Τάφοι ανοιγμένοι.
Συλημένοι.
Γκρεμισμένοι.
Ποιος ξέρει πώς.
Τι κρίμα.
Βουλιάζει η καρδιά μου
να βλέπω χαλασμένους τάφους.
Λέω, πάει.
Μίσεψε η γενιά.
Δεν έχει απογόνους να ανάβουν το καντήλι.
Μια στο τόσο να ξεχορταριάζουν…
Ίσως και να ’χει.
Ποιος ξέρει.
Εσύ άλλωστε καθάρισες ποτέ
τον τάφο των προγόνων σου;
Όσων ήρθαν πριν από εσένα;
Μήπως ξέρεις πού κοιμόνται;
Πού πέφτει το λευκό τους μνήμα;
Που βγάζει η γης χορτάρι από τα σωθικά τους;
Όχι. Σιγά μην ξέρεις.
Και γιατί να ξέρεις;
οι ζωντανοί με τους ζωντανούς,
κι οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους.
Γαμώ! Δυο λεπτά κάθισα να γράψω,
Και με ’φαγαν τα κουνούπια.
Τι τα θες,
βράζει το αίμα μου.
Εδώ που δεν υπάρχει ζώσα ψυχή, μάλλον κάνω μπαμ…
Και εντέλει, οι φαγούρες και οι σκοτούρες
είναι για μας τους ζωντανούς.
Ή νομίζεις ότι οι «κεκοιμημένοι» σκοτίζονται
για αν είναι το μαρμάρινο κρεβάτι τους
στρωμένο ή για ξέστρωτο;
Ό,τι ήταν να γίνει, έγινε,
και ό,τι ήταν να απολαύσουν, το απήλαυσαν.
Όσα ρίσκα ήταν να πάρουνε, τα πήρανε,
και ό,τι καρπούς ήτανε να δρέψουν, τους δρέψανε.
Όσους εραστές ήτανε να πάρουν, τους πήρανε,
και όσα χείλη ήταν να φιλήσουνε, τα φίλησαν.
Άλλο πιο πέρα από δω δεν έχει.
Σε τι ωφελεί, λοιπόν, το καλό-στρωμένο κρεβάτι
και τα καθαρά σεντόνια;
Κανείς πέφτει να κοιμηθεί.
Ούτε σήμερα. Ούτε αύριο. Ούτε ποτέ.
Ό,τι ήταν να γίνει, έγινε.
Ο Αργυρης Λακκας γεννηθείς το 2003, κατάγεται από τον Πύργο Ηλείας και από την Ικαρία. Σπουδάζει στο τμήμα ψυχολογίας του Αριστοτέλειου πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Από μικρή ηλικία φάνηκε το ενδιαφέρον του για τις τέχνες, ενώ έργα του, εικαστικά και ποιητικά, έχουν εκτεθεί σε διάφορες εκθέσεις. (Βλ. Ποιητική συλλογή «για τον Γιάννη Ρίτσο, Σπεκ)» και εικαστική ομαδική έκθεση Taf & creams Athens, 07/2024).