Από παλιά και ρυπαρή βροχή όλοι οι νεκροί είναι μεθυσμένοι Στο παράδοξο κοιμητήρι του Λοφότεν˙ Το ρολόι του πάγου που λιώνει, από μακριά σημαίνει Στην καρδιά των φτωχών φερέτρων του Λοφότεν. Και χάρη στις οπές που έσκαψε η μαύρη άνοιξη Πάχυναν τα κοράκια από κρύα κι ανθρώπινη σάρκα. Και χάρη στο μπάτη με την παιδική […]
Ποίηση
Μανόλης Αναγνωστάκης | Χειμώνας 1942
Ξημέρωσεν ὁ δείχτης πάλι Κυριακή. Ἑφτὰ μέρες Ἡ μιὰ πάνω ἀπ᾿ τὴν ἄλλη Δεμένες Ὁλόιδιες Σὰ χάντρες κατάμαυρες Κόμπο λογιῶν του Σεμιναρίου. Μιά, τέσσερις, πενηνταδυό. Ἕξι μέρες ὅλες γιὰ μία Ἕξι μέρες ἀναμονὴ Ἕξι μέρες σκέψη Γιὰ μία μέρα Μόνο γιὰ μία μέρα Μόνο γιὰ μίαν ὥρα Ἀπόγευμα κι ἥλιος. Ὧρες Ταυτισμένες Χωρὶς συνείδηση Προσπαθώντας […]
Οκτάβιο Παζ | Μονόλογος
Κάτω απ’ τις σπασμένες στήλες ανάμεσα στο κενό και στον ύπνο διασχίζουν τις άγρυπνες ώρες μου οι συλλαβές απ’ τ’ όνομά σου. Η μακριά και πυρρόχρωμη κόμη σου αστροπελέκι του καλοκαιριού δονείται στην πλάτη της νύχτας με γλυκιά δριμύτητα. Ρεύμα σκοτεινό του ονείρου που κυλά ανάμεσα στα ερείπια κι απ’ το τίποτα σε συναρμολογεί: πικρές […]
Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου | Μεσάνυχτα και κάτι
Στάθηκα στον εξώστη της φωτιάς που σιγόκαιγε μέσα μου κι αφουγκράστηκα τη ζωή. Ήταν μεσάνυχτα και κάτι. Ζήτησα να πιω λίγο φως από εκείνο που μπόρεσε να υποτάξει το ανυπόταχτο να αναδυθεί από την ετυμηγορία της φυγής να σπάσει τις αλυσίδες που το έδεναν στον βράχο της σιωπής την ώρα που το Βόρειο Σέλας έβλεπε […]
Πέντε δανοί ποιητές στον 21ο αιώνα | Thomas Boberg – Katinka My Jones – Marianne Larsen – Peter Laugesen – Henrik Nordbrandt
Thomas Boberg [Νερό] Στη διπλανή πόλη είναι όλες οι πόρτες ανοιχτές. Στη διπλανή πόλη βρέχει ξαφνικά από τον ήλιο. Στη διπλανή πόλη ο θάνατος είναι μια αστεία ιστορία. Στη διπλανή πόλη όλα τα αινίγματα αρχίζουν με Α. Στη διπλανή πόλη υπάρχει ο τέλειος χώρος. Στη διπλανή πόλη πρέπει να κάνουμε αυτό που θέλουμε. Στη διπλανή […]
Τάσος Λειβαδίτης | Μητρικές προβλέψεις
Κι η μητέρα φορούσε πάντα φαρδιά φορέματα, για να σκεπάζει ίσως κι εκείνον που δε γίναμε ποτέ. Τάσος Λειβαδίτης – Βιολέτες για μια εποχή – Κέδρος, 1985
Αλέξανδρος Λαβράνος | Ανώνυμη χώρα
ΟΥΤΙΣ [Απόσπασμα] Αβέβαιος, κατέβηκα με βέβαιη τρέλα ανάμεσα στους νεκρούς τον Όμηρο, τον Πεσσόα, τον Ρεμπώ τον Σινάτρα, τον Γκεβάρα, τον Χριστό Παρόλο που μοιάζω να πεθαίνω, γεννιέμαι. Ανακαλύπτω έναν λόγο σαν έργο του Μοντιλιάνι. Γυμνός, οπιούχος, απλός, μακρυλαίμης με δυο άδειες θέσεις στα μάτια. Τοποθετεί καθένας τα δικά του. Ένα βλέμμα χάος λύνει τους […]
Βολταίρος | Ποίημα για την καταστροφή της Λισαβόνας
Την 1η Νοεμβρίου 1755, στις εννέα και μισή το πρωί, η πόλη της Λισαβόνας συγκλονίζεται από ένα μεγάλο σεισμό που γίνεται αισθητός μέχρι τη Βενετία. Αμέσως εκδηλώνεται μια πυρκαγιά που θα διαρκέσει σχεδόν έξι ολόκληρες ημέρες. Λίγο μετά τις πρώτες δονήσεις, ένα τεράστιο κύμα κατακλύζει το λιμάνι, σαρώνοντας ανθρώπους και κατοικίες, γκρεμίζοντας ό,τι είχε […]
Τσέζαρε Παβέζε | Είσαι σαν κάποια χώρα
Είσαι σαν κάποια χώρα που ποτέ κανένας δεν είπε. Τίποτα δεν περιμένεις παρά μονάχα τη λέξη που θ’ αναβλύσει απ’ τα βάθη σαν τον καρπό ανάμεσα στους κλώνους. Είν’ ένας άνεμος που σε προφταίνει. Πράγματα στεγνά, ξαναπεθαμένα σου φράζουν τον δρόμο, τα παίρνει ο άνεμος. Μέλη και λέξεις αρχαίες. Τρέμεις μέσα στο καλοκαίρι. […]
Γιάννης Ρίτσος | Ο τρελός
Τι ψέματα εφευρίσκει ο άνθρωπος για να κρατήσει μια μικρή θέση σε τούτη τη γη. Τις νύχτες αποχωρούν οι τροχονόμοι, τα καταστήματα κλείνουν, τ’ άστρα ενθαρρύνονται στα δυτικά. Κι αργότερα ακούγεται ο τρελός της γειτονιάς με τον κόκκινο σκούφο να τραγουδάει στον λασπωμένο δρόμο ένα τραγούδι λυπημένο, ένα παιδιάστικο τραγούδι με πολλές πολλές ρυτίδες. […]