28η Μαρτίου Μαύρη γάτα, γλυκιά επισκέπτρια ας δώσουμε η μια στην άλλη όση ευχαρίστηση μπορούμε, στα γρήγορα, ναι, κολλητά ας καθίσουμε μαζί στον ήλιο, ας χαϊδευτούμε με τα χέρια και τις μούρες μας, ας είμαστε θερμές και τρυφερές κι απολαυστικές, ναι, πρέπει να απολαύσουμε η μια την άλλη όσο είμαστε μαζί στον ήλιο γιατί εδώ […]
Συντάκτης: AntonisTsokos
«Ό,τι έχουμε είναι η περιεκτικότητα του τώρα».
Γράφει η Ευαγγελία Χαραλάμπους Για το βιβλίο του Κωνσταντίνου Παπαγεωργίου: Το χρονικό του πένθους, (Εκδόσεις Επίμετρο, Αθήνα, 2025). Το βιβλίο αυτό είναι ένα εξαιρετικά καλογραμμένο δοκίμιο που πραγματεύεται το θέμα του θανάτου και του πένθους. Πετυχαίνει να καλύψει ένα κενό στη βιβλιογραφία γύρω από το πένθος και τον χειρισμό του. Καθώς το διάβαζα, ένιωθα τόσο […]
Τα παιδιά του ποταμού
Τα παιδιά του ποταμού εκλογές Υπόθεση Λορσύ […Μυθολογία, Μ. Χατζιδάκις…] Η περίπτωση του Ζεράρ Λορσύ φαντάζει ενδεικτική για την πλατιά καρδιά του Μάνου Χατζιδάκι. Διότι, ακόμη και αν πρόκειται για ένα ποίημα με αβέβαιη μοίρα και ραγισματιές ανθρωπιάς εδώ και εκεί, ακόμη και αν περιέχεται μες στη μεγάλη ιστορία της “Μυθολογίας” του συνθέτη, η περίπτωσης […]
Νίκος Β. Ορφανός | Όνειρο
Κοιτώντας από το παράθυρο είδε τους δρόμους άδειους μέχρι την γκρίζα θάλασσα, τον ουρανό να μετανιώνει για όλα, ν’ αποσύρεται Είδε το σκουριασμένο φως γύρω απ’ τα σπίτια. Έγραψε στο χαρτί μπροστά του: Σκουριασμένο φως Είδε το αγόρι στο πράσινο ποδήλατο ν’ απομακρύνεται. Έγραψε: Το αγόρι Το ήξερε τώρα πώς κοιμόταν και τ’ όνειρο του […]
Απόστολος Θηβαίος | Ο Χιονοφάγος ή το πιο βαθύ στοιχείο
[…αφήγημα με αφορμή το βιβλίο του Α. Χιόνη “Όντα και μη Όντα” Μια ιστορία…] Είχε ξεχαστεί και μόνο σαν τον έλουσε το κίτρινο το φως της ξέφρενης μοτοσικλέτας κάπως ξαναβρήκε τον εαυτό του. Στο βάθος του δρόμου είχαν ανάψει τα φώτα, τριγύρω κάτι λίγοι διαβάτες, πρόσωπα ενός δράματος που πέρασε και πάει. Μερικοί από […]
Αργύρης Λάκκας | Memento mori
Τάφοι ανοιγμένοι. Συλημένοι. Γκρεμισμένοι. Ποιος ξέρει πώς. Τι κρίμα. Βουλιάζει η καρδιά μου να βλέπω χαλασμένους τάφους. Λέω, πάει. Μίσεψε η γενιά. Δεν έχει απογόνους να ανάβουν το καντήλι. Μια στο τόσο να ξεχορταριάζουν… Ίσως και να ’χει. Ποιος ξέρει. Εσύ άλλωστε καθάρισες ποτέ τον τάφο των προγόνων σου; Όσων ήρθαν πριν από εσένα; Μήπως […]
Δημήτρης Καρπέτης | Σπονδή
Χάνομαι στην επερχόμενη φαντασίωση, η συναίνεση έλυσε τους μυς. Κινήσεις που απορρέουν απο μια θέληση για πράξεις ανάρμοστες. Σε κίνδυνο τίθεται η απραξία. Χωρίς ενδοιασμούς παραλογίζομαι, βυθίζομαι στη δίνη ενός κορμιού ακάλυπτου. Τη σάρκα μου σπονδή προσφέρω για ένα επιχείρημα παράτολμο, το θαυμασμό σε μια ψυχή επίλεκτη. Μια Κυριακή το άψυχο πια σώμα μου θάψτε […]
Νέα κυκλοφορία από τις Εκδόσεις Κείμενα | Νίκος Ερηνάκης – Υπερδιαλεκτική της ευτοπίας: ανθρωπινότητα, τεχνητότητα, ελευθερία
επιμέλεια Αναστασία Λαμπροπούλου Για πρώτη φορά μετά την καθοριστική τομή της νεωτερικότητας τίθεται εκ νέου με τόσο επείγοντα τρόπο το οντολογικό ερώτημα: «Τι είναι ο άνθρωπος;». Όχι μόνο τι συγκροτεί την ανθρωπινότητά μας αλλά και τι θα θέλαμε να τη συγκροτεί. Όχι μόνο τι είναι και πώς λειτουργεί εντέλει η τεχνητή (γενική) νοημοσύνη αλλά και […]
Τα σημεία της αναφοράς
[…τ’όνειρό σου ανασταίνω και το κάθε σου γιατί, επειδή “τίποτε δεν πάει χαμένο”. Έτσι δεν είναι;…] Η γενιά Να το κλείσουμε, λοιπόν. Να μην ξαναπούμε τίποτε, να σφίξουμε τις καρδιές μας σαν να δένουμε τα χέρια μας. Και να υποσχεθούμε ο καθένας σιωπηρά, πως άμα χρειαστεί, μια αρχαία νύχτα, από την αρχή θα βγούμε στους […]
Πέτρος Κ. Βελούδας | Άγνωστοι νεκροί
Γυρίζει… μέσα στις στοές της σκέψης ένας επισκέπτης ιδεών ανίδεων απωθημένων… Ανέστιος πόνου θηρευτής ονείρων Και εκεί τα μάτια του αστράφτουν κάθε νύχτα και μοιάζουν σαν δυο φεγγάρια που αγκαλιάζουν της νύχτας τον θρήνο… Κυρτωνει ο ίσκιος του ακουμπισμένος στην γέρικη υπομονή και προσπαθεί βήμα το βήμα να περπατήσει ενθυμούμενος τα ονόματα των νεκρών… Γυρίζει […]