Οι σκύλοι αλυχτώντας ασχημονούν Οι άνθρωποι σωπαίνουν. Κάθε λογής μηχανές μεταφέρουν τώρα τις κραυγές τους Μετασχηματίζουν την ανημπόρια τους Την προσμονή τους Τα υψωμένα χέρια τους προς τον ουρανό, Σε λειτουργικότητα Σε αποτελεσματικότητα Σε στρες παραγωγικότητας. Άσκοπη ενέργεια για θορύβους γενικώς. Με κηροζίνη τα μάτια ανοιχτά […]

Ξεβόλευσέ τους με τους στίχους, ποιητή! Βάλε τους φωτιά! [Σελ.15]   Ποίηση γράφεις για να ξορκίσεις –ίσως- την μοναξιά σου. [Σελ.27] Θέατρο ήπιες Βογιατζή! Και ξέρασες (ω) ομορφιά! [Σελ.45]   Έρωτας θα πει: «Το βλέμμα σου τα φταίει» Κι αυτό αρκεί. [Σελ.55] Δεν σε αγαπώ Οπότε δεν υπάρχεις στον κόσμο αυτό. [Σελ.61] Ασημίνα Ξηρογιάννη – […]

Άκου! σου έλεγα τότε την αλήθεια την ήξερα τότε την αλήθεια —Όχι, μου έλεγες τα πουλιά φυτρώνουν τα γουρούνια πετάνε τα λουλούδια περπατάνε οι άνθρωποι, λένε πάντα ψέματα σου έδειχνα ένα πουλί έλεγες —Είναι λουλούδι σου έδειχνα ένα λουλούδι όχι, έλεγες —Είναι πουλί κι οι άνθρωποι λένε πάντα ψέματα τώρα εγώ βλέπω το φεγγάρι αυτό […]