Ποίηση

Αγιάζι   στα σώματα των ταχυδρόμων που μεταφέρουν αγιασμό από τον ουρανίσκο των ασβεστωμένων θόλων πορφυρής προσευχής,   πάνω στα βουνά των πόλεων.   Τα χέρια σου να σπάσουνε τους υπονόμους των δέντρων λεφτερώνοντας τους παράνομους στη βαρύτητα του σκοταδιού, που απλώνεται σεντόνι στην ύπαιθρο,   των ματωμένων νεκρών   εκτός ιστορίας. Ο Παναγιώτης Δήμου […]

[φταίξιμο]                        πλέον περνώ συχνά τη θεωρία του χάους γι’ ατυχία – δε φταίει ο άλλος που εσύ έχεις κακό εαυτό είναι μια ωραία αντίδραση στο μου βγάζει τον κακό μου εαυτό και μια πεταλούδα φέρνει βροχή στην πόλη βέβαια για χάρη ενός ποιήματος βρέχει […]

(17 Νοεμβρίου 1973) Δίχως τουφέκι και σπαθί, με τον ήλιο στο μέτωπο, υπήρξατε ήρωες και ποιητές μαζί. Είστε το Ποίημα. … Απλώνοντας το χέρι μου δε φτάνει ως εκεί που ωραία λουλούδια σε υψηλό λειμώνα τις μορφές σας λιτανεύει ο αέρας της αρετής. Ω παιδιά μου, μπροστά σ’ αυτό το ποίημα μετράει μόνο η σιωπή.

Σήκωσα το σεντόνι και ήταν πάλι γυμνή πλάι μου και πριν χαθεί γύρισα να την κοιτάξω και μη με κοιτάζεις μου είπε δεν είμαι το σώμα που αγάπησες αλλά εκείνο που θέλεις να θυμάσαι κι εκείνο που δεν μπορείς να θυμηθείς κι εκείνο που νομίζεις πως θυμάσαι. Γιώργης Παυλόπουλος – Λίγος άμμος – Νεφέλη, 1997

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες στα περασμένα χρόνια. Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα και σε βροχή, σε χιόνια, δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες. Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα, μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου […]

[Ο δαίμονας στον άνθρωπο] Βρέθηκε τότε και ρώτησε ο δαίμονας τον άνθρωπο: — Θα το αφήσεις για να έρθεις μαζί μου; Ξέρεις ότι θα έχεις αυτό που ποθείς, μα θα είναι στην Κόλαση. — Άσε με να σκεφτώ, απάντησε κείνος. — Τη θέλω τώρα την απάντηση. — Για πόσο μου λες πως θα κρατήσει; — […]

Κάποτε θα σου διηγηθούν όλες τις λεπτομέρειες της ζωής σου, αλλά εσύ δε θα τις γνωρίζεις, κι άλλοτε σε μια πάροδο ή σ’ ένα καφενείο βλέπεις πρόσωπα για πρώτη φορά κι όμως νιώθεις ότι έζησες πολύν καιρό μαζί τους, σε ποιάν άλλη ζωή τάχα ή στη μοναξιά του φθινοπώρου ή μες στ’ όνειρο για έναν […]

Η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει   Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη   Η ποίηση καθυστερεί τη μεταμόρφωση κάνει πιο δύσκολη την καθημερινή μας πράξη   Νίκος – Αλέξης Ασλάνογλου – Ο δύσκολος θάνατος- […]

κομμένα πόδια κομμένα χέρια κομμένες γλώσσες κεφάλια δίχως σώμα σώματα δίχως πατρίδα   μιαν έρημος πλημμυρισμένη στο αίμα μια θάλασσα άνυδρη από την σήψη * “για μια πατρίδα καμωμένη από θάνατο” φώναξε   κι έπειτα ύψωσε τα μάτια προς τον καπνισμένο ουρανό   “Αλ Μουίντ”, συνέχισε, “αυτό είναι το έργο Σου;”   κι ήπιε το […]