Σπίτι του όποιος μένει, όταν αρχίζει ο αγώνας κι αφήνει άλλους για την υπόθεσή του να παλέψουν, πρέπει να ξέρει (για να ‘ναι προετοιμασμένος) ότι όποιος επήρε μέρος στον αγώνα την ήττα αναγκαστικά θα μοιραστεί στο τέλος. Και κάτι άλλο: ουδέποτε εν τέλει αποφεύγει τον αγώνα όποιος θέλει τον αγώνα ν’ αποφύγει- καθώς για του […]
Ποίηση
Κώστας Καρυωτάκης | Κυριακή
Ὁ ἥλιος ψηλότερα θ᾿ ἀνέβει σήμερα πού ῾ναι Κυριακή. Φυσάει τὸ ἀγέρι καὶ σαλεύει μιὰ θημωνιὰ στὸ λόφο ἐκεῖ. Τὰ γιορτινὰ θὰ βάλουν, κι ὅλοι θά ῾χουν ἀνάλαφρη καρδιά: κοίτα στὸ δρόμο τὰ παιδιά, κοίταξε τ᾿ ἄνθη στὸ περβόλι. Τώρα καμπάνες ποὺ χτυπᾶνε εἶναι ὁ θεὸς ἀληθινός. Πέρα τὰ σύννεφα σκορπᾶνε καὶ μεγαλώνει ὁ οὐρανός. […]
π. Παύλος Καστανάρας | Μικρό άγημα
[Η καταστροφή] I Σε τούτο τον τόπο, που κάποιοι λατρέψανε από τα βιβλία, φέρανε βάρβαρα άρματα και μηχανές. Αφήσανε τον φόβο τους, κρατώντας τη σκανδάλη με το χέρι. Περνούσε ο καιρός. Γίνανε αγρίμια. Αγρίμια γίναμε και ‘μείς. Μα πώς να σε κάνει ο πόλεμος, να καταστρέφεις ό,τι αγαπάς! [σελ.21] [Του θανάτου] II […]
Μίλτος Σαχτούρης | Ἡ δύσκολη Κυριακή
Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ κοιτάζω πρὸς τ᾿ ἀπάνω ἕνα πουλὶ καλύτερο ἀπ᾿ τὸ πρωὶ χαίρομαι ἕνα φίδι τυλιγμένο στὸ λαιμό μου Σπασμένα φλυτζάνια στὰ χαλιὰ πορφυρὰ λουλούδια τὰ μάγουλα τῆς μάντισσας ὅταν ἀνασηκώνει τῆς μοίρας τὸ φουστάνι κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο ἢ ἕνας […]
Μαρίκα Συμεωνίδου | Παράξενη εξήγηση 22
[Εκείνος κι εκείνη] Εκείνος την πολιορκούσε Εκείνη χαμογελούσε Εκείνος την επιθυμούσε Εκείνη χαμογελούσε Εκείνος την απατούσε Εκείνη χαμογελούσε Εκείνη ξέχασε τη φωνή του Εκείνος τα γενέθλιά της Εκείνη ξέχασε τη γιορτή του Εκείνος την ευγένειά του Εκείνη τον αρνήθηκε Εκείνος την εκδικήθηκε Εκείνη γέλαγε, γέλαγε Εκείνος έκλαιγε, έκλαιγε Κι έλεγε «Μην την πιστεύετε – Ποίημα […]
T.S. Eliot | Έρημη χώρα. Προύφροκ. Οι κούφιοι άνθρωποι
[Απόσπασμα από τον πρόλογο του Γιάννη Αντιόχου] Πιθανόν να είμαι από αυτούς τους λίγους που δεν προτίθενται να χαρακτηρίσουν τη μετάφραση των συγκεκριμένων ποιημάτων του Τ. Σ. Έλιοτ ως μια επίπονη εργασία ή να προσδώσουν σ’ αυτό το μεταφραστικό έργο τον χαρακτήρα μιας μεγάλης, συστηματικής και πολύπλοκης ενασχόλησης με τις χιλιάδες σελίδες των ακαδημαϊκών […]
Νίκος Καββαδίας | Στεριανή ζάλη
Ο λοστρόμος κρατά μια καραβέλα, μισή μποτίλια τζίν και δυο μιγάδες, τη νύχτα μετοικούν οι Συμπληγάδες στα μπαρ του λιμανιού και στα μπορντέλα. Πηχτό πούσι σκεπάζει τα καρνάγια. West End – Thame’s street και διπλός έρως. Ας φυσάνε στο Πλάτα τα Παμπέρος, ας ρολάρει το κύμα στη Μπισκάγια. Χαμηλός ουρανός γιομάτος άστρα, μα δε μοιάζει […]
Κική Δημουλά | Πάσχα, προς Σούνιον
Η θάλασσα ψύχραιμη και ασύσπαστη, λες κι απ’ τις άκρες της σφιχτά την έπιασ’ η στεριά και την τεντώνει. Στην άκρη του γκρεμού, που συγκρατεί το θέαμα, ευωδιάζει ο ίλιγγος κατρακυλούν αυτοκτονίες… Αριστερά, η εποχή, Σε μια ακατάσχετη επιφοίτηση χρωμάτων. Κι εκεί, προσκυνητάρι κατηφές, έναν Χριστό, μη αναστάντα προφανώς, εγκλείει. Γιατί στεφάνι εκ πλαστικού επάνω […]
Κώστας Βάρναλης | Οι πόνοι της Παναγιάς
Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί; Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική; Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή, που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις. Συ θα ‘χεις μάτια γαλανά, […]
Σοφία Κουκουλά | θερινή ώρα
Και τότε η γυναίκα δέντρο είπε: Θέλω όταν κάποτε πεθάνω να γράψουν πάνω στον τάφο μου, «Η Οφηλία, το πνιγμένο κορίτσι, αμέλησε να πνιγεί γιατί είχε άλλες ασχολίες.» [Το κορίτσι της Δρέσδης] Στην μνήμη του Δημήτρη Δημητρόπουλου και στα παιδιά όλου του κόσμου που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν. Ένοικος απήχθη μυστηριωδώς. […]