28η Μαρτίου
Μαύρη γάτα, γλυκιά επισκέπτρια
ας δώσουμε η μια στην άλλη
όση ευχαρίστηση μπορούμε, στα γρήγορα,
ναι, κολλητά ας καθίσουμε μαζί
στον ήλιο, ας χαϊδευτούμε
με τα χέρια και τις μούρες μας,
ας είμαστε θερμές και τρυφερές κι απολαυστικές,
ναι, πρέπει να απολαύσουμε η μια την άλλη
όσο είμαστε μαζί στον ήλιο γιατί εδώ
όλες οι μαύρες γάτες μου πεθαίνουν
κι ο φίλος μου πεθαίνει εδώ
από το ίδιο του το χέρι αυτό που υψώνει
κι όλο υψώνει το ποτήρι κι η λιακάδα
δεν διαρκεί πολύ εδώ
που απόγειος άνεμος φυσά
κι όλο φυσά, τρυφερά κι αδυσώπητα
προς την άβυσσο την αλμυρή, δεν είναι αυτό
μέρος για γάτα ή για φιλία.
Νύχτα 28ης προς 29η Μαρτίου
Μαύρη γάτα μη δένεις την καρδιά μου
με το κλάμα σου,
το σκοτεινό σου πρόσωπο στημένο
μπροστά στην πόρτα μου, όλη τη νύχτα
κλαίγοντας, ζητώντας κάποια
που δεν έχει να σου δώσει τίποτα.
Είναι υπόσχεση ένα χάδι;
Μαύρη γάτα, εγώ είμαι που έπρεπε
να κάνω σχέδια κι εσύ αυτή που ολόψυχα να ζει.
Αλλά εσύ χωρίς κανένα μέλλον
κάνεις σχέδια και το δικό μου το παρόν
τώρα είναι αξεδιάλυτο απ’ το κλάμα σου.
Αλήθεια, ναι, έπρεπε να είχα βοηθήσει
περισσότερο, το ξέρω, και τώρα θα έπρεπε
να έχω να προσφέρω κάτι
περισσότερο από ένα άγγιγμα στον ώμο
και ένα Γεια, πώς πάει.
Είναι τα πάντα υποσχέσεις;
Κι είναι όλες τους προδομένες;
29η Μαρτίου
Eίσαι απάτη μαύρη γάτα.
Εδώ πιο κάτω έχεις κυρά
που τις τηρεί τις υποσχέσεις της
αλλιώς δε θα ήσουν η θρεμμένη
η γάτα, η δυνατή, η ζόρικη
η γάτα που είσαι. Μου τα πε ο γείτονας.
Έπρεπε να είχα ακούσει τα κοράκια
όταν σε κράζανε, απάτη, απάτη,
από τους στύλους πάνω.
Oι άσπιλες περιστερές.
Μου είπε ο γείτονας πως καταξέσκισες
την παρδαλή γατούλα του. Μαυρόψυχη.
Αιμοβόρα. Μου έγινες μάθημα.
Είναι όλα ένα μάθημα;
Μαύρο είναι το μάθημα
που με μαθαίνει ο φίλος μου.
Για τη ζωή που όλο δένεται σαν κόμπος
ώσπου πια δεν υπάρχει τρόπος να λυθεί
γιατί το μέλλον έχει γίνει
παρελθόν και το παρόν δε βρίσκει τρόπο.
Με κανένα τρόπο.
30η Μαρτίου
Κανένας τρόπος δεν υπάρχει ν’ αγαπάς ωφέλιμα.
31η Μαρτίου
Είσαι ένα τέρας μαύρη γάτα
πίσω απ’ τους τοίχους να ουρλιάζεις
όλη τη νύχτα πάνω στη σκεπή
θρηνώντας και εκλιπαρώντας άνοιξε άνοιξε
πάρε με πάρε με στις τρεις τα ξημερώματα.
Την ταπεινή να ξεφωνίζεις έλξη μας,
σαν ψεύτικα παραφουσκωμένο πάθος
δράμα εγκατάλειψης ανύπαρκτο
μια δόση μαύρης δυστυχίας. Γιατί, γιατί;
Γιατί μας κάνεις και τις δυο δυστυχισμένες;
Γιατί μας τιμωρείς; Ποιος είναι ο λόγος;
Είναι γιατί καθίσαμε μαζί στον ήλιο;
Ποιο ήταν το λάθος μας;
4η Απριλίου
Διαβόλισσα μικρή της αθωότητας
ο ήλιος λάμπει, έλα να χαϊδευτούμε
πάλι και να σμίξουμε, ναι,
ας βιαστούμε, ναι, τα πάντα
να προσφέρουμε χωρίς τίποτα δεδομένο
χωρίς να δώσουμε ή να προδώσουμε υποσχέσεις
και ούτε η ενοχή
ούτε η πείρα
να μπουν ανάμεσα σ’ αυτή που χαϊδεύει κι αυτή που χαϊδεύεται,
σ’ αυτόν που προσφέρει και σ’ ό,τι προσφέρεται.
Στο πέρας της εμπιστοσύνης,
τι αέρας μένει ν’ αναπνέουμε;
Μετάφραση: Κατερίνα Βυζά
Η Ursula Kroeber Le Guin (1929-2018) ήταν αναγνωρισμένη και δημοφιλής συγγραφέας εικοσιενός μυθιστορημάτων, έντεκα συλλογών διηγημάτων, τεσσάρων βιβλίων με δοκίμια, δώδεκα παιδικών βιβλίων, έξι ποιητικών συλλογών και τεσσάρων μεταφραστικών έργων. Για το εύρος και την πρωτοτυπία της δουλειάς της, έλαβε πέντε φορές το βραβείο Nebula και πέντε το βραβείο Hugo καθώς και το βραβείο PEN/Malamud και πολλά άλλα. Το 2014 της απονεμήθηκε το Μετάλλιο Διακεκριμένης Προσφοράς στα Αμερικανικά Γράμματα του Εθνικού Ιδρύματος Βιβλίου ενώ, το 2016, υπήρξε από τους λίγους συγγραφείς που εκδόθηκαν εν ζωή από τoν μη κερδοσκοπικό οργανισμό Library of America.