Κοιτώντας από το παράθυρο είδε τους δρόμους άδειους μέχρι την γκρίζα θάλασσα, τον ουρανό να μετανιώνει για όλα, ν’ αποσύρεται Είδε το σκουριασμένο φως γύρω απ’ τα σπίτια. Έγραψε στο χαρτί μπροστά του: Σκουριασμένο φως Είδε το αγόρι στο πράσινο ποδήλατο ν’ απομακρύνεται. Έγραψε: Το αγόρι Το ήξερε τώρα πώς κοιμόταν και τ’ όνειρο του […]
Συντάκτης: AntonisTsokos
Απόστολος Θηβαίος | Ο Χιονοφάγος ή το πιο βαθύ στοιχείο
[…αφήγημα με αφορμή το βιβλίο του Α. Χιόνη “Όντα και μη Όντα” Μια ιστορία…] Είχε ξεχαστεί και μόνο σαν τον έλουσε το κίτρινο το φως της ξέφρενης μοτοσικλέτας κάπως ξαναβρήκε τον εαυτό του. Στο βάθος του δρόμου είχαν ανάψει τα φώτα, τριγύρω κάτι λίγοι διαβάτες, πρόσωπα ενός δράματος που πέρασε και πάει. Μερικοί από […]
Αργύρης Λάκκας | Memento mori
Τάφοι ανοιγμένοι. Συλημένοι. Γκρεμισμένοι. Ποιος ξέρει πώς. Τι κρίμα. Βουλιάζει η καρδιά μου να βλέπω χαλασμένους τάφους. Λέω, πάει. Μίσεψε η γενιά. Δεν έχει απογόνους να ανάβουν το καντήλι. Μια στο τόσο να ξεχορταριάζουν… Ίσως και να ’χει. Ποιος ξέρει. Εσύ άλλωστε καθάρισες ποτέ τον τάφο των προγόνων σου; Όσων ήρθαν πριν από εσένα; Μήπως […]
Δημήτρης Καρπέτης | Σπονδή
Χάνομαι στην επερχόμενη φαντασίωση, η συναίνεση έλυσε τους μυς. Κινήσεις που απορρέουν απο μια θέληση για πράξεις ανάρμοστες. Σε κίνδυνο τίθεται η απραξία. Χωρίς ενδοιασμούς παραλογίζομαι, βυθίζομαι στη δίνη ενός κορμιού ακάλυπτου. Τη σάρκα μου σπονδή προσφέρω για ένα επιχείρημα παράτολμο, το θαυμασμό σε μια ψυχή επίλεκτη. Μια Κυριακή το άψυχο πια σώμα μου θάψτε […]
Νέα κυκλοφορία από τις Εκδόσεις Κείμενα | Νίκος Ερηνάκης – Υπερδιαλεκτική της ευτοπίας: ανθρωπινότητα, τεχνητότητα, ελευθερία
επιμέλεια Αναστασία Λαμπροπούλου Για πρώτη φορά μετά την καθοριστική τομή της νεωτερικότητας τίθεται εκ νέου με τόσο επείγοντα τρόπο το οντολογικό ερώτημα: «Τι είναι ο άνθρωπος;». Όχι μόνο τι συγκροτεί την ανθρωπινότητά μας αλλά και τι θα θέλαμε να τη συγκροτεί. Όχι μόνο τι είναι και πώς λειτουργεί εντέλει η τεχνητή (γενική) νοημοσύνη αλλά και […]
Τα σημεία της αναφοράς
[…τ’όνειρό σου ανασταίνω και το κάθε σου γιατί, επειδή “τίποτε δεν πάει χαμένο”. Έτσι δεν είναι;…] Η γενιά Να το κλείσουμε, λοιπόν. Να μην ξαναπούμε τίποτε, να σφίξουμε τις καρδιές μας σαν να δένουμε τα χέρια μας. Και να υποσχεθούμε ο καθένας σιωπηρά, πως άμα χρειαστεί, μια αρχαία νύχτα, από την αρχή θα βγούμε στους […]
Πέτρος Κ. Βελούδας | Άγνωστοι νεκροί
Γυρίζει… μέσα στις στοές της σκέψης ένας επισκέπτης ιδεών ανίδεων απωθημένων… Ανέστιος πόνου θηρευτής ονείρων Και εκεί τα μάτια του αστράφτουν κάθε νύχτα και μοιάζουν σαν δυο φεγγάρια που αγκαλιάζουν της νύχτας τον θρήνο… Κυρτωνει ο ίσκιος του ακουμπισμένος στην γέρικη υπομονή και προσπαθεί βήμα το βήμα να περπατήσει ενθυμούμενος τα ονόματα των νεκρών… Γυρίζει […]
Μίνα Μοίρου | Σπόρος στην πέτρα
Τον παρακάλεσε να σταματήσουν το αυτοκίνητο, επιτόπου στην ανηφόρα, όταν την είδε. Κατέβηκε και στάθηκε στην μέση του δρόμου για να την παρατηρήσει καλύτερα. Είχε φυτρώσει ανάμεσα σε δυο κομμάτια βράχου, που τυχαία αποκολλήθηκε. Γύρω τοπίο άνυδρο, σχεδόν ανέγγιχτο από χώμα. Ο σπόρος που έφερε την μοίρα της θα πρέπει να είχε ταξιδέψει από το […]
Κρίκοι ελευθερίας
Γράφει ο Αντώνης Τσόκος Διανύουμε μια εποχή που το μέλλον τελεί υπό ομηρία· δεμένο με τα λάθη του παρελθόντος και υπνωτισμένο από την απραξία του παρόντος. Ο ποιητής, ξένος μέσα στον ίδιο του τον τόπο, νιώθει την ανάσα του να μικραίνει, την πορεία του να εκτρέπεται, τους στόχους του να ξεθωριάζουν. Κι όμως, μέσα σε […]
Θάνος Σώρας | «Διανατέλλοντες» (εκδόσεις Ιωλκός, 2025)
“Νιρβάνα είναι να έχεις γενέθλια και στο πάρτυ σου να είναι όλοι οι φίλοι που είχες από το νηπιαγωγείο μέχρι σήμερα/ αλλά και οι συγγενείς, οι καλοί όμως/ Με τούρτα σκέτη σοκολάτα και όλα τα είδη τρούφας/ (…) Ηλύσια ευτυχία είναι/ να μην απογοητεύεσαι/ ή να μην μπορείς πια να απογοητευτείς/ Όλα τα σκυλάκια που […]