Ποίηση

[Απογύμνωση] Ι Η νύχτα στους ώμους πανωφόρι με ζεσταίνει καθώς σου γράφω πάλι γυμνή. [Σελ.9]   [Κίτρινη ηδονή] Ύστερα ήρθαν οι χρόνοι της πλαστελίνης τα χέρια σου με έπλαθαν ζώο άγριο και ελεύθερο, με χαίτη ανεμίζουσα και ένστικτο πρωτόγονο. Μέσα σε δάση ανήλιαγα σκοτάδια χώριζε με το μαχαίρι ο δήμιος μακριά από λάμψεις στις κίτρινες […]

[Το Σύνδρομο τού Σκαντζόχοιρου]                                             12. Δεν είναι κάποιο ανάμικτο συναίσθημα Ή συστολή που τη σπατάλησα Μισή στα μπαρ με παλιοτόμαρα Στα κατώγια τής νύχτας Όπου νεράιδες σε σπασμένα γυαλιά Καθρεφτίζονται Και μεθυσμένοι καημοί τραγουδούν [Αυτά που η θεια Φανίτσα έλεγε Πορνεία και γαμάδικα με περιφρόνηση Όπως και ο γείτονας εκείνος Ο σημαδεμένος Που όλο […]

«Ίσως να ήταν περί το μεσονύχτι, πριν ή μετά, δεν ξέρω, ξύπνησα στο σκοτάδι όμως, θαρρείς, δεν ανοίγουν τα μάτια. Τι ώρα πηγαίναμε στην εκκλησία τότε; Κάποτε δεν κοιμόμασταν, περιμένοντας, ή μας έπιανε ύπνος ελαφρύς και ξυπνούσαμε καλοδιάθετοι, με τις πρώτες καμπάνες. Χρόνια τώρα, δεν πηγαίνω στην εκκλησία. Χάνεται μέσα μου η σημασία της, ώσπου […]

Ὁ ὤν και ὁ ἦν ὁ ἐρχόμενος. Τό Ἄλφα καί τό Ὠμέγα. Περίμενέ με μάνα μου περίμενέ με ἀκόμα ὥσπου νά φτάσει ἡ ἄνοιξη στό παγωμένο χῶμα. Ὁ γεωμέτρης τοῦ ἀχανοῦς. Ὁ ποιμήν τῶν ἀστέρων. Περίμενέ με μάνα μου σάν το πουλί τοῦ νότου πού σμίγει μάτι καί φτερό νά βρεῖ τόν οὐρανό του. Ὁ […]

Πρωί μεσημέρι βράδυ μετά το φαγητό είναι η αγωγή του αφού δεν άντεξε την πίεση του κόσμου και το μυαλό του πήρε ανάποδες στροφές σκοτείνιασε η ψυχή του και όλα γύρω του μοιάζαν ψεύτικα κατέφυγε έτσι στους ειδικούς μα δεν υπάρχουν ειδικοί για τον πόνο και την απελπισία παρά μόνο σκιτζήδες ψυχογιατροί που κάποιοι τον […]

[Το Σύνδρομο τού Σκαντζόχοιρου] 7. Η βρύση που στάζει αργά στην κουζίνα Ενώ παλεύω να κοιμηθώ Ο τρελός -έτσι τον λένε- τής γειτονιάς Που σβήνει με τραγούδια τούς καημούς του Το θρόισμα που έκαναν Στο πάτωμα πέφτοντας Τα ρούχα σου Η μουσική τής χλόης Των ίδιων χρωμάτων σ’ ένα καλό λιβάδι Όλα αυτά είναι ήχοι […]

Στόλισε Έαρ μου αυτό το κάτεργο μύρια λουλούδια χώσε έτσι όπως ξεκουμπίζονταν στο  Έρ-γον οι γόν-οι του έρ-ωτος από τους επίγειους Δεσμώτες, πικράθηκε η άνοιξη στο στρώμα των ανθέων   Και το φως ήταν η αντανάκλαση πυρός των ζωικών φλεβικών μόχθων, εκείνη που φούντωνε το φυτώριο. Από εδώ κερνάς τον αρχοντικό σου δαίμονα που πάντα […]

Τον καιρό του Μάρξ ήταν μια χούφτα άνθρωποι. Στις μέρες μας είναι 800 εκατομμύρια. Μεθαύριο θα ’ναι όλος ο κόσμος. Ν. ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ   ΣΗΜΕΡΑ το στρατόπεδο σωπαίνει. Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα. Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος. Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη. […]

Χοάνη εγρήγορσης εικόνες από χίμαιρες σε μια κοινωνία μουδιασμένη και μουγκή το κήδος για τον άλλον πολύτροπα κατεστραμμένο παρακολουθεί την εσφαλμένη φυγή τις εκτοπίσεις στρατιές εκατομμυρίων στο ερημωμένο  από τιμή ευρωπαϊκό τοπίο τεχνητά με παραφόρτωσε καθήκοντα και ενοχή αλγεινή η επινόηση της διευθυνόμενης φιλανθρωπίας. Έγινα πράγμα τώρα και απολιθώθηκα. ◊ Είμαι αδιαίρετη. Να περικόψεις μέρος […]