Μέ τήν ριπή τοῦ ἀνέμου στά μαλλιά Τῆς γυναικός πού στροβιλίζεται μέσ’ στό σαλόνι Καί παίρνει τήν ζωή ὅπως τῆς ἔρχεται Καί μέ στολίδια καί παιδιά Πού τήν λατρεύουν κι ὅλο λέγουν τὄνομά της Καί μέ τούς ἄνδρες πού σηκώνουν Ὄρθιο τό χέρι τους στόν οὐρανό Μεσ’ στήν ἐξαίσια λειτουργία τῶν παλμῶν τους Στόν στρόβιλο […]
Ποίηση
Διονύσιος Σολωμός | Νεκρική Ὡδή I
1 Ἀπ’ αὐτά, πού σοῦ ἐχύσαν ἀπάνου ἕνα παίρνω θανάτου λουλούδι, καί πικρά τό στερνό σου τραγούδι, γλυκέ υἱέ τοῦ αδελφοῦ μου, ἀρχινῶ. Ἔχει ἀπείραχτο χρῶμα τό φύλλο, ὅπως ἤτανε ζῶντας τό χεῖλο, πού τῆς νιότης γλυκά τό λουλούδι ἐγελοῦσε δροσᾶτο, λαμπρό· τώρα ἐσβήσθη, κι ἀργά τό τραγούδι τό στερνό σου μέ κάνει νά πῶ. […]
Ρώμος Φιλύρας | Μια παρουσίαση από τον Γιάννη Δάλλα
ΚΙ ΕΠΕΙΤΑ ΕΓΩ ΝΕΚΡΟΣ Καί ἐγδυνόσουνα. Κι ἐφτερούγιζαν γύρω σου χιλιάδες ἔρωτες μέ μικρά φτερά κι ἔβλεπα πέταλα ρόδων νά σκορπιοῦνται στά λευκά σου σεντόνια καί τόν ἐαυτό μου ἀνάποδα στό προσκέφαλό σου νά μετρῶ τοῦ ταβανιοῦ σου τά σχέδια ὥσπου νά ΄ρθεις. Ἤρθες; Ἄς παίξει ἡ μουσική τό ἐμβατήριον τῶν μεγάλων ἐμπνεύσεων, ἄς ἀνακρούσει τό […]
Τ.Σ. Έλιοτ | Δέκα χορικά απ’ το “Βράχο”
ΈΚΤΟ ΧΟΡΙΚΟ 285 Ειν’ δύσκολο γι’ αυτούς που δεν γνωρίσανε ποτέ τους διωγμούς, Και που ποτέ ένα Χριστιανό δε γνώρισαν, Τούτες τις διηγήσεις για τους διωγμούς των Χριστιανών να τις πιστέψουν. Ειν’ δύσκολο γι’ αυτούς που ζουν κοντά σε Τράπεζα Για την ασφάλεια ν’ αμφιβάλουν των χρημάτων τους. 290 Ειν’ δύσκολο γι’ αυτούς πουζούνε […]
Αλεξάντρ Πούσκιν | Έλα να με φιλήσεις
Έλα να με φιλήσεις πριν τα ρόδα, τα πέταλα με θλίψη ξεφυλλίσουν, πριν οι βροχές του γκρίζου φθινόπωρου τα παραθύρια μου έρθουν να χτυπήσουν. Πριν ν’ απλωθεί παντού –τάφος- το χιόνι κι η ομίχλη μαρμαρώσει μου τα χείλια πριν να περιφρονήσω και πετάξω μεσ’ απ’ τα στήθια μου τη ζήλια! Έλα να με φιλήσεις τώρα, […]
Ελευθέριος Αχμέτης | Ιντερμέδιο
[Σου πάει ο Μπουκόφσκι] Ξέρεις γιατί σου είπα πως σου πάει ο Μπουκόφσκι; Καθόταν μια πόρνη δίπλα σου, πως το κατάλαβα; Έντονο ύφος, διάθεση εξομολόγησης και νυχτερινό βάψιμο απογευματιάτικα Α! Φορούσε και κάτι γυαλιά, μου έκανε εντύπωση! Οι πόρνες δεν φοράνε γυαλιά, έτσι δεν είναι; Εσύ άκουγες με κατανόηση. […]
Πιερ Πάολο Παζολίνι | Οι στάχτες του Γκράμσι
1. Δεν είναι του Μάη τέτοιος αέρας, ρυπαρός που κάνει πιο σκοτεινό ακόμη τον σκοτεινό ξένο κήπο: αυτός που με τυφλές ξαστεριές τον θαμπώνει… σαλιάρης, κιτρινωπός ο ουρανός απ’ τις σοφίτες σκεπάζει τις καμπύλες του Τίβερη, ζυγώνει στις σκουρογάλαζες του Λάτσιο βουνοκορφές. Νεκρική στάζει μια ειρήνη, ψυχρή και ξένη απ’ των γηραιών τοίχων τις οπές […]
Θωμάς Τσαλαπάτης | Το ξημέρωμα είναι σφαγή κύριε Κρακ
[Το κουτί] Έχω ένα μικρό κουτί που πάντα μέσα του κάποιον σφάζουν. Λίγο πιο μεγάλο από κουτί παπουτσιών. Λίγο πιο άχαρο από κουτί με πούρα. Δεν ξέρω ποιος, δεν ξέρω ποιον, μα κάποιον σφάζουν. Και ήχος δεν ακούγεται (εκτός από τις φορές που ακούγεται). Το τοποθετώ στη βιβλιοθήκη, στο τραπέζι όταν θέλω […]
Χαρά Ναούμ | Άγρυπνες αντιλόπες
[Κεφάλι στο νερό*] Εκείνη προχωρούσε αμίλητη Κι όλο κάτι της έπεφτε Ένα δάχτυλο μια μύτη Ένα μωρό απ’ την τρύπια τσέπη της ζακέτας Αυτός μονόφθαλμος κατά τη συμφωνία κοίταζε μόνο προς τα εμπρός Όταν ανέβηκαν στη γη την κοίταξε μετά από τόσες χιλιετίες Το πρόσωπό της φαγωμένο από την υγρασία και δυο λωρίδες φεγγαριού […]
Αντώνης Τσόκος | Ένα ποτήρι ακόμη, Τσαρλς
[Πένθιμα αναμενόμενο] Πρέπει να βρούμε τρόπο να γεφυρώσουμε τον έρωτα ανάμεσά μας. Δεν πάει άλλο. Με κούρασε η πτώση στο κενό. Έχω στα χέρια μου τα Άνθη του Κακού. Στο κεφάλι μου ένα φρικτό πονοκέφαλο. Δεν ξέρω αν πρέπει να πιω μια ασπιρίνη ή να ερωτευθώ την πρώτη Μαρία που θα βρεθεί μπροστά μου. Είναι […]