[Έρωτας και ψυχή] Τέρας: Αφού στα Τάρταρα μ’ αφήνεις στη σκέψη μου αφρός θε να γενείς άκου μονάχα πριν να φύγεις την ιστορία αγάπης του Έρωτα και της ψυχής. Έρωτας: Απόγονος ενός πτηνού του χρόνου που αποδημούσε σ’ άλλο υπαρκτό σ’ έναν δικό του νότο και χύθηκε σαν κρόκος κι έγινε πυρήνας το Τυχαίο αλώνοντας […]
Ποίηση
Μίλτος Σαχτούρης | Ζωή
Νύχτα σ’ ένα φαρμακείο ένα άλογο γονατισμένο τρώει τα σανίδια ένα κορίτσι μ’ ένα έγκαυμα παράξενο πράσινο γιατρεύεται ενώ το φάντασμα απελπισμένο κλαίει στη γωνιά
Β. Κ. Μάργαρης | Πόθος
Ονειρεύομαι τη μακρινή μέρα που η ανθρωπότης θα ‘ναι μια απέραντη γαλήνια θάλασσα ακύμαντη κι ειρηνική, σαν ένας τεράστιος γυάλινος καθρέφτης που μέσα του θα βρίσκουμε τον εαυτό μας. 1968 Β. Κ. Μάργαρης – Ποιήματα (1965-1985)- Ηριδανός, 1986
Πέτρος Κ. Βελούδας | Δύο ποιήματα
[Άχρωμα χώμα] Στις πλεξούδες του ήλιου δαμάζεται η φυγή του ονείρου τρισδιάστατη υποταγή χρυσοκίτρινη κεντημένη στέγη κάτω από το φόβο του ουρανού… Αγωνίσματα αλλοτινών εποχών κύματα πέτρινων στοιχημάτων στη σκέπη του χρόνου… Άχρωμο…χώμα σκεπάζει τις σκέψεις, βυθίζει τις επιθυμίες νοθεύοντας με θλίψη τις ιδέες και δράσεις της ανταλλαγής διεκδικήσεων…Στις πλεξούδες του ήλιου ματώνει το χώμα […]
Μπέρτολτ Μπρεχτ | Το κάψιμο των βιβλίων
Όταν διέταξε το καθεστώς να καούν δημοσίως τα βιβλία με βλαβερό περιεχόμενο, και έπρεπε χίλια βόδια ν’ αναγκάζονται να σέρνουν κάρα ολόκληρα γεμάτα ως απάνω με βιβλία στους τόπους της καύσης, ένας κυνηγημένος ποιητής, απ’ τους καλύτερους, ανακάλυψε έκπληκτος εκεί που μελετούσε εμβριθώς τον σχετικό κατάλογο πως τα βιβλία τα δικά του είχαν μείνει έξω. […]
Νίκος Καρούζος | Η κενότητα της Κυριακής
Αυτός που σείει οντολογικά τον άνεμο κι απαστράφτει χώρος ανεκλάλητος όπου βοά συνεχώς η αγαθότητα – ξέρει πως είν’ ακαινοτόμητος έως θανάτου. Τίποτε δεν αντλεί απ’ την Ιστορία και συνέρημος με τον πάνθηρα γυρίζει μια μικρού μήκους ταινία μαυρόασπρη εκτός κινηματογράφου.
Raymond Carver | Δωμάτια όπου οι άνθρωποι ουρλιάζουν και πληγώνουν ο ένας τον άλλο
[Να πίνεις και να οδηγείς] Είναι Αύγουστος και δεν έχω διαβάσει ούτε ένα βιβλίο εδώ και έξι μήνες εκτός από κάτι που λεγόταν Η υποχώρηση από τη Μόσχα του Κολενκούρ. Όπως και να ‘χει πάντως, είμαι ευτυχισμένος που οδηγούμε το αυτοκίνητο με τον αδερφό μου και πίνουμε Old Crow από το μπουκάλι. Δεν έχουμε κάπου […]
Ντουρς Γκρυνμπάιν | Μικρή στήλη με ρήσεις
Έξω η νύχτα – μέσα ο αντίλαλός της. Απ’ την ώρα που γεννηθήκαμε. Έτσι είναι Όλα τα χρόνια κι όλο το χρόνο που σου απομένει ακόμα Ν’ ανασαίνεις, να πεθαίνεις σ’ ελεύθερη πτώση… Πυκνοκατοικημένη όλη η γη, μονάχος δεν ζει κανένας πια. Το σώμα – μια πλάνη αιματωμένη. Σε προδίνει Αυτός ο συνένοχος της νύχτας. […]
Θωμάς Γκόρπας | Δόξα της Κυριακής
Η κοπέλα απέναντι στο άλσος συνομιλεί μ’ επιθυμίες κι ατσάκιστα μυστικά. Τα χέρια της δείχνουν τους δρόμους τα πόδια της προσανάβουν το τραγούδι της χλόης τα μάτια της καλημερίζουν το δροσερό φως. Ο ήλιος λάμπει στο μέτωπό της το μέτωπό της λάμπει πιο καλά από τον ήλιο. Τ’ ανεξάντλητα μαλλιά της μουσική που θέλει να […]
Charles Baudelaire | Το Κρασί του Δολοφόνου
Η γυναίκα μου πέθανε, είμαι λεύτερος! Μπορώ λοιπόν, να πίνω ως την υπερβολή. Όταν γύριζα αδέκαρος, Οι κραυγές της μου ξέσκιζαν την ψυχή! Όσο κι ένας βασιλιάς είμαι ευτυχής. Ο άνεμος είναι καθαρός, θαυμάσιος ο ουρανός… Είχαμε ένα καλοκαίρι όμοιο Όταν κοντά της έγειρα θερμός εραστής! Η φοβερή δίψα που με ξεσκίζει Θα ‘χε ανάγκη […]