Ποίηση

[Στα Όνειρα] Μου λες όλα είναι μάταια Εφήμερα… Ίσως, σου λέω Ίσως… Όμως στα όνειρα Η ψυχή μεταμορφώνεται Παίρνει πολύπλοκη μορφή Ο πατέρας γίνεται άνεμος Η μητέρα είναι δέντρο Με πέτρα μοιάζει η αδερφή Οι σκέψεις θυμίζουν σύννεφα Οι ήχοι πετούν σαν πεταλούδες Τα αισθήματα στάζουνε βροχή Μέσα στα όνειρα Τα πάντα μεταπλάθονται Ξαναγεννιούνται Τίποτα […]

TENDER(III) Ανάμεσα στο σκυλολόι τής νύχτας Που γαβγίζει στ’ αφτιά μου Πιωμένοι που παραπαίουν στο πάσο Ψάχνοντας τα ψιλά στις τσέπες να πληρώσουν Άλλη μια γύρα για το δρόμο Που δε νομίζω ότι βγάζει πουθενά Φουντικοί και χασίστες Που θα λαχάνευαν ακόμη και τη μάνα τους Για ένα τσιγαριλίκι Ο μπάρμαν χαμογελά με συγκατάβαση Και […]

[Ωδή Πρώτη] Είμαι όλος το σώμα σου Το κοραλλένιο φιλί σου όλος Είμαι το στόμα που φίλησες Κι έγινε στόμα σου Είμαι τα πόδια που άνοιξα Με ένα φύλο που πια άλλαξε Κι έγινε μια ρωγμάτωση σάρκινη Είμαι η πένθιμη καρδιά που άνοιξες Και πια δεν γνωρίζει Για ποιον χτυπάει Είμαι το σκοτάδι των ματιών […]

Όταν λείπω, η ορχήστρα ξεκουράζεται. Οι φωνές κοιμούνται. Ο γρύλος σταματά. Το ψυγείο όμως, κοιμισμένη αρκούδα, ροχαλίζει. Το κρεβάτι διορθώνει τα βαθουλώματα, τα αποτυπώματα και τα φιλιά σου. Ένα φως κάθεται παντού, μικρό παιδί και περιμένει. Το σπίτι ανοίγει, αναπνέει όπως ακορντεόν. Επιστρέφω. Ο άνεμος δεν είναι ευνοϊκός και μου σχίζει τις χάρτινες επιδιώξεις μου. […]

“Almost blue”      [Ch.Baker cover] Β’. Αυτά είναι χάρτινα καρφιά Δεν είναι στίχοι• τού τζιτζικιού Και τού τυχάρπαστου εαυτού μου Που λέει πως γράφει Για να κλείσουν οι θυμωμένες του πληγές• Να με σφυροκοπάς με λόγια ως τα χαράματα Ώστε να ξαναπιάσω το τραγούδι από την άκρη του Σφίγγα των πιο θολών νυγμών των αινιγμάτων. […]

Ι Αγάπη Που γεννιέται με την καθημερινότητα Που φθείρεται μαζί της Που στο τέλος αφήνει έναν σπόρο. Ένα μικρό Ευαγγέλιο Σε δύο γλώσσες. ΙΙ Φρεσκολουσμένο το κλαδί από ψιλή βροχή. Χορευτά, απ’ τον αέρα χορευτά Σπρώχνεται η πνοή μας. Σχεδόν τα πάντα αντιφωνούν Άπειρους παραδείσους.   Αντώνης Μπουντούρης

Almost blue                          [Ch. Baker cover] Ο Chet λιώνει τη μελωδία μέσα στις σκέψεις μου Μετά από τόσο πετροπόλεμο τού πλήθους Που έχει βουλώσει τ’ αφτιά του με κερί Σειρήνες ακούγοντας στα σωληνάδικα• Αν ήξερα τέτοια σάλπιγγα Ίσως ξυπνούσα τους νεκρούς Ίσως ξεσήκωνα όλα τα τριζόνια Για να κυλήσουν όλα μέλι γάλα Για να σε […]

Δεν είχαμε ούτε τα προς το ζην. Χρήματα για ολόκληρο φεγγάρι δεν υπήρχαν. Μια φέτα μόνο, κι αυτή αλκοολική από το πρώτο γέμισμα. Στις τσέπες μας φούσκωναν μεταλλικά καπάκια μπίρας. Για στέγη ούτε λόγος. Μια χούφτα αστέρια φιλοδώρημα, αιώνια αφημένα στο ουράνιο στερέωμα. Οι ζωές μας έρμαιο μιας νύχτας ιδιοφυούς, που έπλαθε σώματα με κόκκινους […]

            [Επίλοιπα χρόνια]             Σ’ αυτή  την πόλη Τι κάνουμε Άφατοι Αλαφιασμένοι Για πάντα ηττημένοι Ανεβαίνοντας κατεβαίνοντας ατελείωτα σκαλοπάτια Πέφτοντας εμμονικά σε γνωστά και άγνωστα αδιέξοδα Στριφογυρίζοντας σε σταματημένα καρουζέλ Σ’ αυτή την πόλη Τι περιμένουμε Ο ένας τον άλλον Ο ένας πλάι στον άλλον Ο ένας απέναντι στον άλλον εγκιβωτισμένοι μόνοι Με τσαλακωμένα πουκάμισα […]

Στάζει η θάλασσα χύνεται ως τα έρημα ρείθρα της κόκκινης πόλης      Λάσπη στον χρόνο που συγκρατεί τον ψημένο πηλό της χτίζει και τον γκρεμίζει με βερβέρικες  λέξεις στα θρύμματα   βάφει η ώχρα το αναπάντεχο γιατί του ουρανού στο κατάξερο νήμα  λιποψυχεί καταμεσής η ορθωμένη αυγή της Εσαουίρα που στέκεται μόνη  στην πλατεία της […]